عوامل موثر بر عقب نشینی ارتش اسرائیل از جنوب لبنان در سال 2000

به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا)، روزنامه صهیونیستی هاآرتض از برخی جزئیات مربوط به دلایل عقب نشینی ارتش اسرائیل از جنوب لبنان در سال 2000 پرده برداشت.

عاموس هرئیل کارشناس امور نظامی در این روزنامه عبری زبان در مقاله خود نوشت: ستوان دیوید گرانیت از اهالی شهرک عوفرا در درگیری با نیروهای حزب الله در جنوب لبنان در فوریه سال 1999 کشته شد و این یکی از حوادث معروفی بود که موجب عقب نشینی ارتش اسرائیل شد. همچنانکه سه افسر دیگر از جمله سرگرد ایتان بلحسن از یگان چترباز ارتش اسرائیل نیز در این درگیری کشته شدند.

وی افزود: یک هفته پس از این درگیری سرهنگ ایرز گریشتاین فرمانده واحد ارتباط با لبنان و ایلان روعیه خبرنگار صدای اسرائیل در یک عملیات بمب گذاری کشته شدند.

بر اساس گزارش هاآرتض انفجار این بمب عقب نشینی ارتش اسرائیل از جنوب لبنان را تسریع کرد به طوری که 15 ماه بعد این عقب نشینی انجام شد.

در بخش دیگری از گزارش این روزنامه صهیونیستی آمده است: درگیری گشتی نیروهای چترباز ارتش اسرائیل تاثیرات گسترده ای داشت، ایتان بلحسن و ستوان لیرز تیتو هنگامی که نیروهای حزب الله در حال پیشرفت در یک کانال باریک بودند توسط آنها هدف قرار گرفته و گرانیت فرمانده این گروه نیز پس از پریدن داخل این کانال مجروح شد، بعدها سرجوخه عوفر شارون در مصاحبه با هاآرتض توضیح داد که چگونه با وجود دستور گرانیت فرمانده خود از رفتن به آن محل خودداری کرد.

شارون در این خصوص گفت: متوجه شدم که رفتن به آنجا و حضور در این درگیری معنایی جز مرگ در یک جنگ احمقانه ندارد و جرئت رفتن به آنجا را نداشتم و فهمیدم کسی که به آنجا برود بازگشتی ندارد، من اعتقادی به حضور ارتش اسرائیل در لبنان نداشتم.

هاآرتض ادامه داد: الیعیزر شتیرن افسر ارشد آموزش در ارتش اسرائیل که در گزارش خود به مقامات بلند پایه این اقدام شارون را محکوم نمود تاکید کرد عمق بحرانی که ارتش در آن به سر می برد حضور 17 ساله در جنگی است که هیچکس از ارتش نخواست آن را پایان داده و در آن پیروز شود.

این روزنامه افزود: توقف طولانی مدت و بی فایده در لبنان، امروز و در سالگرد روز استقلال تاثیر گسترده ای بر زندگی ما گذشته است، هم اکنون 20 سال از عقب نشینی ارتش از جنوب لبنان می گذرد و بار دیگر سالگرد جنگی فراموش شده و بی نام را شاهد هستیم.

این رسانه اسرائیلی تاکید کرد: روزهای کرونایی و ماندن در خانه ها به واکاری حافظه ها کمک می کند، لبنان از سال 1982 تا سال 2000 به زخمی باز برای جنگجویان لبنانی تبدیل شده بود.

هرئیل در مقاله خود نوشت: سلسله حوادث منجر به عقب نشینی ارتش اسرائیل از فاجعه بالگردها در سال 1997 آغاز شد و به قتل گریشتاین در دو سال بعد منتهی گردید، این حوادث افکار عمومی اسرائیل را به تدریج تغییر داده و بر تصمیم گیری ایهود بارک نخست وزیر وقت در مورد عقب نشینی یک جانبه از جنوب لبنان تاثیر گذار بود.

عمیرام لیون افسر صهیونیست که در آن زمان در فرماندهی شمالی ارتش اسرائیل خدمت می نموده در این باره به هاآرض گفت: در آن زمان عملیات های ما علیه حزب الله فایده چندانی نداشت.

وی افزود: زمانی که نمی دانی تا چه زمانی در آنجا باقی خواهی ماند و طرح خاصی نداشته باشیم در نبرد کسی پیروز می شود که زمان و صبر بیشتری داشته باشد، بنابراین ماندن در لبنان هیچ چیز را تغییر نمی داد چرا که ما هدفی نداشتیم تا برای آن تلاش کنیم.

این افسر اسرائیلی در خصوص تصمیم گیری برای عقب نشینی تاکید کرد: این تصمیم با فشار افکار عمومی اسرائیلی ها اتخاذ شد، در حالی که این گونه تصمیمات باید مبتنی بر منطق نظامی باشد و نه اعتراضات عمومی در جامعه.

ژنرال احتیاط عاموس گلبوع در کتاب خود با نام «شفق صبحگاهی» که در آن به مستند سازی عقب نشینی ارتش اسرائیل از جنوب لبنان پرداخته، تصمیم گیری برای ورود به این کشور را یک اقدام مضحک تاریخی توصیف کرده است.

در این کتاب آمده است: تمام مواضع سیاسی مربوط به ورود به لبنان و عقب نشینی از آن توسط آریل شارون و مناخیم بگین و بدون توجه به ارزیابی های اطلاعات نظامی اتخاذ گردید.

ژنرال گلبوع در کتاب خود تاکید کرد: اطلاعات نظامی و ارتش اسرائیل به طور کلی در مجموعه تصمیم سازان نخست وزیر پیش از اتخاذ تصمیمات لازم برای عقب نشینی از جنوب لبنان در سال 2000 حضور نداشتند.

روزنامه هاآرتض اعلام کرد: آخرین سربازی که در صبح 24 می سال 2000 از لبنان خارج شد بنی گانتس بود که عکاسان تصویر وی را در حال بستن دروازه مرزی پشت سر خود ثبت کردند.

هاآرتض در پایان تاکید کرد: عملیات های بی فایده، عدم اعتماد به ماموریت های محوله، تصمیم فرماندهان ارتش برای ماندن در جایگاه های خود و وعده انتخاباتی ایهود باراک در آن زمان و اجرای آن از جمله عواملی بودند که مسیر عقب نشینی ارتش اسرائیل از جنوب لبنان را هموار کردند.

انتهای پیام/ح.ع/