فارن افرز: با پذیرش توافقی شایسته ایرانِ پیروز؛ ترامپ باید بهای جنگی شکست خورده را بدهد

به گزارش خبرگزاری قدس فارن افرز در نوشتاری به قلم جنیفر کاوانا و رزماری کلانیک آورده است: سه ماه پس از حملات مشترک آمریکا و اسرائیل به ایران واشنگتن همچنان در برزخ استراتژیک گیر افتاده است و هیچ راه حل روشنی برای این درگیری دیده نمی‌شود. محاصره‌های متقابل آمریکا و ایران، تنگه هرمز را تقریباً به روی تمام ترافیک دریایی بسته و حدود ۱۴ میلیون بشکه در روز نفت خلیج فارس را از بازارهای جهانی حذف کرده است. با وجود هفته‌ها حملات هوایی، جمهوری اسلامی همچنان پابرجا و مقاوم است. تبادلات دیپلماتیک با میانجیگری پاکستان ادامه دارد و مقامات آمریکایی و ایرانی اعلام کرده‌اند که توافقی در حال انجام است. اما مواضع مذاکره‌کنندگان آمریکا و ایران همچنان از هم فاصله زیادی دارد، به ویژه به این دلیل که واشنگتن در بحبوحه مذاکرات صلح همچنان به ایران حمله می‌کند و تهدید به انتقام از سوی تهران را به دنبال داشته است.

به همان اندازه که ترامپ به توافقی برای پایان دادن به بن‌بست نیاز دارد با تصمیماتش روند چانه‌زنی را خراب می‌کند. برای رسیدن به توافق، ترامپ ابتدا باید خواسته‌های خود را با واقعیت استراتژیک که اکنون به نفع ایران است، مطابقت دهد. این به معنای کنار گذاشتن مواضع حداکثری در مورد برنامه هسته‌ای ایران و کنار گذاشتن هرگونه امیدی برای اعمال محدودیت بر قابلیت‌های موشکی ایران یا حمایت از نیروهای نیابتی برای همیشه است.

برای پایبندی به توافق، ترامپ همچنین باید با مشکلی که توسط آمریکا در ۱۸ ماه گذشته ایجاد شده است، دست و پنجه نرم کند: فقدان تضمین‌های معتبر. سوق دادن ایران به سمت توافق به چیزی بیش از تهدیدهای نظامی نیاز دارد. همچنین مستلزم متقاعد کردن ایران است که با همکاری با خواسته‌های آمریکا و کنار گذاشتن برنامه هسته‌ای خود، تهران می‌تواند از تجاوزهای آینده آمریکا و اسرائیل جلوگیری کند. ترامپ با حمله به ایران در طول مذاکرات و پرداختن به لفاظی‌های حداکثری آنلاین، مانند تهدید برای محو «کل تمدن»، ارائه انواع تعهداتی را که تهران قبل از موافقت با حتی نسخه حداقلی از خواسته‌های ایالات متحده به آن نیاز دارد، برای واشنگتن به طور فزاینده‌ای دشوار کرده است.

هنوز یک مسیر باریک برای رسیدن به یک توافق وجود دارد، اما مستلزم امتیازاتی از سوی آمریکا، هم در مورد تنگه هرمز و هم در مورد پرونده هسته‌ای، خواهد بود. تضمین‌های لازم و معتبر می‌توانند به اشکال مختلفی ارائه شوند، از جمله یک فرآیند مرحله‌ای که وضعیت تنگه هرمز را از مذاکرات هسته‌ای جدا می‌کند و به ایران در ازای پیشرفت در هر یک از این دو موضوع یا استفاده از ضامن‌های شخص ثالث مانند آژانس بین‌المللی انرژی اتمی (IAEA) پاداش می‌دهد.

این نوع توافق ممکن است برای ترامپ ناخوشایند باشد، اما در این مرحله واشنگتن فقط با گزینه‌های بد روبرو است. یک بن‌بست نامحدود بر سر تنگه تنها موقعیت چانه‌زنی واشنگتن را تضعیف می‌کند، زیرا پیامدهای تأخیری حذف نفت خلیج فارس از بازارهای جهانی پیچیده و بدتر می‌شود. تشدید نظامی بیشتر از طریق حملات اضافی نیز بعید است که ایران را به تسلیم وادار کند. در عوض، ایران احتمالاً با هدف قرار دادن زیرساخت‌های نفتی خلیج فارس تلافی خواهد کرد. و پس از تحریک چنین تشدید تنشی، ترامپ همچنان به یک توافق نیاز خواهد داشت و همان مشکل تضمین معتبر را دوباره به اولویت تبدیل خواهد کرد. ترامپ می‌تواند به سادگی کنار بکشد، به حملات پایان دهد و منطقه را رها کند تا خود به تنهایی عواقب باقی مانده را حل کند. اما این گزینه احتمالاً از نظر سیاسی کمترین گزینه ممکن برای رئیس جمهوری است که جلوگیری از ایران هسته‌ای را بخشی از شعار خود قرار داده است.

رسیدن به یک توافق محدود و پایدار در حال حاضر که آمریکا را از باتلاق فعلی خارج می‌کند و از دورهای آینده درگیری بین ایالات متحده، اسرائیل و ایران جلوگیری می‌کند، کمترین نتیجه بد ترامپ است، حتی اگر مستلزم امتیازات ناخوشایند از سوی واشنگتن باشد. متأسفانه، این امتیازات بهای یک جنگ شکست خورده است که آمریکا را در وضعیت بدتری نسبت به زمان شروع آن قرار داده است.

انتهای پیام/ ۲۰