[[{"content_id":423273,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"بولتن تحلیلی درباره آخرین تحولات فلسطین و جبهه مقاومت؛\r\n\r\nاز بن‌بست راهبردی ائتلاف سعودی در یمن تا  گسل‌های نوظهور در ساختار سیاسی اسرائیل","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"مرکز اسناد و مطالعات راهبردی جمعیت دفاع از ملت فلسطین در گزارشی تحولات یک هفته اخیر مساله فلسطین و کشورهای محور مقاومت را مورد بررسی قرار داد.","content_summary_fill":1,"content_body":"&nbsp;\r\n\r\nبه گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا)، مشروح گزارش هفتگی مرکز اسناد و مطالعات راهبردی جمعیت دفاع از ملت فلسطین درباره تحولات فلسطین و جبهه مقاومت به شرح زیر است؛\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور یمن\/ بن&zwnj;بست راهبردی ائتلاف سعودی: شکست ضدحمله گسترده ائتلاف سعودی در باب &zwnj;المندب و آزادسازی ۱۵ هزار کیلومتر مربع توسط انصارالله\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;ائتلاف سعودی با بسیج نیرو و اجرای ضدحمله وسیع برای بازپس&zwnj;گیری تنگه باب&zwnj;المندب تلاش کرد تا معادله میدانی را تغییر دهد، اما با ابتکار عمل انصارالله مواجه و شکست خورد. انصارالله ضمن آزادسازی حدود ۱۵ هزار کیلومتر مربع از مناطق تحت کنترل نیروهای مورد حمایت عربستان، امکانات گسترده نظامی را به غنیمت گرفت. در پاسخ به بمباران گسترده مناطق مسکونی یمن، انصارالله تاسیسات نفتی، پتروشیمی، فرودگاه&zwnj;ها و تاسیسات اداری آرامکو را موشک&zwnj;باران کرد که تصاویر ماهواره&zwnj;ای گستردگی تخریب را تایید می&zwnj;کند. نکته قابل توجه آن است که جنگنده&zwnj;های ائتلاف گاه مواضع نیروهای هم&zwnj;پیمان خود را بمباران می&zwnj;کنند، زیرا انصارالله از غنائم سعودی بهره می&zwnj;گیرد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: بودجه نظامی سالانه عربستان ۷۰ تا ۸۰ میلیارد دلار تخمین زده می&zwnj;شود، اما ارتش سعودی نه تنها نتوانسته معادله جنگ یمن را به نفع خود یکسره کند، بلکه روند تحولات نشان از شکست این توان نظامی ثروتمند منطقه&zwnj;ای دارد. در مقابل، ایران با بودجه نظامی محدود ۴ تا ۵ میلیارد دلاری در برابر آمریکا به عنوان قوی&zwnj;ترین ارتش جهان معادلات جنگی را تغییر داده است. کارشناسان علت ناکامی عربستان را فقدان ارتش بومی کارآمد مبتنی بر هویت و وفاداری ملی و نه هویت و وفاداری خاندانی می&zwnj;دانند. دولت سعودی به نام یک خانواده است و لذا وفاداری نسبت به حاکمان و نه کشور مطرح است؛ مذهب رسمی نیز اولویتش اجرای دستورات حاکم &laquo;علی السمع و الطاعه&raquo; است حتی اگر با قرآن و سنت در تعارض باشد. از این رو ارتش عربستان مردمی نیست و عقیده آن دفاع از نظام است و نه کشور. این بحران ساختاری، علت اصلی ناکارآمدی در جنگ است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: بن&zwnj;بست میدانی یمن صرفاً یک شکست تاکتیکی نیست، بلکه بازتاب یک بحران ساختاری در مدل ارتش&zwnj;سازی و مشروعیت&zwnj;سازی سعودی است. توان مالی بالا بدون هویت ملی و وفاداری نهادی، به توان رزمی پایدار تبدیل نمی&zwnj;شود؛ در حالی که بازیگرانی با بودجه محدود اما انگیزه و ساختار منسجم، می&zwnj;توانند معادلات را تغییر دهند. تداوم موشک &zwnj;باران تاسیسات حیاتی آرامکو نیز هزینه راهبردی جنگ برای ریاض را افزایش داده و ابزارهای فشار انصارالله را متنوع&zwnj;تر کرده است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: آیا عربستان می&zwnj;تواند بدون بازتعریف بنیادین رابطه ارتش با ملت و هویت ملی، از دام جنگ فرسایشی یمن خارج شود؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور جنگ تحمیلی علیه ایران: از فشار حداکثری تا آمادگی نظامی نامحدود(بن&zwnj;بست دیپلماسی واشنگتن در قبال تهران از &laquo;دیوار آهنین&raquo; اقتصادی تا آمادگی نظامی ایران برای شکست نه جنگ و نه صلح)\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران در اشکال مختلف ادامه دارد. ترامپ علی&zwnj;رغم دیدار با نخست &zwnj;وزیر قطر و دریافت پیشنهاد میانجیگران قطری و پاکستانی، تاکنون پاسخ نداده و با عزل ونس (معاون خود از ریاست تیم گفتگو با ایران) اعلام کرد که آمریکا به توافق با ایران نیاز ندارد. واشنگتن اعلام کرده قصد دارد محاصره اقتصادی را تحت عنوان &laquo;دیوار آهنین&raquo; به مرزهای هوایی و زمینی گسترش دهد. در سوی دیگر، اجرای فرمان رهبری انقلاب اسلامی به دولت و نیروهای نظامی درباره شکست &laquo;حالت نه جنگ و نه صلح&raquo; یا از طریق گفتگو و توافق و یا از طریق جنگ در دستور کار نظام قرار گرفته است.\r\n\r\nاین فرمان در کنار فرمان گسترش پاسخ به تجاوز دشمن &laquo;بدون محدودیت جغرافیایی&raquo;، نشان از آمادگی نیروهای مسلح در عالی&zwnj;ترین سطح برای تامین منافع و امنیت کشور از طریق اقدامات نظامی بدون محدودیت جغرافیایی دارد. ترامپ میان فشار نتانیاهو برای بازگشت به جنگ و خواست مردم آمریکا که در انتخابات به جنگ &laquo;نه&raquo; بزرگ گفتند گیر کرده و به عبارت دقیق&zwnj;تر باید میان اولویت آمریکا یا اسرائیل یکی را انتخاب کند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: سه لایه را می&zwnj;توان در این محور تفکیک کرد: نخست، لایه دیپلماتیک انسداد مسیر میانجیگری و سیگنال&zwnj;دهی آمریکا مبنی بر عدم نیاز به توافق، فضای مذاکره را تضعیف کرده است. دوم، لایه فشار اقتصادی&nbsp; طرح &laquo;دیوار آهنین&raquo; تلاش دارد محاصره را از حوزه دریایی به مرزهای هوایی و زمینی گسترش دهد و هزینه تعامل ایران با جهان را افزایش دهد.\r\n\r\nسوم، لایه نظامی-راهبردی فرمان رهبری درباره پایان دادن به &laquo;نه جنگ و نه صلح&raquo; و فرمان پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی، دو مولفه مکمل هستند: اولی اراده سیاسی برای خروج از وضعیت معلق را نشان می&zwnj;دهد و دومی دکترین پاسخ&zwnj;دهی فرامرزی را تثبیت می&zwnj;کند. در سطح واشنگتن نیز ترامپ در تناقض میان فشار نتانیاهو برای بازگشت به جنگ و رای و نظر انتخاباتی مردم آمریکا مبنی بر مخالفت با جنگ گرفتار شده است؛ به عبارت دقیق&zwnj;تر، او باید میان اولویت آمریکا یا اسرائیل یکی را انتخاب کند. این تناقض، هزینه تصمیم&zwnj;گیری واشنگتن را بالا برده و فضای ابهام راهبردی ایجاد کرده است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: مجموع این تحولات نشان می&zwnj;دهد که دو طرف در حال بازتعریف قواعد بازی هستند: آمریکا با تشدید فشار اقتصادی و انسداد دیپلماسی، و ایران با اعلام آمادگی برای خروج از وضعیت معلق و پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی. در این میان، تناقض راهبردی واشنگتن میان اولویت آمریکا و اسرائیل، مهم&zwnj;ترین متغیر ابهام&zwnj;آفرین است که می&zwnj;تواند هم مسیر تنش و هم مسیر توافق را تحت تاثیر قرار دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: آیا واشنگتن در تناقض میان اولویت آمریکا و اسرائیل، توان تصمیم&zwnj;گیری راهبردی مستقل را دارد، یا ابهام کنونی به تشدید ناخواسته تنش خواهد انجامید؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور اسرائیل: بن&zwnj;بست تشکیل کابینه و گسل&zwnj;های نوظهور در ساختار سیاسی (پیشنهاد دولت چرخشی نتانیاهو و رد قاطع آیزنکوت)\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخلاصه خبر: بنیامین نتانیاهو، نخست&zwnj;وزیر پیشبرد امور اسرائیل، پس از ناکامی در کسب اکثریت ۶۱ کرسی در کنست، به گادی آیزنکوت، رهبر اپوزیسیون و مأمور تشکیل کابینه، پیشنهاد تشکیل &laquo;دولت آشتی ملی&raquo; با تقسیم زمان نخست&zwnj;وزیری (دو سال نخست برای خود و دو سال بعد برای آیزنکوت) را ارائه کرد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nآیزنکوت این پیشنهاد را &laquo;مانور تبلیغاتی&raquo; و تلاش نتانیاهو برای &laquo;عرقله&zwnj;سازی&raquo; روند تشکیل دولت خواند و اعلام کرد که حاضر است با احزاب راست تعامل کند، اما نه از موضع پذیرش نخست&zwnj;وزیری نتانیاهو. او صراحتاً از نتانیاهو خواست به خواست مردم احترام بگذارد و با قدرت خداحافظی کند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: این رویارویی صرفاً یک کشمکش شخصی نیست؛ بازتاب تغییر توازن قدرت درون بلوک راست اسرائیل است. نتانیاهو با ارائه پیشنهاد چرخش زمانی، عملاً ضعف ساختاری خود را به رسمیت شناخته: او نمی&zwnj;تواند بدون آیزنکوت به ۶۱ کرسی برسد. در مقابل، آیزنکوت که از حمایت ۶۷ نماینده (شامل ۱۹ نماینده احزاب عربی) برخوردار است، نیازی به معامله با بازنده انتخابات ندارد. نکته راهبردی آن است که آیزنکوت با رد پیشنهاد چرخش، درصدد تثبیت این روایت است که &laquo;عصر نتانیاهو پایان یافته&raquo; و هرگونه همکاری با او را به مثابه ادامه بحران مشروعیت نظام سیاسی اسرائیل معرفی می&zwnj;کند. از سوی دیگر، نتانیاهو با پیوند زدن این پیشنهاد به &laquo;تهدید ایران&raquo; تلاش دارد مسئله بقای سیاسی خود را به سطح یک ضرورت امنیتی ملی ارتقا دهد .\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: پیشنهاد چرخش زمانی، آخرین برگ برنده نتانیاهو برای ماندن در مدار قدرت است که با رد قاطع آیزنکوت، عملاً سوخته تلقی می&zwnj;شود. مسیر تشکیل کابینه اکنون یا از دریچه ائتلاف با احزاب عربی می&zwnj;گذرد، یا از طریق انتخاباتی جدید که هیچ&zwnj;یک از دو طرف علاقه&zwnj;ای به آن ندارد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: آیا آیزنکوت می&zwnj;تواند بدون عقب&zwnj;نشینی از شرط &laquo;عدم حضور نتانیاهو در کابینه&raquo;، ائتلافی پایدار با احزاب راستگرا و حمایت بیرونی احزاب عربی شکل دهد، یا این بن&zwnj;بست نهایتاً اسرائیل را به سوی انتخابات سوم سوق خواهد داد؟\r\n\r\n\r\nمحور اسرائیل : انتخاب احمد طیبی به معاونت رئیس کنست و گسل &laquo;حضور عرب&raquo; در کابینه (برای اولین بار یک نماینده عرب معاون رئیس کنست شد؛ اما حضور عرب&zwnj;ها در کابینه همچنان خط قرمز احزاب یهودی)\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nپارلمان جدید اسرائیل (کنست) در نخستین اقدام خود، احمد طیبی، رئیس فراکسیون &laquo;فهرست مشترک&raquo; و از نمایندگان باسابقه عرب، را به عنوان یکی معاون اول رئیس کنست انتخاب کرد. این انتخاب با وجود اعتراض نمایندگان ائتلاف نتانیاهو صورت گرفت . همزمان، مذاکرات تشکیل کابینه میان احزاب یهودی بر سر &laquo;حضور یا عدم حضور احزاب عربی&raquo; در ائتلاف همچنان دچار اختلاف عمیق است. آویگدور لیبرمن (رهبر حزب اسرائیل بیتنو) تهدید کرده در صورت اتکای کابینه به حمایت احزاب عربی، از آن خارج خواهد شد .\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: انتخاب طیبی به معاونت کنست یک رویداد نمادین مهم است، اما نباید آن را با گشایش واقعی در ساختار قدرت اسرائیل اشتباه گرفت. معاونت رئیس کنست یک جایگاه تشریفاتی و رویه&zwnj;ای است، نه موقعیتی تصمیم&zwnj;گیر. شکاف واقعی در سطح &laquo;کابینه&raquo; است: جایی که حضور رسمی احزاب عربی می&zwnj;تواند اکثریت ۶۱ نفره آیزنکوت را تثبیت کند، اما همان حضور برای شرکای راستگرای آیزنکوت (لیبرمن و احتمالاً نفتالی بنت) غیرقابل هضم است. این تناقض نشان&zwnj;دهنده یک واقعیت ساختاری عمیق&zwnj;تر است: نظام سیاسی اسرائیل از یک سو به لحاظ عددی به احزاب عربی وابسته شده، و از سوی دیگر از پذیرش این وابستگی در سطح کابینه ناتوان است. راه&zwnj;حل موقت (حمایت بیرونی بدون حضور در کابینه) نیز شکننده خواهد بود، زیرا احزاب عربی در ازای حمایت، انتظار امتیازات مشخص (لغو قوانین تبعیض&zwnj;آمیز،رسیدگی به خشونت و جرم در جوامع عرب) را دارند که با خطوط قرمز شرکای راستگرا در تضاد است .\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: معاونت طیبی یک &laquo;پیروزی نمادین&raquo; برای نمایندگی سیاسی اعراب اسرائیل است، اما &laquo;گسل عرب&raquo; در سطح کابینه همچنان خطرناک&zwnj;ترین شکاف پیش روی آیزنکوت است. هرگونه راه&zwnj;حل در این زمینه موقتی و پرتنش خواهد بود.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی:آیا آیزنکوت حاضر است برای تشکیل کابینه، مدل &laquo;حمایت بیرونی احزاب عربی بدون حضور در کابینه&raquo; را بپذیرد، و اگر چنین کند، آیا این ائتلاف حداقلی قادر به بقای بیش از چند ماه خواهد بود؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور سناریوی &laquo;جنگ با ایران&raquo; به مثابه ابزار بقای سیاسی نتانیاهو&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیلگران اسرائیلی: نتانیاهو ممکن است با &laquo;امنیتی&zwnj;سازی&raquo; فضای سیاسی، آیزنکوت را به ائتلاف ملی وادار کند؛ ارتش هشدار می&zwnj;دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nخلاصه خبر: برخی تحلیلگران اسرائیلی اعلام کردند که نتانیاهو ممکن است سیاست &laquo;از سرگیری جنگ با ایران&raquo; یا تشدید تنش امنیتی را در پیش بگیرد تا فضای سیاسی کشور را امنیتی کرده و آیزنکوت را تحت فشار افکار عمومی به تشکیل &laquo;کابینه ائتلاف ملی&raquo; وادار کند. در همین حال، زامیر (فرمانده ارتش) اعلام کرده که &laquo;دولت پیشبرد امور&raquo; صلاحیت اتخاذ چنین تصمیمات راهبردی را ندارد. آیزنکوت نیز به نوبه خود به ارتش هشدار داده که &laquo;نباید اجازه دهد نتانیاهو از ارتش برای اهداف سیاسی سوءاستفاده کند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: این محور، خطرناک&zwnj;ترین لایه بحران سیاسی اسرائیل را آشکار می&zwnj;کند: استفاده ابزاری از &laquo;تهدید وجودی ایران&raquo; برای حل یک بن&zwnj;بست داخلی. نتانیاهو در پیام ویدئویی خود صراحتاً به &laquo;برنامه هسته&zwnj;ای ایران&raquo; و ضرورت &laquo;دولت وحدت برای مقابله با آن&raquo; اشاره کرد. اما دو سد جدی پیش روی این سناریو قرار دارد: نخست، سد حقوقی-نهادی که فرمانده ارتش با تأکید بر &laquo;دولت پیشبرد امور&raquo; بودن کابینه فعلی، هرگونه تصمیم&zwnj;گیری راهبردی در این وضعیت را غیرمجاز می&zwnj;داند؛ دوم، سد سیاسی که آیزنکوت با هشدار به ارتش، تلاش می&zwnj;کند مانع از آن شود که نتانیاهو ارتش را به بازیگر صحنه سیاسی داخلی تبدیل کند. آنچه این محور را حساس می&zwnj;کند، پیشینه تاریخی اسرائیل در &laquo;عملیات&zwnj;های امنیتی محدود&raquo; برای تغییر فضای سیاسی است، اما تفاوت این دور در آن است که ارتش خود به بازیگر مستقل و هشداردهنده تبدیل شده و مرز میان &laquo;امنیت ملی&raquo; و &laquo;بقای سیاسی&raquo; را به چالش کشیده است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: سناریوی &laquo;جنگ برای بقا&raquo; یک گزینه واقعی اما پرهزینه برای نتانیاهو است. ارتش اسرائیل با هشدارهای علنی خود، عملاً این گزینه را دشوارتر کرده، اما نمی&zwnj;توان تضمین کرد که در صورت بن&zwnj;بست کامل سیاسی، تنش امنیتی به ابزار فشار تبدیل نشود.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: اگر بن&zwnj;بست تشکیل کابینه ادامه یابد، آیا نتانیاهو می&zwnj;تواند با وجود مخالفت فرماندهی ارتش، افکار عمومی را به سمت پذیرش یک &laquo;ضرورت امنیتی&raquo; برای بازگشت خود به قدرت سوق دهد، یا ارتش اسرائیل به عنوان یک نهاد، سد نهایی در برابر این سناریو خواهد بود؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور نشست سه جانبه امریکا، روسیه و چین : در حاشیه APEC؛ ایران محور اعلامی، اوکراین در هاله ابهام\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخلاصه خبر: نشست سه&zwnj;جانبه سران آمریکا، روسیه و چین قرار است در حاشیه اجلاس آپک( APEC ) در شنژن چین و حدود ۱۹ نوامبر (۲۸ آبان) برگزار شود. کاخ سفید تمرکز اصلی نشست را ایران اعلام کرده و انتظار نمی&zwnj;رود اوکراین محور مذاکره باشد، هرچند ترامپ بعداً ادعای پرداختن به اوکراین را مطرح کرد. گمانه&zwnj;زنی&zwnj;هایی درباره &laquo;معامله بر سر ایران&raquo; در ازای پایان جنگ اوکراین مطرح شده است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: نخست؛ واقعیت&zwnj;سنجی سناریوی معامله: روسیه هیچ اختیاری برای نمایندگی از ایران ندارد. تهران تأکید کرده موضع خود را به چین و روسیه منتقل کرده و آنان &laquo;موضع ایران را به خوبی می&zwnj;شناسند&raquo;. رد پیشنهاد روسیه برای نگهداری مواد غنی&zwnj;شده و اصرار بر باقی ماندن آن در خاک ایران، نشانه استقلال عمل تهران در مسائل امنیتی کلیدی است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nدوم؛ منطق رفتاری چین و روسیه: حضور پکن و مسکو لزوماً هم&zwnj;راستایی با خواسته&zwnj;های واشینگتن نیست. منافع پیچیده (انرژی، ژئوپلیتیک) و هدف اصلی، مدیریت رقابت قدرت&zwnj;های بزرگ و جلوگیری از تسلط یکجانبه آمریکا است، نه کنار گذاشتن متحدان به عنوان برگ برنده معامله.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوم؛&nbsp; شکاف در روایت&zwnj;ها: تفاوت میان موضع هماهنگ&zwnj;شده اولیه کاخ سفید (تمرکز بر ایران) و ادعای بعدی ترامپ (پرداختن به اوکراین) نشان&zwnj;دهنده ابهام در دستور کار واقعی و احتمال بازی رسانه&zwnj;ای است.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: برگزاری نشست سه&zwnj;جانبه واقعی است، اما &laquo;معامله&zwnj;ای که روسیه در آن بر سر منافع ایران با آمریکا توافق کند&raquo; پایه محکمی ندارد. انتظار می&zwnj;رود دستور کار واقعی نشست حول مدیریت رقابت راهبردی و موضوع هسته&zwnj;ای ایران شکل بگیرد، نه معامله&zwnj;ای که منافع ایران را بدون حضور تهران تعیین کند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: اگر روسیه و چین واقعاً اختیاری برای معامله بر سر ایران ندارند، چرا رسانه&zwnj;ها و محافل سیاسی بر سناریوی &laquo;معامله&raquo; تمرکز کرده&zwnj;اند و چه کسی از این روایت سود می&zwnj;برد؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور فلسطین: ادامه سیاست نسل&zwnj;کشی در غزه؛ از گرسنگی و سرما تا بازداشت اداری گسترده در کرانه باختری\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخلاصه خبر: رژیم صهیونیستی همچنان سیاست نسل&zwnj;کشی علیه فلسطینیان را ادامه می&zwnj;دهد؛ در غزه با هدف قرار دادن روزانه شهروندان و ممانعت از ارسال چادر، غذا و دارو، تلاش می&zwnj;کند مردم را در نتیجه سوءتغذیه و سرما به کام مرگ بکشاند. در کرانه باختری نیز حملات سیستماتیک شهرک&zwnj;نشینان، تخریب باغ&zwnj;های زیتون، مصادره چهارپایان، قطع ارتباط شهرها از طریق پست&zwnj;های بازرسی، تخریب منازل و بازداشت افراد، زندگی روزمره مردم را مختل کرده است. از مجموع سه میلیون نفر جمعیت کرانه باختری، بیش از یک و نیم میلیون نفر به گونه&zwnj;ای و برای مدتی بازداشت شده&zwnj;اند و هم&zwnj;اکنون چند هزار فلسطینی بدون اتهام و تحت عنوان بازداشت اداری در زندان به سر می&zwnj;برند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: روند تحولات فلسطین نشان&zwnj;دهنده گذار از اقدامات تنبیهی مقطعی به یک سیاست ساختاری و چندلایه با هدف فرسایش تدریجی تاب&zwnj;آوری جامعه فلسطینی است. در غزه، ابزارهای نظامی و انسانی (ممانعت از ورود چادر، غذا و دارو) به&zwnj;صورت هم&zwnj;زمان به کار گرفته می&zwnj;شوند تا مرگ&zwnj;ومیر ناشی از سوءتغذیه و سرما به مکانیزمی برای کاهش جمعیت تبدیل شود؛ الگویی که در ادبیات حقوقی بین&zwnj;المللی در چارچوب نسل&zwnj;کشی قابل ارزیابی است. در کرانه باختری، ترکیب خشونت شهرک&zwnj;نشینان، تخریب زیرساخت&zwnj;های معیشتی (باغ زیتون و دام) و نظام بازداشت گسترده و اداری، فضای زیست اقتصادی و اجتماعی را به&zwnj;طور نظام&zwnj;مند محدود می&zwnj;کند. آمار بازداشت بیش از نیمی از جمعیت کرانه باختری در بازه&zwnj;های زمانی مختلف، نشانه استفاده از بازداشت به&zwnj;عنوان ابزار کنترل جمعیتی و ایجاد بازدارندگی اجتماعی است. مجموع این اقدامات در دو جغرافیای متفاوت، یک منطق واحد را بازنمایی می&zwnj;کند: ایجاد شرایط زیستی غیرقابل تحمل برای ماندن و غیرممکن برای بازگشت.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: سیاست&zwnj;های جاری در غزه و کرانه باختری دو بازوی یک راهبرد واحد برای تضعیف ساختار جمعیتی و معیشتی فلسطینیان است. در غزه، فشار از طریق محرومیت از حداقل&zwnj;های زیستی و در کرانه باختری از طریق خشونت شهرک&zwnj;نشینان، تخریب زیرساخت معیشت و بازداشت گسترده اعمال می&zwnj;شود. تداوم این روند بدون واکنش مؤثر جامعه بین&zwnj;المللی، نه&zwnj;تنها بحران انسانی را عمیق&zwnj;تر می&zwnj;کند، بلکه حتی زمینه&zwnj;های حقوقی و سیاسی راه&zwnj;حل دو دولت را که غرب وبرخی رژیه های منطقه ای آن را دنبال می کنند، بیش از پیش فرسایش می&zwnj;دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: جامعه بین&zwnj;المللی و نهادهای حقوقی چندجانبه چه مکانیزم عملی برای توقف سیاست محرومیت زیستی و بازداشت اداری گسترده در غزه و کرانه باختری در اختیار دارند و چرا تاکنون از ابزارهای الزام&zwnj;آور خود استفاده نکرده&zwnj;اند؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور لبنان: ادامه اشغال جنوب لبنان و بمباران روزانه روستاها؛ تخریب زیست&zwnj;پذیری و بحران بازگشت آوارگان\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخلاصه خبر: رژیم صهیونیستی همچنان بخش&zwnj;هایی از جنوب لبنان را در اشغال دارد و با تخریب هرگونه امکان زیست، تلاش می&zwnj;کند امید بازگشت را در آوارگان لبنانی از بین ببرد. این رژیم با ادعای نگرانی از ورود نظامی حزب&zwnj;الله در صورت شروع حملات جدید علیه ایران، روزانه روستاهای مختلف جنوب لبنان را بمباران می&zwnj;کند و دامنه اشغالگری را گسترش می&zwnj;دهد. از سوی دیگر دولت لبنان همچنان از ایفای نقش خود در صیانت از منافع و امنیت شهروندان لبنانی خودداری می&zwnj;کند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: تحولات جنوب لبنان را می&zwnj;توان در سه لایه تحلیل کرد. لایه اول، لایه نظامی-امنیتی است: بمباران روزانه روستاها و تخریب زیرساخت&zwnj;های زیستی، عملاً فضای بازگشت آوارگان را از بین می&zwnj;برد و اشغال را به یک واقعیت پایدار جغرافیایی تبدیل می&zwnj;کند. لایه دوم، لایه راهبردی است: ادعای نگرانی از ورود حزب&zwnj;الله در صورت حملات جدید علیه ایران، بهانه&zwnj;ای برای پیش&zwnj;دستی و گسترش دامنه درگیری فراهم می&zwnj;کند و لبنان را به میدان جانشین تنش&zwnj;های منطقه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;سازد. لایه سوم، لایه دولت&zwnj;محور است: خلأ نقش&zwnj;آفرینی دولت لبنان در صیانت از شهروندان، هم مشروعیت داخلی آن را تضعیف می&zwnj;کند و هم فضای مداخله بازیگران غیردولتی و فشار خارجی را گسترش می&zwnj;دهد. ترکیب این سه لایه نشان می&zwnj;دهد که بحران لبنان صرفاً یک منازعه مرزی نیست، بلکه بحرانی چندسطحی است که امنیت انسانی، حاکمیت دولت و توازن منطقه&zwnj;ای را هم&zwnj;زمان تحت تأثیر قرار می&zwnj;دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: اشغال بخش&zwnj;هایی از جنوب لبنان همراه با تخریب نظام&zwnj;مند امکان زیست و بمباران روزانه روستاها، سیاستی با هدف تغییر واقعیت جمعیتی و جغرافیایی مرزهاست. در سوی دیگر، ضعف عملکرد دولت لبنان در حفاظت از شهروندان، این سیاست را تسهیل کرده است. تداوم این وضعیت، خطر گسترش درگیری به کل منطقه و تعمیق بحران آوارگی را افزایش می&zwnj;دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: دولت لبنان و نهادهای بین&zwnj;المللی چه سازوکاری برای توقف تخریب نظام&zwnj;مند زیست&zwnj;پذیری جنوب لبنان و تضمین حق بازگشت آوارگان، هم&zwnj;زمان با جلوگیری از گسترش دامنه درگیری، طراحی کرده&zwnj;اند؟\r\n&nbsp;\r\n\r\nمحور عراق: تنش دولت زیدی و حزب&zwnj;الله عراق بر سر خلع سلاح؛ جرف&zwnj;النصر در آستانه بحران میدانی\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;خلاصه خبر: مهم&zwnj;ترین خبر صحنه عراق، تنش میان دولت الزیدی و حزب&zwnj;الله عراق است. دولت الزیدی با هدف اجرای خواست آمریکا بر خلع سلاح حزب&zwnj;الله عراق اصرار دارد و به همین بهانه نیروهای پلیس فدرال و ارتش را در منطقه جرف&zwnj;النصر، مقر اصلی حزب&zwnj;الله، مستقر کرده است. ورود کاروان گسترده کمک نظامی به جرف&zwnj;النصر، بحران میان دولت علی الزیدی و کتائب حزب&zwnj;الله را وارد فاز میدانی و نگران&zwnj;کننده&zwnj;تری کرده است. در حالی که سران چارچوب هماهنگی تلاش می&zwnj;کنند این پرونده را از طریق مذاکره و توافق حل&zwnj;وفصل کنند، استقرار تجهیزات و نیروهای جدید نشان می&zwnj;دهد موازنه قدرت در شمال بابل بر لبه تیغ قرار گرفته و هرگونه اشتباه محاسباتی می&zwnj;تواند تلاش&zwnj;های سیاسی را با بن&zwnj;بست روبه&zwnj;رو سازد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحلیل کلان: بحران جرف&zwnj;النصر را باید در تقاطع سه متغیر تحلیل کرد. متغیر اول، فشار خارجی است: اصرار دولت الزیدی بر خلع سلاح حزب&zwnj;الله عراق، اجرای خواست آمریکاست و نشان&zwnj;دهنده اولویت&zwnj;یافتن فشار بیرونی بر توازن&zwnj;های داخلی عراق است. متغیر دوم، رقابت قدرت درون&zwnj;عراقی است: استقرار پلیس فدرال و ارتش در مقر اصلی حزب&zwnj;الله، مرز میان حاکمیت دولت و بازیگران داخلی را به موضوعی منازعه&zwnj;آمیز تبدیل کرده و موازنه قدرت در شمال بابل را شکننده ساخته است. متغیر سوم، سازوکار حل&zwnj;وفصل است: تلاش چارچوب هماهنگی برای انتقال پرونده به میز مذاکره، بیانگر آن است که درون ساختار سیاسی عراق هنوز ظرفیت مدیریت بحران وجود دارد؛ اما ورود کاروان گسترده کمک نظامی، این ظرفیت را در معرض آزمون جدی قرار داده است. ترکیب این سه متغیر نشان می&zwnj;دهد که عراق در نقطه&zwnj;ای ایستاده است که در آن فشار خارجی، رقابت داخلی و دیپلماسی پشت میز، هم&zwnj;زمان فعال شده&zwnj;اند و هرگونه اشتباه محاسباتی می&zwnj;تواند مسیر مذاکره را مسدود کند.\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع&zwnj;بندی: تنش دولت الزیدی و حزب&zwnj;الله عراق بر سر خلع سلاح، از یک اختلاف سیاسی به یک بحران میدانی در جرف&zwnj;النصر تبدیل شده است. استقرار نیروها و تجهیزات جدید در کنار تلاش چارچوب هماهنگی برای حل&zwnj;وفصل از طریق مذاکره، نشان&zwnj;دهنده هم&zwnj;زمانی فرصت دیپلماتیک و خطر اشتباه محاسباتی است. تداوم این وضعیت می&zwnj;تواند ثبات داخلی عراق و نقش آن در معادلات منطقه&zwnj;ای را تحت تأثیر قرار دهد.\r\n&nbsp;\r\n\r\nسوال کلیدی: دولت عراق و چارچوب هماهنگی چه تضمین&zwnj;هایی برای جلوگیری از تبدیل تنش جرف&zwnj;النصر به درگیری مسلحانه و بازگرداندن پرونده خلع سلاح به مسیر مذاکره و توافق سیاسی در اختیار دارند؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع بندی کلی:\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nجمع بندی کلی ترسیم کننده آن است که نظم منطقه ای در حال فرسایش است که در آن سه متغیر پویا همزمان عمل می کنند: نخست، ناکارآمدی توان مالی و نظامی بالا بدون هویت ملی و مشروعیت نهادی (نمونه عربستان در یمن)؛ دوم، بن بستهای سیاسی داخلی که بازیگران را به امنیتی سازی و ابزار نظامی برای بقای سیاسی سوق می دهد (اسرائیل)؛ سوم، فشار ساختاری بر جوامع فلسطینی و لبنانی از طریق محرومیت زیستی، تخریب زیست پذیری و بازداشت گسترده. در سطح بین المللی نیز ابهام راهبردی واشنگتن و ناتوانی و بی تمایلی نهادهای چندجانبه در استفاده از ابزارهای الزام آور، فضای تنش را تشدید می کند.\r\n\r\nانتهای پیام\/م.ت","content_html":"<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا)، مشروح گزارش هفتگی مرکز اسناد و مطالعات راهبردی جمعیت دفاع از ملت فلسطین درباره تحولات فلسطین و جبهه مقاومت به شرح زیر است؛<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور یمن\/ بن&zwnj;بست راهبردی ائتلاف سعودی: شکست ضدحمله گسترده ائتلاف سعودی در باب &zwnj;المندب و آزادسازی ۱۵ هزار کیلومتر مربع توسط انصارالله<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;ائتلاف سعودی با بسیج نیرو و اجرای ضدحمله وسیع برای بازپس&zwnj;گیری تنگه باب&zwnj;المندب تلاش کرد تا معادله میدانی را تغییر دهد، اما با ابتکار عمل انصارالله مواجه و شکست خورد. انصارالله ضمن آزادسازی حدود ۱۵ هزار کیلومتر مربع از مناطق تحت کنترل نیروهای مورد حمایت عربستان، امکانات گسترده نظامی را به غنیمت گرفت. در پاسخ به بمباران گسترده مناطق مسکونی یمن، انصارالله تاسیسات نفتی، پتروشیمی، فرودگاه&zwnj;ها و تاسیسات اداری آرامکو را موشک&zwnj;باران کرد که تصاویر ماهواره&zwnj;ای گستردگی تخریب را تایید می&zwnj;کند. نکته قابل توجه آن است که جنگنده&zwnj;های ائتلاف گاه مواضع نیروهای هم&zwnj;پیمان خود را بمباران می&zwnj;کنند، زیرا انصارالله از غنائم سعودی بهره می&zwnj;گیرد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: بودجه نظامی سالانه عربستان ۷۰ تا ۸۰ میلیارد دلار تخمین زده می&zwnj;شود، اما ارتش سعودی نه تنها نتوانسته معادله جنگ یمن را به نفع خود یکسره کند، بلکه روند تحولات نشان از شکست این توان نظامی ثروتمند منطقه&zwnj;ای دارد. در مقابل، ایران با بودجه نظامی محدود ۴ تا ۵ میلیارد دلاری در برابر آمریکا به عنوان قوی&zwnj;ترین ارتش جهان معادلات جنگی را تغییر داده است. کارشناسان علت ناکامی عربستان را فقدان ارتش بومی کارآمد مبتنی بر هویت و وفاداری ملی و نه هویت و وفاداری خاندانی می&zwnj;دانند. دولت سعودی به نام یک خانواده است و لذا وفاداری نسبت به حاکمان و نه کشور مطرح است؛ مذهب رسمی نیز اولویتش اجرای دستورات حاکم &laquo;علی السمع و الطاعه&raquo; است حتی اگر با قرآن و سنت در تعارض باشد. از این رو ارتش عربستان مردمی نیست و عقیده آن دفاع از نظام است و نه کشور. این بحران ساختاری، علت اصلی ناکارآمدی در جنگ است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: بن&zwnj;بست میدانی یمن صرفاً یک شکست تاکتیکی نیست، بلکه بازتاب یک بحران ساختاری در مدل ارتش&zwnj;سازی و مشروعیت&zwnj;سازی سعودی است. توان مالی بالا بدون هویت ملی و وفاداری نهادی، به توان رزمی پایدار تبدیل نمی&zwnj;شود؛ در حالی که بازیگرانی با بودجه محدود اما انگیزه و ساختار منسجم، می&zwnj;توانند معادلات را تغییر دهند. تداوم موشک &zwnj;باران تاسیسات حیاتی آرامکو نیز هزینه راهبردی جنگ برای ریاض را افزایش داده و ابزارهای فشار انصارالله را متنوع&zwnj;تر کرده است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: آیا عربستان می&zwnj;تواند بدون بازتعریف بنیادین رابطه ارتش با ملت و هویت ملی، از دام جنگ فرسایشی یمن خارج شود؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور جنگ تحمیلی علیه ایران: از فشار حداکثری تا آمادگی نظامی نامحدود(بن&zwnj;بست دیپلماسی واشنگتن در قبال تهران از &laquo;دیوار آهنین&raquo; اقتصادی تا آمادگی نظامی ایران برای شکست نه جنگ و نه صلح)<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;جنگ آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران در اشکال مختلف ادامه دارد. ترامپ علی&zwnj;رغم دیدار با نخست &zwnj;وزیر قطر و دریافت پیشنهاد میانجیگران قطری و پاکستانی، تاکنون پاسخ نداده و با عزل ونس (معاون خود از ریاست تیم گفتگو با ایران) اعلام کرد که آمریکا به توافق با ایران نیاز ندارد. واشنگتن اعلام کرده قصد دارد محاصره اقتصادی را تحت عنوان &laquo;دیوار آهنین&raquo; به مرزهای هوایی و زمینی گسترش دهد. در سوی دیگر، اجرای فرمان رهبری انقلاب اسلامی به دولت و نیروهای نظامی درباره شکست &laquo;حالت نه جنگ و نه صلح&raquo; یا از طریق گفتگو و توافق و یا از طریق جنگ در دستور کار نظام قرار گرفته است.<br \/>\r\n<br \/>\r\nاین فرمان در کنار فرمان گسترش پاسخ به تجاوز دشمن &laquo;بدون محدودیت جغرافیایی&raquo;، نشان از آمادگی نیروهای مسلح در عالی&zwnj;ترین سطح برای تامین منافع و امنیت کشور از طریق اقدامات نظامی بدون محدودیت جغرافیایی دارد. ترامپ میان فشار نتانیاهو برای بازگشت به جنگ و خواست مردم آمریکا که در انتخابات به جنگ &laquo;نه&raquo; بزرگ گفتند گیر کرده و به عبارت دقیق&zwnj;تر باید میان اولویت آمریکا یا اسرائیل یکی را انتخاب کند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: سه لایه را می&zwnj;توان در این محور تفکیک کرد: نخست، لایه دیپلماتیک انسداد مسیر میانجیگری و سیگنال&zwnj;دهی آمریکا مبنی بر عدم نیاز به توافق، فضای مذاکره را تضعیف کرده است. دوم، لایه فشار اقتصادی&nbsp; طرح &laquo;دیوار آهنین&raquo; تلاش دارد محاصره را از حوزه دریایی به مرزهای هوایی و زمینی گسترش دهد و هزینه تعامل ایران با جهان را افزایش دهد.<br \/>\r\n<br \/>\r\nسوم، لایه نظامی-راهبردی فرمان رهبری درباره پایان دادن به &laquo;نه جنگ و نه صلح&raquo; و فرمان پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی، دو مولفه مکمل هستند: اولی اراده سیاسی برای خروج از وضعیت معلق را نشان می&zwnj;دهد و دومی دکترین پاسخ&zwnj;دهی فرامرزی را تثبیت می&zwnj;کند. در سطح واشنگتن نیز ترامپ در تناقض میان فشار نتانیاهو برای بازگشت به جنگ و رای و نظر انتخاباتی مردم آمریکا مبنی بر مخالفت با جنگ گرفتار شده است؛ به عبارت دقیق&zwnj;تر، او باید میان اولویت آمریکا یا اسرائیل یکی را انتخاب کند. این تناقض، هزینه تصمیم&zwnj;گیری واشنگتن را بالا برده و فضای ابهام راهبردی ایجاد کرده است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: مجموع این تحولات نشان می&zwnj;دهد که دو طرف در حال بازتعریف قواعد بازی هستند: آمریکا با تشدید فشار اقتصادی و انسداد دیپلماسی، و ایران با اعلام آمادگی برای خروج از وضعیت معلق و پاسخ بدون محدودیت جغرافیایی. در این میان، تناقض راهبردی واشنگتن میان اولویت آمریکا و اسرائیل، مهم&zwnj;ترین متغیر ابهام&zwnj;آفرین است که می&zwnj;تواند هم مسیر تنش و هم مسیر توافق را تحت تاثیر قرار دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: آیا واشنگتن در تناقض میان اولویت آمریکا و اسرائیل، توان تصمیم&zwnj;گیری راهبردی مستقل را دارد، یا ابهام کنونی به تشدید ناخواسته تنش خواهد انجامید؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور اسرائیل: بن&zwnj;بست تشکیل کابینه و گسل&zwnj;های نوظهور در ساختار سیاسی (پیشنهاد دولت چرخشی نتانیاهو و رد قاطع آیزنکوت)<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>خلاصه خبر: بنیامین نتانیاهو، نخست&zwnj;وزیر پیشبرد امور اسرائیل، پس از ناکامی در کسب اکثریت ۶۱ کرسی در کنست، به گادی آیزنکوت، رهبر اپوزیسیون و مأمور تشکیل کابینه، پیشنهاد تشکیل &laquo;دولت آشتی ملی&raquo; با تقسیم زمان نخست&zwnj;وزیری (دو سال نخست برای خود و دو سال بعد برای آیزنکوت) را ارائه کرد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>آیزنکوت این پیشنهاد را &laquo;مانور تبلیغاتی&raquo; و تلاش نتانیاهو برای &laquo;عرقله&zwnj;سازی&raquo; روند تشکیل دولت خواند و اعلام کرد که حاضر است با احزاب راست تعامل کند، اما نه از موضع پذیرش نخست&zwnj;وزیری نتانیاهو. او صراحتاً از نتانیاهو خواست به خواست مردم احترام بگذارد و با قدرت خداحافظی کند.<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: این رویارویی صرفاً یک کشمکش شخصی نیست؛ بازتاب تغییر توازن قدرت درون بلوک راست اسرائیل است. نتانیاهو با ارائه پیشنهاد چرخش زمانی، عملاً ضعف ساختاری خود را به رسمیت شناخته: او نمی&zwnj;تواند بدون آیزنکوت به ۶۱ کرسی برسد. در مقابل، آیزنکوت که از حمایت ۶۷ نماینده (شامل ۱۹ نماینده احزاب عربی) برخوردار است، نیازی به معامله با بازنده انتخابات ندارد. نکته راهبردی آن است که آیزنکوت با رد پیشنهاد چرخش، درصدد تثبیت این روایت است که &laquo;عصر نتانیاهو پایان یافته&raquo; و هرگونه همکاری با او را به مثابه ادامه بحران مشروعیت نظام سیاسی اسرائیل معرفی می&zwnj;کند. از سوی دیگر، نتانیاهو با پیوند زدن این پیشنهاد به &laquo;تهدید ایران&raquo; تلاش دارد مسئله بقای سیاسی خود را به سطح یک ضرورت امنیتی ملی ارتقا دهد .<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: پیشنهاد چرخش زمانی، آخرین برگ برنده نتانیاهو برای ماندن در مدار قدرت است که با رد قاطع آیزنکوت، عملاً سوخته تلقی می&zwnj;شود. مسیر تشکیل کابینه اکنون یا از دریچه ائتلاف با احزاب عربی می&zwnj;گذرد، یا از طریق انتخاباتی جدید که هیچ&zwnj;یک از دو طرف علاقه&zwnj;ای به آن ندارد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: آیا آیزنکوت می&zwnj;تواند بدون عقب&zwnj;نشینی از شرط &laquo;عدم حضور نتانیاهو در کابینه&raquo;، ائتلافی پایدار با احزاب راستگرا و حمایت بیرونی احزاب عربی شکل دهد، یا این بن&zwnj;بست نهایتاً اسرائیل را به سوی انتخابات سوم سوق خواهد داد؟<\/p>\r\n\r\n<p><br \/>\r\n<span style=\"color:#000080;\"><strong>محور اسرائیل : انتخاب احمد طیبی به معاونت رئیس کنست و گسل &laquo;حضور عرب&raquo; در کابینه (برای اولین بار یک نماینده عرب معاون رئیس کنست شد؛ اما حضور عرب&zwnj;ها در کابینه همچنان خط قرمز احزاب یهودی)<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>پارلمان جدید اسرائیل (کنست) در نخستین اقدام خود، احمد طیبی، رئیس فراکسیون &laquo;فهرست مشترک&raquo; و از نمایندگان باسابقه عرب، را به عنوان یکی معاون اول رئیس کنست انتخاب کرد. این انتخاب با وجود اعتراض نمایندگان ائتلاف نتانیاهو صورت گرفت . همزمان، مذاکرات تشکیل کابینه میان احزاب یهودی بر سر &laquo;حضور یا عدم حضور احزاب عربی&raquo; در ائتلاف همچنان دچار اختلاف عمیق است. آویگدور لیبرمن (رهبر حزب اسرائیل بیتنو) تهدید کرده در صورت اتکای کابینه به حمایت احزاب عربی، از آن خارج خواهد شد .<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: انتخاب طیبی به معاونت کنست یک رویداد نمادین مهم است، اما نباید آن را با گشایش واقعی در ساختار قدرت اسرائیل اشتباه گرفت. معاونت رئیس کنست یک جایگاه تشریفاتی و رویه&zwnj;ای است، نه موقعیتی تصمیم&zwnj;گیر. شکاف واقعی در سطح &laquo;کابینه&raquo; است: جایی که حضور رسمی احزاب عربی می&zwnj;تواند اکثریت ۶۱ نفره آیزنکوت را تثبیت کند، اما همان حضور برای شرکای راستگرای آیزنکوت (لیبرمن و احتمالاً نفتالی بنت) غیرقابل هضم است. این تناقض نشان&zwnj;دهنده یک واقعیت ساختاری عمیق&zwnj;تر است: نظام سیاسی اسرائیل از یک سو به لحاظ عددی به احزاب عربی وابسته شده، و از سوی دیگر از پذیرش این وابستگی در سطح کابینه ناتوان است. راه&zwnj;حل موقت (حمایت بیرونی بدون حضور در کابینه) نیز شکننده خواهد بود، زیرا احزاب عربی در ازای حمایت، انتظار امتیازات مشخص (لغو قوانین تبعیض&zwnj;آمیز،رسیدگی به خشونت و جرم در جوامع عرب) را دارند که با خطوط قرمز شرکای راستگرا در تضاد است .<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: معاونت طیبی یک &laquo;پیروزی نمادین&raquo; برای نمایندگی سیاسی اعراب اسرائیل است، اما &laquo;گسل عرب&raquo; در سطح کابینه همچنان خطرناک&zwnj;ترین شکاف پیش روی آیزنکوت است. هرگونه راه&zwnj;حل در این زمینه موقتی و پرتنش خواهد بود.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی:آیا آیزنکوت حاضر است برای تشکیل کابینه، مدل &laquo;حمایت بیرونی احزاب عربی بدون حضور در کابینه&raquo; را بپذیرد، و اگر چنین کند، آیا این ائتلاف حداقلی قادر به بقای بیش از چند ماه خواهد بود؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور سناریوی &laquo;جنگ با ایران&raquo; به مثابه ابزار بقای سیاسی نتانیاهو&nbsp;<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیلگران اسرائیلی: نتانیاهو ممکن است با &laquo;امنیتی&zwnj;سازی&raquo; فضای سیاسی، آیزنکوت را به ائتلاف ملی وادار کند؛ ارتش هشدار می&zwnj;دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>خلاصه خبر: برخی تحلیلگران اسرائیلی اعلام کردند که نتانیاهو ممکن است سیاست &laquo;از سرگیری جنگ با ایران&raquo; یا تشدید تنش امنیتی را در پیش بگیرد تا فضای سیاسی کشور را امنیتی کرده و آیزنکوت را تحت فشار افکار عمومی به تشکیل &laquo;کابینه ائتلاف ملی&raquo; وادار کند. در همین حال، زامیر (فرمانده ارتش) اعلام کرده که &laquo;دولت پیشبرد امور&raquo; صلاحیت اتخاذ چنین تصمیمات راهبردی را ندارد. آیزنکوت نیز به نوبه خود به ارتش هشدار داده که &laquo;نباید اجازه دهد نتانیاهو از ارتش برای اهداف سیاسی سوءاستفاده کند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: این محور، خطرناک&zwnj;ترین لایه بحران سیاسی اسرائیل را آشکار می&zwnj;کند: استفاده ابزاری از &laquo;تهدید وجودی ایران&raquo; برای حل یک بن&zwnj;بست داخلی. نتانیاهو در پیام ویدئویی خود صراحتاً به &laquo;برنامه هسته&zwnj;ای ایران&raquo; و ضرورت &laquo;دولت وحدت برای مقابله با آن&raquo; اشاره کرد. اما دو سد جدی پیش روی این سناریو قرار دارد: نخست، سد حقوقی-نهادی که فرمانده ارتش با تأکید بر &laquo;دولت پیشبرد امور&raquo; بودن کابینه فعلی، هرگونه تصمیم&zwnj;گیری راهبردی در این وضعیت را غیرمجاز می&zwnj;داند؛ دوم، سد سیاسی که آیزنکوت با هشدار به ارتش، تلاش می&zwnj;کند مانع از آن شود که نتانیاهو ارتش را به بازیگر صحنه سیاسی داخلی تبدیل کند. آنچه این محور را حساس می&zwnj;کند، پیشینه تاریخی اسرائیل در &laquo;عملیات&zwnj;های امنیتی محدود&raquo; برای تغییر فضای سیاسی است، اما تفاوت این دور در آن است که ارتش خود به بازیگر مستقل و هشداردهنده تبدیل شده و مرز میان &laquo;امنیت ملی&raquo; و &laquo;بقای سیاسی&raquo; را به چالش کشیده است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: سناریوی &laquo;جنگ برای بقا&raquo; یک گزینه واقعی اما پرهزینه برای نتانیاهو است. ارتش اسرائیل با هشدارهای علنی خود، عملاً این گزینه را دشوارتر کرده، اما نمی&zwnj;توان تضمین کرد که در صورت بن&zwnj;بست کامل سیاسی، تنش امنیتی به ابزار فشار تبدیل نشود.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: اگر بن&zwnj;بست تشکیل کابینه ادامه یابد، آیا نتانیاهو می&zwnj;تواند با وجود مخالفت فرماندهی ارتش، افکار عمومی را به سمت پذیرش یک &laquo;ضرورت امنیتی&raquo; برای بازگشت خود به قدرت سوق دهد، یا ارتش اسرائیل به عنوان یک نهاد، سد نهایی در برابر این سناریو خواهد بود؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور نشست سه جانبه امریکا، روسیه و چین : در حاشیه APEC؛ ایران محور اعلامی، اوکراین در هاله ابهام<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>خلاصه خبر: نشست سه&zwnj;جانبه سران آمریکا، روسیه و چین قرار است در حاشیه اجلاس آپک( APEC ) در شنژن چین و حدود ۱۹ نوامبر (۲۸ آبان) برگزار شود. کاخ سفید تمرکز اصلی نشست را ایران اعلام کرده و انتظار نمی&zwnj;رود اوکراین محور مذاکره باشد، هرچند ترامپ بعداً ادعای پرداختن به اوکراین را مطرح کرد. گمانه&zwnj;زنی&zwnj;هایی درباره &laquo;معامله بر سر ایران&raquo; در ازای پایان جنگ اوکراین مطرح شده است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: نخست؛ واقعیت&zwnj;سنجی سناریوی معامله: روسیه هیچ اختیاری برای نمایندگی از ایران ندارد. تهران تأکید کرده موضع خود را به چین و روسیه منتقل کرده و آنان &laquo;موضع ایران را به خوبی می&zwnj;شناسند&raquo;. رد پیشنهاد روسیه برای نگهداری مواد غنی&zwnj;شده و اصرار بر باقی ماندن آن در خاک ایران، نشانه استقلال عمل تهران در مسائل امنیتی کلیدی است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>دوم؛ منطق رفتاری چین و روسیه: حضور پکن و مسکو لزوماً هم&zwnj;راستایی با خواسته&zwnj;های واشینگتن نیست. منافع پیچیده (انرژی، ژئوپلیتیک) و هدف اصلی، مدیریت رقابت قدرت&zwnj;های بزرگ و جلوگیری از تسلط یکجانبه آمریکا است، نه کنار گذاشتن متحدان به عنوان برگ برنده معامله.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوم؛&nbsp; شکاف در روایت&zwnj;ها: تفاوت میان موضع هماهنگ&zwnj;شده اولیه کاخ سفید (تمرکز بر ایران) و ادعای بعدی ترامپ (پرداختن به اوکراین) نشان&zwnj;دهنده ابهام در دستور کار واقعی و احتمال بازی رسانه&zwnj;ای است.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: برگزاری نشست سه&zwnj;جانبه واقعی است، اما &laquo;معامله&zwnj;ای که روسیه در آن بر سر منافع ایران با آمریکا توافق کند&raquo; پایه محکمی ندارد. انتظار می&zwnj;رود دستور کار واقعی نشست حول مدیریت رقابت راهبردی و موضوع هسته&zwnj;ای ایران شکل بگیرد، نه معامله&zwnj;ای که منافع ایران را بدون حضور تهران تعیین کند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: اگر روسیه و چین واقعاً اختیاری برای معامله بر سر ایران ندارند، چرا رسانه&zwnj;ها و محافل سیاسی بر سناریوی &laquo;معامله&raquo; تمرکز کرده&zwnj;اند و چه کسی از این روایت سود می&zwnj;برد؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور فلسطین: ادامه سیاست نسل&zwnj;کشی در غزه؛ از گرسنگی و سرما تا بازداشت اداری گسترده در کرانه باختری<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>خلاصه خبر: رژیم صهیونیستی همچنان سیاست نسل&zwnj;کشی علیه فلسطینیان را ادامه می&zwnj;دهد؛ در غزه با هدف قرار دادن روزانه شهروندان و ممانعت از ارسال چادر، غذا و دارو، تلاش می&zwnj;کند مردم را در نتیجه سوءتغذیه و سرما به کام مرگ بکشاند. در کرانه باختری نیز حملات سیستماتیک شهرک&zwnj;نشینان، تخریب باغ&zwnj;های زیتون، مصادره چهارپایان، قطع ارتباط شهرها از طریق پست&zwnj;های بازرسی، تخریب منازل و بازداشت افراد، زندگی روزمره مردم را مختل کرده است. از مجموع سه میلیون نفر جمعیت کرانه باختری، بیش از یک و نیم میلیون نفر به گونه&zwnj;ای و برای مدتی بازداشت شده&zwnj;اند و هم&zwnj;اکنون چند هزار فلسطینی بدون اتهام و تحت عنوان بازداشت اداری در زندان به سر می&zwnj;برند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: روند تحولات فلسطین نشان&zwnj;دهنده گذار از اقدامات تنبیهی مقطعی به یک سیاست ساختاری و چندلایه با هدف فرسایش تدریجی تاب&zwnj;آوری جامعه فلسطینی است. در غزه، ابزارهای نظامی و انسانی (ممانعت از ورود چادر، غذا و دارو) به&zwnj;صورت هم&zwnj;زمان به کار گرفته می&zwnj;شوند تا مرگ&zwnj;ومیر ناشی از سوءتغذیه و سرما به مکانیزمی برای کاهش جمعیت تبدیل شود؛ الگویی که در ادبیات حقوقی بین&zwnj;المللی در چارچوب نسل&zwnj;کشی قابل ارزیابی است. در کرانه باختری، ترکیب خشونت شهرک&zwnj;نشینان، تخریب زیرساخت&zwnj;های معیشتی (باغ زیتون و دام) و نظام بازداشت گسترده و اداری، فضای زیست اقتصادی و اجتماعی را به&zwnj;طور نظام&zwnj;مند محدود می&zwnj;کند. آمار بازداشت بیش از نیمی از جمعیت کرانه باختری در بازه&zwnj;های زمانی مختلف، نشانه استفاده از بازداشت به&zwnj;عنوان ابزار کنترل جمعیتی و ایجاد بازدارندگی اجتماعی است. مجموع این اقدامات در دو جغرافیای متفاوت، یک منطق واحد را بازنمایی می&zwnj;کند: ایجاد شرایط زیستی غیرقابل تحمل برای ماندن و غیرممکن برای بازگشت.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: سیاست&zwnj;های جاری در غزه و کرانه باختری دو بازوی یک راهبرد واحد برای تضعیف ساختار جمعیتی و معیشتی فلسطینیان است. در غزه، فشار از طریق محرومیت از حداقل&zwnj;های زیستی و در کرانه باختری از طریق خشونت شهرک&zwnj;نشینان، تخریب زیرساخت معیشت و بازداشت گسترده اعمال می&zwnj;شود. تداوم این روند بدون واکنش مؤثر جامعه بین&zwnj;المللی، نه&zwnj;تنها بحران انسانی را عمیق&zwnj;تر می&zwnj;کند، بلکه حتی زمینه&zwnj;های حقوقی و سیاسی راه&zwnj;حل دو دولت را که غرب وبرخی رژیه های منطقه ای آن را دنبال می کنند، بیش از پیش فرسایش می&zwnj;دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: جامعه بین&zwnj;المللی و نهادهای حقوقی چندجانبه چه مکانیزم عملی برای توقف سیاست محرومیت زیستی و بازداشت اداری گسترده در غزه و کرانه باختری در اختیار دارند و چرا تاکنون از ابزارهای الزام&zwnj;آور خود استفاده نکرده&zwnj;اند؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور لبنان: ادامه اشغال جنوب لبنان و بمباران روزانه روستاها؛ تخریب زیست&zwnj;پذیری و بحران بازگشت آوارگان<\/strong><\/span><\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>خلاصه خبر: رژیم صهیونیستی همچنان بخش&zwnj;هایی از جنوب لبنان را در اشغال دارد و با تخریب هرگونه امکان زیست، تلاش می&zwnj;کند امید بازگشت را در آوارگان لبنانی از بین ببرد. این رژیم با ادعای نگرانی از ورود نظامی حزب&zwnj;الله در صورت شروع حملات جدید علیه ایران، روزانه روستاهای مختلف جنوب لبنان را بمباران می&zwnj;کند و دامنه اشغالگری را گسترش می&zwnj;دهد. از سوی دیگر دولت لبنان همچنان از ایفای نقش خود در صیانت از منافع و امنیت شهروندان لبنانی خودداری می&zwnj;کند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: تحولات جنوب لبنان را می&zwnj;توان در سه لایه تحلیل کرد. لایه اول، لایه نظامی-امنیتی است: بمباران روزانه روستاها و تخریب زیرساخت&zwnj;های زیستی، عملاً فضای بازگشت آوارگان را از بین می&zwnj;برد و اشغال را به یک واقعیت پایدار جغرافیایی تبدیل می&zwnj;کند. لایه دوم، لایه راهبردی است: ادعای نگرانی از ورود حزب&zwnj;الله در صورت حملات جدید علیه ایران، بهانه&zwnj;ای برای پیش&zwnj;دستی و گسترش دامنه درگیری فراهم می&zwnj;کند و لبنان را به میدان جانشین تنش&zwnj;های منطقه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;سازد. لایه سوم، لایه دولت&zwnj;محور است: خلأ نقش&zwnj;آفرینی دولت لبنان در صیانت از شهروندان، هم مشروعیت داخلی آن را تضعیف می&zwnj;کند و هم فضای مداخله بازیگران غیردولتی و فشار خارجی را گسترش می&zwnj;دهد. ترکیب این سه لایه نشان می&zwnj;دهد که بحران لبنان صرفاً یک منازعه مرزی نیست، بلکه بحرانی چندسطحی است که امنیت انسانی، حاکمیت دولت و توازن منطقه&zwnj;ای را هم&zwnj;زمان تحت تأثیر قرار می&zwnj;دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: اشغال بخش&zwnj;هایی از جنوب لبنان همراه با تخریب نظام&zwnj;مند امکان زیست و بمباران روزانه روستاها، سیاستی با هدف تغییر واقعیت جمعیتی و جغرافیایی مرزهاست. در سوی دیگر، ضعف عملکرد دولت لبنان در حفاظت از شهروندان، این سیاست را تسهیل کرده است. تداوم این وضعیت، خطر گسترش درگیری به کل منطقه و تعمیق بحران آوارگی را افزایش می&zwnj;دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: دولت لبنان و نهادهای بین&zwnj;المللی چه سازوکاری برای توقف تخریب نظام&zwnj;مند زیست&zwnj;پذیری جنوب لبنان و تضمین حق بازگشت آوارگان، هم&zwnj;زمان با جلوگیری از گسترش دامنه درگیری، طراحی کرده&zwnj;اند؟<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p><span style=\"color:#000080;\"><strong>محور عراق: تنش دولت زیدی و حزب&zwnj;الله عراق بر سر خلع سلاح؛ جرف&zwnj;النصر در آستانه بحران میدانی<\/strong><\/span><br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;خلاصه خبر: مهم&zwnj;ترین خبر صحنه عراق، تنش میان دولت الزیدی و حزب&zwnj;الله عراق است. دولت الزیدی با هدف اجرای خواست آمریکا بر خلع سلاح حزب&zwnj;الله عراق اصرار دارد و به همین بهانه نیروهای پلیس فدرال و ارتش را در منطقه جرف&zwnj;النصر، مقر اصلی حزب&zwnj;الله، مستقر کرده است. ورود کاروان گسترده کمک نظامی به جرف&zwnj;النصر، بحران میان دولت علی الزیدی و کتائب حزب&zwnj;الله را وارد فاز میدانی و نگران&zwnj;کننده&zwnj;تری کرده است. در حالی که سران چارچوب هماهنگی تلاش می&zwnj;کنند این پرونده را از طریق مذاکره و توافق حل&zwnj;وفصل کنند، استقرار تجهیزات و نیروهای جدید نشان می&zwnj;دهد موازنه قدرت در شمال بابل بر لبه تیغ قرار گرفته و هرگونه اشتباه محاسباتی می&zwnj;تواند تلاش&zwnj;های سیاسی را با بن&zwnj;بست روبه&zwnj;رو سازد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>تحلیل کلان: بحران جرف&zwnj;النصر را باید در تقاطع سه متغیر تحلیل کرد. متغیر اول، فشار خارجی است: اصرار دولت الزیدی بر خلع سلاح حزب&zwnj;الله عراق، اجرای خواست آمریکاست و نشان&zwnj;دهنده اولویت&zwnj;یافتن فشار بیرونی بر توازن&zwnj;های داخلی عراق است. متغیر دوم، رقابت قدرت درون&zwnj;عراقی است: استقرار پلیس فدرال و ارتش در مقر اصلی حزب&zwnj;الله، مرز میان حاکمیت دولت و بازیگران داخلی را به موضوعی منازعه&zwnj;آمیز تبدیل کرده و موازنه قدرت در شمال بابل را شکننده ساخته است. متغیر سوم، سازوکار حل&zwnj;وفصل است: تلاش چارچوب هماهنگی برای انتقال پرونده به میز مذاکره، بیانگر آن است که درون ساختار سیاسی عراق هنوز ظرفیت مدیریت بحران وجود دارد؛ اما ورود کاروان گسترده کمک نظامی، این ظرفیت را در معرض آزمون جدی قرار داده است. ترکیب این سه متغیر نشان می&zwnj;دهد که عراق در نقطه&zwnj;ای ایستاده است که در آن فشار خارجی، رقابت داخلی و دیپلماسی پشت میز، هم&zwnj;زمان فعال شده&zwnj;اند و هرگونه اشتباه محاسباتی می&zwnj;تواند مسیر مذاکره را مسدود کند.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع&zwnj;بندی: تنش دولت الزیدی و حزب&zwnj;الله عراق بر سر خلع سلاح، از یک اختلاف سیاسی به یک بحران میدانی در جرف&zwnj;النصر تبدیل شده است. استقرار نیروها و تجهیزات جدید در کنار تلاش چارچوب هماهنگی برای حل&zwnj;وفصل از طریق مذاکره، نشان&zwnj;دهنده هم&zwnj;زمانی فرصت دیپلماتیک و خطر اشتباه محاسباتی است. تداوم این وضعیت می&zwnj;تواند ثبات داخلی عراق و نقش آن در معادلات منطقه&zwnj;ای را تحت تأثیر قرار دهد.<br \/>\r\n&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>سوال کلیدی: دولت عراق و چارچوب هماهنگی چه تضمین&zwnj;هایی برای جلوگیری از تبدیل تنش جرف&zwnj;النصر به درگیری مسلحانه و بازگرداندن پرونده خلع سلاح به مسیر مذاکره و توافق سیاسی در اختیار دارند؟<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع بندی کلی:<\/p>\r\n\r\n<p>&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p>جمع بندی کلی ترسیم کننده آن است که نظم منطقه ای در حال فرسایش است که در آن سه متغیر پویا همزمان عمل می کنند: نخست، ناکارآمدی توان مالی و نظامی بالا بدون هویت ملی و مشروعیت نهادی (نمونه عربستان در یمن)؛ دوم، بن بستهای سیاسی داخلی که بازیگران را به امنیتی سازی و ابزار نظامی برای بقای سیاسی سوق می دهد (اسرائیل)؛ سوم، فشار ساختاری بر جوامع فلسطینی و لبنانی از طریق محرومیت زیستی، تخریب زیست پذیری و بازداشت گسترده. در سطح بین المللی نیز ابهام راهبردی واشنگتن و ناتوانی و بی تمایلی نهادهای چندجانبه در استفاده از ابزارهای الزام آور، فضای تنش را تشدید می کند.<br \/>\r\n<br \/>\r\nانتهای پیام\/م.ت<\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-11-17 13:10:27","content_date_event":"2026-11-17 13:10:27","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-11-17 13:24:29","content_date_register":"2026-11-17 13:21:14","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":64,"eid":64,"attach_title":"بولتن تحلیلی درباره آخرین تحولات فلسطین و جبهه مقاومت؛ 2","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_150_94.webp","300":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_300_187.webp","400":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_372_232.png","600":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_372_232.png","900":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_372_232.png","1200":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376_372_232.png"},"ext":"png","file_media":1,"token":2899800376,"files":{"original":{"url":".\/file\/2\/attach\/202611\/576725_2899800376.png","width":372,"height":232,"size":0}}}]}]]