تورات علیه پیامبر تورات (تاملی بر فیلم ملک سلیمان نبی-ع)

وَمَا کَفَرَ سُلَیْمَانُ وَلَـکِنَّ الشَّیْاطِینَ کَفَرُواْ (سوره بقره آیه 102)

برای کسی که سلیمان نبی را بشناسد ولی کتاب مقدس (عهدین) را ندیده باشد ایجاد سوال می شود که چرا قرآن درباره پیامبری با این عظمت باید اینگونه سخن بگوید که "سلیمان کافر نشد"!!

بله آنچه قرآن درصدد بیان آن است نه بحث از پاسخگویی به تشکیک به ایمان سلیمان نبی (ع) است بلکه پاسخ به سخنان واهی و اتهاماتی است که عهد عتیق (تورات) بر وی به عنوان داستان مسجل وارد دانسته که نزد هیچ عقل سلیمی در خور پیامبر خدا نیست . تورات حقیقتا نیاز به بازنگری دارد و باید تورات را خواند تا فهمید آنچه که می گویند تورات دستنویس عده ای ناشناس است و قرآن صراحتا در مورد آنها می فرماید : "فَوَیْلٌ لِّلَّذِینَ یَکْتُبُونَ الْکِتَابَ بِأَیْدِیهِمْ ثُمَّ یَقُولُونَ هَـذَا مِنْ عِندِ اللّهِ" (آیه 79 سوره بقره) "وای بر کسانی که کتاب مقدس را از جانب خود می نویسند و می گویند این از طرف خداست ..." درست است و اتهامات پیوسته و بی جای آنها به پیامبران و از آن مهمتر به خداوند متعال،  توهماتی دستنویس بشر بیش نیست و از روی جهل و غرض ذکر شده و وحی از سوی باری تعالی نمی باشد . بسیاری از مطالب ذکر شده در تورات درمورد سلیمان (ع) که در کتاب پادشاهان آمده  آنقدر سخیف است که ذکر بسیاری از آن را مناسب این مقال نمی بینیم اما تاحدودی به مقداری از آن اشاره کرده و قبلا از ذکر آن عذرخواهی می کنیم .

       صفات منفی سلیمان نبی (ع) در تورات :

-          شهوتران

-          فاسق

-          کافر (بنای معبد شیطان)

-          آموزنده سحر به مردم

آنچه تورات بر آن بسیار اصرار دارد و به طور پیوسته ذکر شده شهوتران بودن حضرت سلیمان است به نحوی که در کتاب پادشاهان آمده حضرت سلیمان 700 زن دائم و 300 زن غیر دائم داشته است که هر کدام از قبیله ها و تیره های بت پرستان بوده که حضرتش را به عبادت خدایان خود متمایل می کردند و او به علت ضعف نفس (العیاذ بالله) بارها کافر به خدا شده و به دین اینان گرویده بود و خدایان آنان را می پرستید و در نهایت هم کافر و بدون توبه از دنیا رفت .

این تهمت ها را یهود در حالی به سلیمان نبی (ع) می زند که معتقد است وی از فرزندان حضرت یعقوب (اسرائیل) است پس وی پیامبر بنی اسرائیل است و در تورات دو کتاب به نام های  " مواعظ سلیمان" و " امثال و کتاب سروده های سلیمان " یا "غزل غزل ها" را از وی می دانند و از آن جهت  که وی بنا کننده اولین هیکل سلیمان است برای آنان جایگاه ویژه ای دارد . حال آنکه حتی در این دوکتاب در عهد عتیق نیز جای بحث است که آیا از حضرت سلیمان می باشد یا نه ، چون در کتاب مواعظ که بناست از حضرت سلیمان باشد ! از افردی مثل آمده که سالها بعد از سلیمان بوده اند ، برای مثال "مثل 30" که موعظه آگور فرزند یاقه است  یا به گونه ای بیان شده که گویا شخص ثالث آن را به تحریر در آورده . مثلا در "مثل 25" گفته شده : " اینها مثل هایی از سلیمان است که حزقیا پادشاه یهودا به رشته تحریر در آورده است ..." و از طرفی این مثال ها سراسر پوچی و پر از یاس و بیهودگی است . و در کتاب "غزل غزلها" که به اصطلاح سروده های حضرت سلیمان است سراسر ترانه های مستهجن جنسی می باشد و تعبیرات سخیف آن از افرادی متدین و مذهبی بعید است چه رسد به حضرت سلیمان پیامبر خدا !!!

از این گذشته شاید بتوان بدترین قسمت این اهانت ها در نسل و اجداد و حرام زاده بودن (العیاذ بالله) پیامبران دانست . در مورد اجداد حضرت سلیمان در سفر پیدایش ، باب 38 در ایه های 15 تا 30 بیان می کند که یهودا فرزند یعقوب با عروس خود  "ثامار" زنا کرد و ثامار از این راه حامله شد و دوقلوهایی به نام های " فارص" و "زارح " را به دنیا آورد و در انجیل متی (در صفحه اول ) صراحتا آمده است که حضرت عیسی و داوود و سلیمان (علیهما سلام) از نسل فارص هستند (جزء محارم بودن عروس در سفر لاویان باب 18 آیه 15 آمده ) . در مورد ولادت خود حضرت سلیمان هم جالب اینکه در دوم سموئیل باب 11 و 12 آمده است که حضرت داوود (ع) دلباخته "بتشبع" زن اوریا (یکی از مومنین و مجاهدین) می شود و با او زنا می کند و زن از این راه حامله می شود و داوود برای اینکه شوهر زن یعنی (اوریا) را به اشتباه اندازد حیله ای به کار می بند که موفقیت امیز نبوده و به همین دلیل دستور داد در میدان نبرد او را بکشند . سپس همسرش را به زنی می گیرد و از چنین زنی سلیمان به دنیا می آید .!!!

تمام این اتهامات با احتساب این نکته است که طبق سفر تثنیه ، باب 23 آیه 2 آمده که طبق آئین تورات شخص حرام زاده و فرزندان او تا ده نسل نباید وارد جماعت خدا شوند و از تناقضات آشکار این کتاب همین بس که پیامبران آن با قوانین آمده در آن مطابقت ندارند . البته از این دست فکاهیات در عهد عتیق کم نیست کما اینکه در کتاب "هوشع" باب 1 در ایه های 2 تا 4 خداوند به  یوشع بن نون نبی بعد از موسی دستور می دهد زن بد کاره ای بگیرد تا برای او از مردان دیگر فرزندانی بیاورد !!!.

به خاطر همین نکات است که تورات تا همین حال حاضر هم کم چاپ می شود تا کمتر دیده شود و تناقضات آشکار آن کمتر به چشم بیاید و حتی تا رنسانس تا زمانیکه پروتستانیزم مسیحی نیامده بود مردم کتاب مقدسی در دست نداشتند و هم اکنون در اکثر کشورهای آفریقائی کلیساها تا قبل از رسیدن کتاب مقدس به دست مردم شلوغ تر بودند . لهذا در منابع جدید یهودی مثل "دائره المعارف یهود" و یا "دایره المعارف اخلاق و مذاهب" رویگردان به این به این نظر قرآن شده اند که برای انبیاء محدوده ای از احترام در خور یک پیامبر قائل شوند . در "دایره المعارف بریتانیکا " (چاپ 14 ج2 ص952) وقتی نام سلیمان را ببینید وی را فردی خداپرست و مخلص معرفی کرده و حتی زیاد بودن زن های وی را سیاستی برای ایجاد صلح بین قبائل عنوان کرده اند . در دائره المعارف بابیلیکا که نتیجه تحقیقات و پژوهش های متخصصین عهدین و دانشمندان مسیحی و تاریخ شناسان دینی است آمده که : "هر آیه ای که در کتاب مقدس اهانتی به حضرت سلیمان کرده و یا نسبت شرک و کفر به وی داده تحریف و الحاقی است و اینکه وی به تحریک همسرانش معبودان آنها را پرستیده کاملا رد شده " . (تفسیر ماجدی) .

این توصیفات در حالیست که قرآن می فرماید : "وما کفر سلیمان" و هر گونه کفر و الحاد را از او سلب می کند و دو سوره (ص) آیه 30 می فرماید : " وَوَهَبْنَا لِدَاوُودَ سُلَیْمَانَ نِعْمَ الْعَبْدُ إِنَّهُ أَوَّابٌ"{و ما به داوود سلیمان را عطا کردیم و چه بنده خوبی بود و پیسوته در یاد خدا بود } و در آیه 40 در مورد سرانجام وی می فرماید : " وَإِنَّ لَهُ عِندَنَا لَزُلْفَى وَحُسْنَ مَآبٍ"{ براستی که نزد ما مقرب و سرانجامی نیک دارد }.

اینجاست که می بینیم برای چه اندیشمندان سرتا سر زمین از کانونهای علمی جهان متوجه پیامبر برخاسته از ریگستان گرم جاهلیت عربستان می شوند و نظرات قرآن را به واقعیت نزدیکتر دیده و ورای نظرات کتاب مقدس خود ابهامات اینگونه اش را با قرآن تفسیر می کنند .