غزه؛ حماسه‌ای تازه در دل ویرانی/ترامپ هرگز عظمت این ملت را درک نمی کند

به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) منیر شفیق، اندیشمند و نویسنده فلسطینی در یادداشتی نوشت:

برخلاف آنچه برخی می‌پندارند، جنگ همچنان با شدّت در غزه ادامه دارد. نتانیاهو، با همدستی ترامپ و یارانش، همچنان حملات خود را ادامه می‌دهد؛ بمباران می‌کند، ترور می‌کند و بی‌وقفه تجاوز می‌ورزد. او هنوز هم مانع رسیدن کمک‌های بشردوستانه می‌شود و ده‌ها هزار غزّی را در برابر سرمای شدید و باران‌های زمستانی بی‌پناه گذاشته است؛ بدون دارو، پناه، چادر و غذا.

وضعیت پس از بازگشایی گذرگاه رفح وخیم‌تر شد، چرا که نتانیاهو شروطی تحقیرآمیز وضع کرد؛ از جمله خروج تنها ۱۵۰ نفر در روز (به‌همراه دو همراه برای هر مجروح یا بیمار) و بازگشت کمتر از پنجاه نفر در روز، همراه با بازجویی‌ها و شکنجه‌های سختی که به هر مرد و زن بازگشته تحمیل می‌شود.

به‌اختصار، غزه هنوز در وضعیتی است که تفاوت چندانی با جنگ ندارد؛ بلکه سیاست‌های نتانیاهو آن را دوباره به سوی جنگ سوق می‌دهد. او در دو سال گذشته در دستیابی به اهدافش شکست خورده است؛ نه در جنگ زمینی علیه مقاومت موفق شد، نه در جنگ نابودسازی که غزه در آن استوار ایستاد و رنجی چند برابر توان انسان را تاب آورد.

نشانه شکست نتانیاهو این است که او قادر نیست تجاوزات را متوقف کند یا با آتش‌بس و آرامش موافقت نماید؛ زیرا مقاومت هنوز با سلاح خود پابرجاست، مردم همچنان از آن پشتیبانی می‌کنند، و او نتوانسته نوار غزه را اشغال، آن را خلع سلاح یا تونل‌های مقاومت را نابود کند.

و گمان باطلی است اگر کسی تصور کند که ارتش نتانیاهو توان تصرف کامل غزه و نابودی مقاومت را دارد ولی به دلیلی از آن خودداری کرده است؛ حقیقت جز این نیست که او در برابر مقاومت و پایداری مردم فلسطین در غزه عاجز مانده است.

برخی اشغال ۵۴ درصد از نوار غزه را که نتانیاهو آن را بزرگ‌نمایی می‌کند، دستاوردی عظیم می‌پندارند، در حالی که ارتش صهیونیستی — که از نظر جهانی چهارمین ارتش قدرتمند، دومین از لحاظ فناوری و هم‌پیمان اصلی آمریکا محسوب می‌شود — در طول دو سال جنگ نتوانسته بیش از همین مقدار از خاک غزه را تصرف کند. چنین نتیجه‌ای نه افتخار، بلکه رسوایی بزرگی برای اوست.

هیچ‌کس نباید گمان کند که غزه از نبرد خارج شده یا مرحله مقاومت مسلحانه پایان یافته است. اندکی صبر کنید تا سرنوشت مقاومت و سلاحش، و نیز «شورای صلح» و طرح‌های ترامپ روشن شود.

اما حقیقت شگفت‌انگیز دیگر، کاری است که مردم غزه کردند؛ بیش از هشتاد هزار زن و مرد غزّی برای بازگشت از مصر به غزه ثبت‌نام کرده‌اند. چه کسی در این دنیا چنین می‌کند؟ بازگشت به سرزمینی ویران‌شده تقریباً به‌طور کامل، جایی‌که مردمش زیر بمباران زندگی می‌کنند، در چادرهایی که با نخستین باد فرو می‌ریزند، در زمینی که از باران به سیلاب بدل می‌شود و در هوایی که از شدت سرما جان‌سوز است. مردمی بدون غذا، دارو، لباس، مدرسه یا بیمارستان — با این حال تصمیم گرفته‌اند بازگردند، به جایی که دشمن آن را «غیرقابل‌زندگی» ساخته و مرگ در آن در هر لحظه ممکن است.

چه کسانی چنین می‌کنند؟ هنگامی‌که ده‌ها هزار زن، مرد، جوان، سالخورده و کودک، با وجود همه این سختی‌ها به سوی غزه بازمی‌گردند، جهانیان باید در برابر این شجاعت، این عشق به وطن و این الگوی انسانی بی‌مانند سر تعظیم فرود آورند.

اما دریغ از ترامپ که هرگز نخواهد توانست این عظمت انسانی را درک کند و به‌جای آن، در دشمنی با آن و همدستی برای جنگ علیه آن پافشاری می‌کند.

انتهای پیام/ م.ر