قطعنامه های سازمان ملل درباره فلسطین و نقض قطعنامه‌های بین‌المللی از سوی رژیم صهیونیستی

خبرگزاری قدس (قدسنا)؛ گروه گزارش و تحقیق

صهیونیستها که در پاره ‌ای از موضوعات از جمله تشکیل رژیم صهیونیستی، به قطعنامه 181 استناد می ‌کردند، خود به آن پایبند نبوده و به حد و مرزهای مشخص شده در قطعنامه توجهی نکردند. در درگیری‌های سالهای (1949- 1948) بجای 56 درصد تعیین شده، 80 درصد کل مساحت فلسطین را به اشغال خود در آوردند. علی‌رغم آنکه شورای امنیت در قطعنامه بعدی خود ( قطعنامه شماره 237) از سرزمینهای اشغال شده در سالهای 1949- 1948 به عنوان مناطق اشغالی یاد کرده و بازگشت رژیم‌صهیونیستی از این مناطق را خواستار می‌شود، اما این رژیم تاکنون قطعنامه مذکور را جدی نگرفته و همچنان به اشغالگری خود ادامه داده است.

حدود 4 ماه بعد، شورای امنیت در قطعنامه سوم خود (242) با درنظر گرفتن "خط سبزی" که میان اردن و رژیم‌ صهیونیستی و همچنین مصر و این رژیم کشیده شد، قطعنامه قبلی را لغو و اشغال اراضی فلسطین در سالهای 1949-1948 را بلااشکال دانست. شورای امنیت در اقدامی تأمل‌برانگیز، از رژیم مذکور خواست تا از مناطق اشغالی تصرف شده در جنگ 6 روزه(1967) (که عبارت بودند از 20 درصد مابقی سرزمین فلسطینیان براساس قطعنامه 181 به انضمام صحرای سینا و ارتفاعات جولان) خارج شود.
 

اما روند نقض آشکار مفاد قطعنامه‌ها و کنوانسیون‌های بین المللی از سوی رژیم ‌صهیونیستی، تاکنون ادامه داشته و این رژیم، تنها قطعنامه و کنوانسیون‌هایی را قبول کرده و اجرا می‌کند که منافع غاصبانه و توسعه طلبانه‌اش را تأمین کند.

سازمان ملل متحد تاکنون قطعنامه های مهمی را درباره مسائل مختلفی که به قضیه فلسطین مربوط می شود، تصویب کرده است.

این قطعنامه ها در مجموع در باره چهار محور مهم تصویب شده که به شرح زیر است:

محور اول تروریسم و تجاوزات رژیم صهیونیستی است. در این مورد سازمان ملل چندین قطعنامه از جمله قطعنامه های به شماره های 59 ، 101، 106، 242 و 338 صادر کرده است.

سازمان ملل با صدور این قطعنامه ها ضمن محکوم کردن تهاجمات و تجاوزات رژیم صهیونیستی به سرزمین های اشغالی از جمله حمله به غزه در 28 فوریه 1955 خواستار توقف این حملات شده است.

همچنین سازمان ملل در این قطعنامه ها بارها از رژیم صهیونیستی خواسته است که به آتش بس پایبند باشد اما این رژیم هیچ توجهی به این قطعنامه ها و هشدارهای سازمان ملل نکرده است.

• محور دوم قطعنامه های سازمان ملل درباره حق بازگشت و تعیین سرنوشت است : سازمان ملل در این باره دهها قطعنامه از جمله قطعنامه های شماره های 194، 394، 1604، 2154، 2452، 2649، 2672، 2787، 2792، 2955، 3070، 3089، 3236، 3246 صادر کرده است.
•  

سازمان ملل متحد در این قطعنامه ها به ویژه قطعنامه 194 بر حق بازگشت آوارگان به فلسطین و تشکیل کمیته ای برای دادن گزارش به سازمان ملل در این باره و درباره پایبندی به آتش بس و عدم هتک حرمت به مقدسات مسلمانان و سایر ادیان در قدس شریف تاکید کرده است.

همچنین سازمان ملل بر این نکته نیز تاکید کرده است که ملت فلسطین باید خود سرنوشتش را بدون دخالت دیگران تعیین کند اما با وجود همه این تاکیدها رژیم صهیونیستی همچنان خودسرانه به اعمال خود و نقض این قطعنامه ها ادامه داد و عملا هیچ ارزشی برای آن ها قائل نشده است.

از سوی دیگر، سازمان ملل متحد در اقدامی، سازمان امداد و کمک رسانی به آوارگان فلسطینی "آنروا" را برای کمک به آوارگان تشکیل داد.

• محور سوم قطعنامه های شورای امنیت در مورد قدس است که دست کم 8 قطعنامه به شماره های 185، 250، 251، 252، 267، 271، 2253 و 2254 در این باره صادر کرده است.
•  

سازمان ملل در این قطعنامه ها بر حفظ نظم و امنیت قدس و محافظت از مقدسات این شهر و خودداری صهیونیست ها از رژه نظامی در آن تاکید کرده است اما رژیم صهیونیستی عملا با برپایی رژه های نظامی و هتک حرمت مقدسات و شکنجه و آزار ساکنان قدس همه این قطعنامه ها را زیر پاگذاشته است.

همچنین در این بیانه ها اقدامات رژیم صهیونیستی در نقض قوانین بین الملل و قطعنامه های سازمان ملل محکوم شده و بارها از رژیم صهیونیستی خواسته است که به این قطعنامه ها احترام بگذارد.

• محور چهارم قطعنامه ها درباره دیگر مسائل مربوط به فلسطین است که چند قطعنامه از جمله قطعنامه شماره های 181، 3034 و 3103 مربوط به این محور است که یکی از آن ها یعنی شماره 181 به قطعنامه تقسیم فلسطین مشهور است.
•  

سازمان ملل در این قطعنامه و در اقدامی بی سابقه و مغایر با عرف بین الملل، فلسطین را میان یهودیانی که به این سرزمین مهاجرت کرده و فلسطینیان یعنی ساکنان اصلی آن تقسیم کرد اما یهودیان به این قطعنامه راضی نشده و در سال 1948 میلادی در یک حمله همه جانبه و تمام عیار بقیه مناطق فلسطین را نیز به اشغال خود درآورد و عملا این قطعنامه را نیز زیر پا گذاشت.

در بقیه قطعنامه ها هم سازمان ملل مجددا بر حق تعیین سرنوشت و استقلال فلسطین تاکید کرده است.

در زیر منتخبی از قطعنامه‌های سازمان ملل، که در محکومیت رژیم صهیونیستی به تصویب رسیده‌اند، فهرست شده است:

• قطعنامه 194 در 11 دسامبر 1948 مربوط به حق بازگشت فلسطین؛

• قطعنامه 89 در 17 نوامبر 1950 مربوط به صلح موقت در جنگ اعراب و اسراییل در سال 1948 و نیز «انتقال اشخاص»؛

• قطعنامه 106 در 29 مارس 1955 در محکومیت اسراییل برای حمله به غزه؛

• قطعنامه 111 در 19 ژانویه 1956 در محکومیت اسراییل برای حمله به سوریه که 56 کشته به جا گذاشت؛

• قطعنامه 162 در 11 آوریل 1961 که خواستار پذیرش تصمیم سازمان ملل از سوی اسراییل شد؛

• قطعنامه 228 در 9 آوریل 1962 در انتقاد و محکومیت اسراییل به خاطر حمله به «سامو» در کرانه باختری؛

• قطعنامه 237 در 14 ژوئن 1967 که از اسراییل خواست به آوارگان جدید فلسطینی 1967 اجازه بازگشت بدهد؛

• قطعنامه 242 در 22 نوامبر 1967 مبنی بر خروج بدون قید و شرط از سرزمین‌های اشغالی و نیز پایان دادن به هرگونه ادعا یا وضعیت مخاصمه‌‌آمیز و احترام و شناسایی اصل حاکمیت، استقلال سیاسی و یک‌پارچگی سرزمینی هریک از کشورهای منطقه

• قطعنامه 248 در 24 مارس 1968 در محکومیت اسراییل به خاطر حمله گسترده به کرامه در اردن؛

• قطعنامه 252 در 21 می 1968 که در آن، اقدام اسراییل برای تغییر اورشلیم به عنوان پایتخت یهود را بی‌اعتبار دانست؛

• قطعنامه 444 در 19 ژانویه 1979 که در آن، به شدت از اسراییل، به خاطر همکاری کم با نیروهای حافظ صلح سازمان ملل انتقاد شده است؛

• قطعنامه 446 در 22 مارس 1979 که در آن، شهرک‌های اسراییلی را مانعی جدی برای صلح معرفی کرد و از اسراییل خواست به معاهدات بین‌المللی و کنوانسیون چهارم ژنو پایبند باشد؛

• قطعنامه 452 در 20 جولای 1979 که در آن، از اسراییل خواسته شد تا فعالیت شهرک‌سازی در داخل سرزمین‌های اشغالی را کم کند؛

• قطعنامه 471 در 5 ژوئن 1980 که در آن، نگرانی عمیق خود را نسبت به عدم پایبندی اسراییل به کنوانسیون چهارم ژنو ابراز نمود؛

• قطعنامه 592 در 8 دسامبر 1986 در محکومیت کشتار دانشجویان فلسطینی توسط نظامیان اسراییلی در دانشگاه «بیرزیت»؛

• قطعنامه 605 در 22 دسامبر 1987 در تقبیح سیاست‌های اسراییل در نادیده گرفتن حقوق بشر فلسطینی‌ها؛

• قطعنامه 641 در 30 آگوست 1989 که در آن، به شدت از ادامه سیاست اسراییل برای تبعید فلسطینی‌ها انتقاد کرد؛

• قطعنامه 672 در 12 اکتبر 1990 در محکومیت اسراییل برای خشونت علیه فلسطینی‌ها در حرم شریف؛

• قطعنامه ۶۹۴ در ۲۴ مه ۱۹۹۱ که در آن از اعزام فلسطینی‌ها از سوی اسرائیل ابراز تأسف می‌کند و می‌خواهد تا بازگشت ایمن و فوری آنها را تضمین کند؛

• قطعنامه ۷۲۶ در ۰۶ ژانویه ۱۹۹۲ در محکومیت تبعید اسرائیل از فلسطینی‌ها؛

• قطعنامه ۷۹۹ در ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ که تبعید ۴۱۳ فلسطینی از سوی اسرائیل را به شدت محکوم کرد و خواستار بازگشت فوری آن‌ها شد؛

• قطعنامه ۱۰۷۳ در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۶ درباره وضعیت اورشلیم؛

• قطعنامه ۱۳۲۲ در ۷ اکتبر ۲۰۰۰ که در آن، از دیدار آریل شارون از مسجد الاقصی و خشونت‌های ناشی از آن ابراز تأسف کرد؛

• قطعنامه ۱۳۹۷ در ۱۲ مارس ۲۰۰۲ اولین قطعنامه‌ای که صریحاً خواهان راه حل بین دو کشور است؛

• قطعنامه ۱۴۳۵ در ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۲ خواستار خاتمه اقدامات اسرائیل در داخل و اطراف رام‌الله، و عقب‌نشینی اسرائیل از مواضع قبل از سپتامبر ۲۰۰۰ شد؛

• قطعنامه ۱۵۵۹ در ۲ سپتامبر ۲۰۰۴ که در آن، از لبنان خواست که حاکمیت خود را بر تمام سرزمین خود برقرار کند؛

• قطعنامه ۱۸۶۰ در ۹ ژانویه ۲۰۰۹ خواستار پایان جنگ کامل بین اسرائیل و حماس شد؛

• قطعنامه ۲۳۳۴ در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۶ که خواستار پایان شهرک‌سازی اسرائیل شد.

    • قطعنامه ۷۳/۵ (۲۰۱۸): فلسطین را به عنوان کرسی ریاست جلسات ۲۰۱۹ برای گروه ۷۷ منصوب کرد.           

    • ۲۷ اکتبر ۲۰۲۳: آتش‌بس بشردوستانه فوری و توقف خصومت‌ها در غزه

    • قطعنامه ۲۷۳۵ (۱۰ ژوئن ۲۰۲۴) از پیشنهاد اسرا و آتش‌بس در جنگ غزه حمایت کرد.

    • قطعنامه ۲۸۰۳ (۱۷ نوامبر ۲۰۲۵) طرح صلح غزه را لازم‌الاجرا می‌کند.

انتهای پیام/ سش/