[[{"content_id":423238,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"گزارش تحلیلی از آخرین تحولات عراق؛\r\n\r\nاز جرف‌النصر تا بیروت؛ پروژه مهندسی آشوب نرم و تلاش برای تضعیف مقاومت عراق","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"هم‌زمانی تحولات امنیتی، جنجال‌های رسانه‌ای و برکناری مقام‌های نظامی و اداری در عراق، پرسش‌هایی درباره اهداف پشت پرده این تحرکات برانگیخته است. تحللیگران این تحولات را حلقه‌هایی از یک سناریوی هماهنگ برای تخریب وجهه گروه‌های مقاومت عراق، تحریک اختلافات مذهبی و آماده سازی افکار عمومی برای اقدام علیه مقاومت ارزیابی می‌کنند.","content_summary_fill":1,"content_body":"به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) ضیاء ابومعارج الدراجی، تحلیلگر عراقی، در یادداشتی در وب&zwnj;سایت عراقی &quot;المعلومه&quot; تحولات اخیر در عراق و منطقه را حلقه&zwnj;هایی از یک سناریوی هماهنگ برای تخریب وجهه گروه&zwnj;های مقاومت عراق، دامن&zwnj;زدن به اختلافات مذهبی و زمینه&zwnj;سازی برای پذیرش خلع سلاح این گروه&zwnj;ها از سوی افکار عمومی ارزیابی کرد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nالدراجی در یادداشت خود با عنوان &laquo;فنون تام باراک در مهندسی آشوب نرم&raquo; نوشت:\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nآنچه امروز در عراق و منطقه جریان دارد، نمی&zwnj;توان صرفاً مجموعه&zwnj;ای از رویدادهای پراکنده یا تصادف&zwnj;های سیاسی و امنیتی دانست. هنگامی که افشاگری&zwnj;های امنیتی با کارزارهای رسانه&zwnj;ای، تحرکات اداری و دامن&zwnj;زدن به اختلافات مذهبی هم&zwnj;زمان می&zwnj;شوند، ضروری است به دنبال حلقه اتصال این اتفاقات باشیم. من این الگو را &quot;فنون تام باراک&quot; در مهندسی آشوب نرم می&zwnj;نامم؛ یعنی مدیریت منازعه از پشت صحنه و تحقق اهداف از طریق اعمال فشار، ایجاد سردرگمی و تجزیه و تضعیف، به&zwnj;جای رویارویی مستقیم.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاز جرف&zwnj;النصر شروع کنیم. گزارشی امنیتی درباره قاچاق نفت منتشر می&zwnj;شود؛ اتهاماتی متوجه &quot;کتائب حزب&zwnj;الله&quot; می&zwnj;شود؛ نقشه&zwnj;هایی با نشان نهادهای رسمی امنیتی در گزارش دیده می&zwnj;شود و سپس این گزارش راه خود را به رسانه&zwnj;های عربی خارج از عراق باز می&zwnj;کند؛ رسانه&zwnj;هایی که به مخالفت با نظام سیاسی کنونی عراق شهرت دارند و از جریان خاصی در داخل عراق حمایت می&zwnj;کنند؛ جریانی که قرار است در تحولات آینده نقش مهمی ایفا کند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nدر اینجا بحث من نه حق رسانه&zwnj;ها برای انتشار اخبار است و نه حق دولت برای انجام تحقیقات؛ بلکه موضوع، خطر افشای اطلاعات امنیتی و تبدیل آن&zwnj;ها به ابزاری برای اتهام&zwnj;زنی و تخریب سیاسی، پیش از آن است که تحقیقات به نتیجه نهایی برسند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخطرناک&zwnj;تر از آن، تبدیل ادعای قاچاق نفت به یک واقعیت رسانه&zwnj;ای از طریق تکرار، بزرگ&zwnj;نمایی و تقسیم نقش میان رسانه&zwnj;ها و صفحات مجازی است. این نخستین بار نیست که شاهد چنین رویکردی هستیم. پیش&zwnj;تر نیز پرونده پالایشگاه بیجی در عرصه رسانه&zwnj;ای مطرح شد و اتهام سرقت آن به گروه &quot;عصائب اهل الحق&quot; نسبت داده شد؛ در حالی که حقایقی درباره تصرف پالایشگاه از سوی اقلیم کردستان و انتقال تجهیزات آن به این منطقه پنهان مانده بود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nامروز همان سازوکار درباره جرف&zwnj;النصر تکرار می&zwnj;شود: ابتدا روایت قاچاق نفت مطرح و به یک طرف مشخص نسبت داده می&zwnj;شود؛ سپس شبکه&zwnj;های تلویزیونی و رسانه&zwnj;های مختلف آن را بازنشر می&zwnj;کنند تا در ذهن افکار عمومی، از یک اتهام صرف به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل شود؛ بی&zwnj;آنکه نتایج تحقیقات یا شواهد رسمی اهمیتی داشته باشد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاینجاست که یکی از خطرناک&zwnj;ترین فنون مهندسی آشوب نرم آشکار می&zwnj;شود: برای جا انداختن یک روایت، لزوماً نیازی به اثبات آن نیست؛ کافی است آن را بارها تکرار و بزرگ&zwnj;نمایی کنید و بسترهای رسانه&zwnj;ای لازم را برای تبلیغ آن فراهم آورید. در این صورت، روایت رسانه&zwnj;ای از حقیقت پیشی می&zwnj;گیرد و فرد یا گروه متهم ناچار می&zwnj;شود در برابر افکار عمومی&zwnj;ای که از پیش جهت&zwnj;دهی شده است، بی&zwnj;گناهی خود را اثبات کند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاز جرف&zwnj;النصر تا بیروت؛ تبدیل پرونده جنایی به ابزار تحریک مذهبی\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاز جرف&zwnj;النصر به بیروت می&zwnj;رسیم؛ جایی که پرسش&zwnj;ها با شکلی متفاوت تکرار می&zwnj;شوند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاحمد العلوانی به دست افرادی سوری به قتل می&zwnj;رسد؛ پیش از آنکه نتایج قطعی تحقیقات جنایی منتشر شود، اتهاماتی علیه &quot;حزب&zwnj;الله&quot; مطرح می&zwnj;شود و با کالبدشکافی جسد نیز مخالفت صورت می&zwnj;گیرد. هم&zwnj;زمان، لقب شهید به او داده می&zwnj;شود و مراسم تشییعی با رنگ&zwnj;وبوی آشکار فرقه ای و با استفاده نمادین از شماغ قرمز(چفیه قرمز) برگزار می&zwnj;شود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nسپس پرونده از لبنان به عراق کشیده می&zwnj;شود و به کارزاری تحریک&zwnj;آمیز علیه شیعیان عراق تبدیل می&zwnj;شود؛ گویی هدف، نه شناسایی قاتلان و کشف حقیقت، بلکه ایجاد یک خصومت مذهبی جدید است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nتحول دیگری نیز وجود دارد که شایسته تأمل است: اگر روایت منتشرشده درباره کشته&zwnj;شدن یکی از قاتلان العلوانی و زخمی&zwnj;شدن نفر دیگر بر اثر انفجار یک بمب چسبان در منطقه جرمانا در سوریه صحت داشته باشد، با دو احتمال روبه&zwnj;رو هستیم:\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاحتمال نخست: قتل العلوانی یک ترور سیاسی سازمان&zwnj;یافته با انگیزه&zwnj;های فرقه&zwnj;ای و علیه یک فرد سنی بوده است. در این سناریو، مقتول با سوءاستفاده از یک نیاز شخصی به آپارتمانی کشانده شده، سپس به قتل رسیده و اموالش به سرقت رفته است تا این جنایت در ظاهر، یک حادثه معمولی و صرفاً جنایی به نظر برسد؛ در حالی که انگیزه&zwnj;ها و اهداف دیگری پشت آن قرار داشته&zwnj;اند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاحتمال دوم: ماجرای کشته&zwnj;شدن یکی از متهمان و زخمی&zwnj;شدن دیگری، ساختگی است یا در عرصه رسانه&zwnj;ای به&zwnj;گونه&zwnj;ای مورد بهره&zwnj;برداری قرار گرفته که دولت جولانی را از فشارها درباره تحویل این دو متهم برهاند؛ همان دو نفری که به خاک سوریه گریخته&zwnj;اند. هدف نیز پایان دادن به مطالبات برای تعقیب و تحویل آن&zwnj;ها به مراجع ذی&zwnj;صلاح است؛ زیرا تحویل این افراد ممکن است به افشای کسانی منجر شود که با همکاری جولانی و از درون همان فرقه، قتل العلوانی را تحریک و زمینه&zwnj;سازی کرده&zwnj;اند و انگیزه این جنایت را آشکار سازد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاز نگاه من، احتمال دوم به واقعیت نزدیک&zwnj;تر است؛ هرچند این برداشت همچنان یک نتیجه&zwnj;گیری است و به شواهد و راستی&zwnj;آزمایی مستقل نیاز دارد. انتشار خبر کشته&zwnj;شدن یکی از متهمان و زخمی&zwnj;شدن دیگری در چنین مقطعی، پرسشی اساسی مطرح می&zwnj;کند: آیا واقعاً به این دو نفر دست یافته و آن&zwnj;ها را مجازات کرده&zwnj;اند، یا با روایت تازه&zwnj;ای روبه&zwnj;رو هستیم که هدفش مختومه کردن پرونده و دفن حقیقت قتل العلوانی است؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین پرونده دیگر صرفاً یک قتل نیست، بلکه به موضوعی سیاسی و رسانه&zwnj;ای تبدیل شده که اتهامات، فرار از مرزها و بهره&zwnj;برداری&zwnj;های فرقه ای در آن به هم گره خورده&zwnj;اند. افکار عمومی حق دارد حقیقت را بداند، نه اینکه تحقیقات جنایی جای خود را به روایت&zwnj;های متناقض رسانه&zwnj;ای بدهند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاما ماجرای چفیه قرمز، از نظر دلالت&zwnj;های سیاسی، روشن&zwnj;تر است. شماغ، عقال و غتره متعلق به یک فرقه یا گروه خاص نیستند؛ بلکه بخشی از میراث و افتخار مشترک عربی و عراقی&zwnj;اند که همه به آن افتخار می&zwnj;کنند. اما تبدیل این پوشش به نمادی برای انتقام&zwnj;گیری از شیعیان عراق و بهره&zwnj;برداری از آن در ادبیات تحریک&zwnj;آمیز، نشان می&zwnj;دهد که موضوع از مرز سوگواری برای یک کشته فراتر رفته و به تلاش برای بهره&zwnj;برداری سیاسی و مذهبی از این حادثه تبدیل شده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nنکته&zwnj;ای که بیش از همه پرسش&zwnj;برانگیز است، تناقض در برخورد با موضوع سلاح است. برخی خواستار خلع سلاح گروه&zwnj;های مسلح عراقی هستند، در حالی که مظاهر مسلحانه در میان طرف&zwnj;های دیگر، گویی امری طبیعی تلقی می&zwnj;شود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nهشدارهای پلیس استان الانبار درباره تیراندازی در مراسم تشییع نیز پرسش&zwnj;های دیگری درباره ماهیت وضعیت امنیتی ایجاد می&zwnj;کند. این مظاهر مسلحانه در مراسم تشییع چه چیزی درباره موازنه قدرت در میدان آشکار می&zwnj;سازند؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nبابل؛ برکناری&zwnj;های امنیتی و اداری در میانه جنجال قاچاق نفت\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nسپس به بابل می&zwnj;رسیم؛ جایی که برکناری شماری از فرماندهان امنیتی و نظامی با برکناری مدیرکل یکی از بخش&zwnj;های وزارت نفت هم&zwnj;زمان شده است. این مدیرکل، عضو کمیته تحقیقاتی تشکیل&zwnj;شده از سوی نخست&zwnj;وزیری بود و پس از انتشار ویدئویی درباره نتایج تحقیقات و فایل&zwnj;های صوتی رسمی که ادعاهای مربوط به قاچاق نفت را رد می&zwnj;کرد و موضع فرماندهان مرتبط را توضیح می&zwnj;داد، از سمت خود برکنار شد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاینجا این پرسش را مطرح می&zwnj;کنم: آیا این تصمیم&zwnj;ها صرفاً اقداماتی معمول در چارچوب امور اداری هستند یا زمان&zwnj;بندی آن&zwnj;ها نیازمند بررسی و تحقیق است؟ چرا این برکناری&zwnj;ها با یک کارزار رسانه&zwnj;ای و امنیتی علیه جرف&zwnj;النصر و گروه&zwnj;های مرتبط با مقاومت هم&zwnj;زمان شده&zwnj;اند؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nنمی توان گفت هر تصمیم اداری توطئه است؛ اما معتقدم نادیده گرفتن زمان&zwnj;بندی و نقاط تلاقی این پرونده&zwnj;ها، نوعی ساده&zwnj;انگاری سیاسی و امنیتی است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nوقتی جرف&zwnj;النصر، بیروت و بابل را در یک چارچوب واحد قرار می&zwnj;دهیم، فرضیه&zwnj;ای مطرح می&zwnj;شود که شایسته بررسی دقیق است: روندی در جریان است که هدف آن تخریب وجهه گروه&zwnj;های مقاومت، تضعیف حضور و نفوذ آن&zwnj;ها و آماده&zwnj;سازی افکار عمومی برای پذیرش مطالبه خلع سلاح این گروه&zwnj;هاست.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین موضوع جزئی و کم&zwnj;اهمیت نیست؛ به&zwnj;ویژه آنکه همین گروه&zwnj;ها در سال ۲۰۱۴ در صف مقدم نیروهایی قرار داشتند که با پروژه داعش مقابله کردند و در شکست آن نقش داشتند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nدلیل شتاب برای خلع سلاح مقاومت در این مقطع چیست؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nپرسش اساسی این است: چرا چنین شتابی برای هدف قرار دادن سلاح مقاومت وجود دارد؟ چرا این فشارها در شرایطی تشدید می&zwnj;شوند که احتمال رویارویی نظامی آمریکا و اسرائیل با ایران رو به افزایش است؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nآیا واشنگتن و تل&zwnj;آویو به دنبال دور کردن گروه&zwnj;های عراقی از هرگونه معادله احتمالی بازدارندگی منطقه&zwnj;ای نیستند؟ آیا اختلافات داخلی و پرونده&zwnj;های امنیتی و اقتصادی برای تضعیف این نیروها، پیش از هر تحول نظامی در منطقه، مورد بهره&zwnj;برداری قرار نمی&zwnj;گیرند؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nخطر تنها به هدف قرار دادن یک گروه یا یک فرمانده محدود نمی&zwnj;شود؛ بلکه به تلاش برای تغییر موازنه قدرت در داخل عراق نیز گسترش می&zwnj;یابد؛ به&zwnj;گونه&zwnj;ای که شیعیان عراق در برابر معادله&zwnj;ای نابرابر قرار گیرند که در آن، سلاح، تصمیم&zwnj;گیری و پوشش سیاسی و رسانه&zwnj;ای در اختیار طرف&zwnj;هایی باشد که پس از سقوط رژیم صدام، در چارچوب محاسبات همسو با منافع آمریکا و اسرائیل، نماینده تروریسم آشکار علیه شیعیان در عراق بوده&zwnj;اند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nما با تحقیق مخالف نیستیم و از هیچ&zwnj;کس در برابر قانون حمایت نمی&zwnj;کنیم؛ اما نمی&zwnj;پذیریم که تحقیقات به ابزاری برای تسویه&zwnj;حساب سیاسی تبدیل شوند، رسانه جایگزین دستگاه قضایی شود، خون قربانیان برای شعله&zwnj;ور کردن فتنه مورد سوءاستفاده قرار گیرد و در برخورد با سلاح و فرماندهان امنیتی، معیارهای دوگانه اعمال شود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین&zwnj;ها همان فنون آشوب نرم هستند که درباره آن&zwnj;ها هشدار می&zwnj;دهم: گزارشی از جرف&zwnj;النصر به بیرون درز می&zwnj;کند؛ دروغ قاچاق نفت به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;شود؛ اتهاماتی تکرار می&zwnj;شوند که پیش&zwnj;تر در پرونده پالایشگاه بیجی نیز شاهد آن&zwnj;ها بودیم؛ حادثه قتلی در بیروت به ابزاری برای بسیج فرقه ای تبدیل می&zwnj;شود؛ روایت&zwnj;هایی مبهم درباره سرنوشت متهمان منتشر می&zwnj;شوند و تصمیم&zwnj;های برکناری در بابل پرسش&zwnj;ها و ابهاماتی برمی&zwnj;انگیزند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nممکن است بازیگران و ابزارها متفاوت باشند، اما هم&zwnj;پوشانی نتایج و اهداف، موضوعی است که باید با دقت مورد بررسی قرار گیرد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nآشوب همیشه به تانک یا هواپیما نیاز ندارد؛ گاهی با انتشار یک گزارش آغاز می&zwnj;شود، با طرح یک اتهام گسترش می&zwnj;یابد، دروغ از طریق تکرار به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;شود، با یک کارزار تبلیغاتی مدیریت می&zwnj;شود، با یک تصمیم اداری یا سیاسی به اجرا درمی&zwnj;آید و سرانجام به فتنه و درگیری می&zwnj;انجامد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nکسی که نتواند این جزئیات را در کنار یکدیگر بخواند، ممکن است زمانی با واقعیتی ساخته&zwnj;وپرداخته&zwnj;شده روبه&zwnj;رو شود که دیگر راه بازگشتی برای اصلاح اشتباهات وجود ندارد؛ درست همان هنگام که کار از کار گذشته است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nانتهای پیام\/ م.ر\r\n\r\n&nbsp;","content_html":"<p dir=\"RTL\">به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) ضیاء ابومعارج الدراجی، تحلیلگر عراقی، در یادداشتی در وب&zwnj;سایت عراقی &quot;المعلومه&quot; تحولات اخیر در عراق و منطقه را حلقه&zwnj;هایی از یک سناریوی هماهنگ برای تخریب وجهه گروه&zwnj;های مقاومت عراق، دامن&zwnj;زدن به اختلافات مذهبی و زمینه&zwnj;سازی برای پذیرش خلع سلاح این گروه&zwnj;ها از سوی افکار عمومی ارزیابی کرد.<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">الدراجی در یادداشت خود با عنوان &laquo;فنون تام باراک در مهندسی آشوب نرم&raquo; نوشت:<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">آنچه امروز در عراق و منطقه جریان دارد، نمی&zwnj;توان صرفاً مجموعه&zwnj;ای از رویدادهای پراکنده یا تصادف&zwnj;های سیاسی و امنیتی دانست. هنگامی که افشاگری&zwnj;های امنیتی با کارزارهای رسانه&zwnj;ای، تحرکات اداری و دامن&zwnj;زدن به اختلافات مذهبی هم&zwnj;زمان می&zwnj;شوند، ضروری است به دنبال حلقه اتصال این اتفاقات باشیم. من این الگو را &quot;فنون تام باراک&quot; در مهندسی آشوب نرم می&zwnj;نامم؛ یعنی مدیریت منازعه از پشت صحنه و تحقق اهداف از طریق اعمال فشار، ایجاد سردرگمی و تجزیه و تضعیف، به&zwnj;جای رویارویی مستقیم<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">از جرف&zwnj;النصر شروع کنیم. گزارشی امنیتی درباره قاچاق نفت منتشر می&zwnj;شود؛ اتهاماتی متوجه &quot;کتائب حزب&zwnj;الله&quot; می&zwnj;شود؛ نقشه&zwnj;هایی با نشان نهادهای رسمی امنیتی در گزارش دیده می&zwnj;شود و سپس این گزارش راه خود را به رسانه&zwnj;های عربی خارج از عراق باز می&zwnj;کند؛ رسانه&zwnj;هایی که به مخالفت با نظام سیاسی کنونی عراق شهرت دارند و از جریان خاصی در داخل عراق حمایت می&zwnj;کنند؛ جریانی که قرار است در تحولات آینده نقش مهمی ایفا کند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">در اینجا بحث من نه حق رسانه&zwnj;ها برای انتشار اخبار است و نه حق دولت برای انجام تحقیقات؛ بلکه موضوع، خطر افشای اطلاعات امنیتی و تبدیل آن&zwnj;ها به ابزاری برای اتهام&zwnj;زنی و تخریب سیاسی، پیش از آن است که تحقیقات به نتیجه نهایی برسند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">خطرناک&zwnj;تر از آن، تبدیل ادعای قاچاق نفت به یک واقعیت رسانه&zwnj;ای از طریق تکرار، بزرگ&zwnj;نمایی و تقسیم نقش میان رسانه&zwnj;ها و صفحات مجازی است. این نخستین بار نیست که شاهد چنین رویکردی هستیم. پیش&zwnj;تر نیز پرونده پالایشگاه بیجی در عرصه رسانه&zwnj;ای مطرح شد و اتهام سرقت آن به گروه &quot;عصائب اهل الحق&quot; نسبت داده شد؛ در حالی که حقایقی درباره تصرف پالایشگاه از سوی اقلیم کردستان و انتقال تجهیزات آن به این منطقه پنهان مانده بود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">امروز همان سازوکار درباره جرف&zwnj;النصر تکرار می&zwnj;شود: ابتدا روایت قاچاق نفت مطرح و به یک طرف مشخص نسبت داده می&zwnj;شود؛ سپس شبکه&zwnj;های تلویزیونی و رسانه&zwnj;های مختلف آن را بازنشر می&zwnj;کنند تا در ذهن افکار عمومی، از یک اتهام صرف به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل شود؛ بی&zwnj;آنکه نتایج تحقیقات یا شواهد رسمی اهمیتی داشته باشد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">اینجاست که یکی از خطرناک&zwnj;ترین فنون مهندسی آشوب نرم آشکار می&zwnj;شود: برای جا انداختن یک روایت، لزوماً نیازی به اثبات آن نیست؛ کافی است آن را بارها تکرار و بزرگ&zwnj;نمایی کنید و بسترهای رسانه&zwnj;ای لازم را برای تبلیغ آن فراهم آورید. در این صورت، روایت رسانه&zwnj;ای از حقیقت پیشی می&zwnj;گیرد و فرد یا گروه متهم ناچار می&zwnj;شود در برابر افکار عمومی&zwnj;ای که از پیش جهت&zwnj;دهی شده است، بی&zwnj;گناهی خود را اثبات کند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\"><strong>از جرف&zwnj;النصر تا بیروت؛ تبدیل پرونده جنایی به ابزار تحریک مذهبی<\/strong><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">از جرف&zwnj;النصر به بیروت می&zwnj;رسیم؛ جایی که پرسش&zwnj;ها با شکلی متفاوت تکرار می&zwnj;شوند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">احمد العلوانی به دست افرادی سوری به قتل می&zwnj;رسد؛ پیش از آنکه نتایج قطعی تحقیقات جنایی منتشر شود، اتهاماتی علیه &quot;حزب&zwnj;الله&quot; مطرح می&zwnj;شود و با کالبدشکافی جسد نیز مخالفت صورت می&zwnj;گیرد. هم&zwnj;زمان، لقب شهید به او داده می&zwnj;شود و مراسم تشییعی با رنگ&zwnj;وبوی آشکار فرقه ای و با استفاده نمادین از شماغ قرمز(چفیه قرمز) برگزار می&zwnj;شود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">سپس پرونده از لبنان به عراق کشیده می&zwnj;شود و به کارزاری تحریک&zwnj;آمیز علیه شیعیان عراق تبدیل می&zwnj;شود؛ گویی هدف، نه شناسایی قاتلان و کشف حقیقت، بلکه ایجاد یک خصومت مذهبی جدید است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">تحول دیگری نیز وجود دارد که شایسته تأمل است: اگر روایت منتشرشده درباره کشته&zwnj;شدن یکی از قاتلان العلوانی و زخمی&zwnj;شدن نفر دیگر بر اثر انفجار یک بمب چسبان در منطقه جرمانا در سوریه صحت داشته باشد، با دو احتمال روبه&zwnj;رو هستیم<span dir=\"LTR\">:<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">احتمال نخست: قتل العلوانی یک ترور سیاسی سازمان&zwnj;یافته با انگیزه&zwnj;های فرقه&zwnj;ای و علیه یک فرد سنی بوده است. در این سناریو، مقتول با سوءاستفاده از یک نیاز شخصی به آپارتمانی کشانده شده، سپس به قتل رسیده و اموالش به سرقت رفته است تا این جنایت در ظاهر، یک حادثه معمولی و صرفاً جنایی به نظر برسد؛ در حالی که انگیزه&zwnj;ها و اهداف دیگری پشت آن قرار داشته&zwnj;اند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">احتمال دوم: ماجرای کشته&zwnj;شدن یکی از متهمان و زخمی&zwnj;شدن دیگری، ساختگی است یا در عرصه رسانه&zwnj;ای به&zwnj;گونه&zwnj;ای مورد بهره&zwnj;برداری قرار گرفته که دولت جولانی را از فشارها درباره تحویل این دو متهم برهاند؛ همان دو نفری که به خاک سوریه گریخته&zwnj;اند. هدف نیز پایان دادن به مطالبات برای تعقیب و تحویل آن&zwnj;ها به مراجع ذی&zwnj;صلاح است؛ زیرا تحویل این افراد ممکن است به افشای کسانی منجر شود که با همکاری جولانی و از درون همان فرقه، قتل العلوانی را تحریک و زمینه&zwnj;سازی کرده&zwnj;اند و انگیزه این جنایت را آشکار سازد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">از نگاه من، احتمال دوم به واقعیت نزدیک&zwnj;تر است؛ هرچند این برداشت همچنان یک نتیجه&zwnj;گیری است و به شواهد و راستی&zwnj;آزمایی مستقل نیاز دارد. انتشار خبر کشته&zwnj;شدن یکی از متهمان و زخمی&zwnj;شدن دیگری در چنین مقطعی، پرسشی اساسی مطرح می&zwnj;کند: آیا واقعاً به این دو نفر دست یافته و آن&zwnj;ها را مجازات کرده&zwnj;اند، یا با روایت تازه&zwnj;ای روبه&zwnj;رو هستیم که هدفش مختومه کردن پرونده و دفن حقیقت قتل العلوانی است؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این پرونده دیگر صرفاً یک قتل نیست، بلکه به موضوعی سیاسی و رسانه&zwnj;ای تبدیل شده که اتهامات، فرار از مرزها و بهره&zwnj;برداری&zwnj;های فرقه ای در آن به هم گره خورده&zwnj;اند. افکار عمومی حق دارد حقیقت را بداند، نه اینکه تحقیقات جنایی جای خود را به روایت&zwnj;های متناقض رسانه&zwnj;ای بدهند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">اما ماجرای چفیه قرمز، از نظر دلالت&zwnj;های سیاسی، روشن&zwnj;تر است. شماغ، عقال و غتره متعلق به یک فرقه یا گروه خاص نیستند؛ بلکه بخشی از میراث و افتخار مشترک عربی و عراقی&zwnj;اند که همه به آن افتخار می&zwnj;کنند. اما تبدیل این پوشش به نمادی برای انتقام&zwnj;گیری از شیعیان عراق و بهره&zwnj;برداری از آن در ادبیات تحریک&zwnj;آمیز، نشان می&zwnj;دهد که موضوع از مرز سوگواری برای یک کشته فراتر رفته و به تلاش برای بهره&zwnj;برداری سیاسی و مذهبی از این حادثه تبدیل شده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">نکته&zwnj;ای که بیش از همه پرسش&zwnj;برانگیز است، تناقض در برخورد با موضوع سلاح است. برخی خواستار خلع سلاح گروه&zwnj;های مسلح عراقی هستند، در حالی که مظاهر مسلحانه در میان طرف&zwnj;های دیگر، گویی امری طبیعی تلقی می&zwnj;شود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">هشدارهای پلیس استان الانبار درباره تیراندازی در مراسم تشییع نیز پرسش&zwnj;های دیگری درباره ماهیت وضعیت امنیتی ایجاد می&zwnj;کند. این مظاهر مسلحانه در مراسم تشییع چه چیزی درباره موازنه قدرت در میدان آشکار می&zwnj;سازند؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\"><strong>بابل؛ برکناری&zwnj;های امنیتی و اداری در میانه جنجال قاچاق نفت<\/strong><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">سپس به بابل می&zwnj;رسیم؛ جایی که برکناری شماری از فرماندهان امنیتی و نظامی با برکناری مدیرکل یکی از بخش&zwnj;های وزارت نفت هم&zwnj;زمان شده است. این مدیرکل، عضو کمیته تحقیقاتی تشکیل&zwnj;شده از سوی نخست&zwnj;وزیری بود و پس از انتشار ویدئویی درباره نتایج تحقیقات و فایل&zwnj;های صوتی رسمی که ادعاهای مربوط به قاچاق نفت را رد می&zwnj;کرد و موضع فرماندهان مرتبط را توضیح می&zwnj;داد، از سمت خود برکنار شد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">اینجا این پرسش را مطرح می&zwnj;کنم: آیا این تصمیم&zwnj;ها صرفاً اقداماتی معمول در چارچوب امور اداری هستند یا زمان&zwnj;بندی آن&zwnj;ها نیازمند بررسی و تحقیق است؟ چرا این برکناری&zwnj;ها با یک کارزار رسانه&zwnj;ای و امنیتی علیه جرف&zwnj;النصر و گروه&zwnj;های مرتبط با مقاومت هم&zwnj;زمان شده&zwnj;اند؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">نمی توان گفت هر تصمیم اداری توطئه است؛ اما معتقدم نادیده گرفتن زمان&zwnj;بندی و نقاط تلاقی این پرونده&zwnj;ها، نوعی ساده&zwnj;انگاری سیاسی و امنیتی است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">وقتی جرف&zwnj;النصر، بیروت و بابل را در یک چارچوب واحد قرار می&zwnj;دهیم، فرضیه&zwnj;ای مطرح می&zwnj;شود که شایسته بررسی دقیق است: روندی در جریان است که هدف آن تخریب وجهه گروه&zwnj;های مقاومت، تضعیف حضور و نفوذ آن&zwnj;ها و آماده&zwnj;سازی افکار عمومی برای پذیرش مطالبه خلع سلاح این گروه&zwnj;هاست<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این موضوع جزئی و کم&zwnj;اهمیت نیست؛ به&zwnj;ویژه آنکه همین گروه&zwnj;ها در سال ۲۰۱۴ در صف مقدم نیروهایی قرار داشتند که با پروژه داعش مقابله کردند و در شکست آن نقش داشتند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\"><strong>دلیل شتاب برای خلع سلاح مقاومت در این مقطع چیست؟<\/strong><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">پرسش اساسی این است: چرا چنین شتابی برای هدف قرار دادن سلاح مقاومت وجود دارد؟ چرا این فشارها در شرایطی تشدید می&zwnj;شوند که احتمال رویارویی نظامی آمریکا و اسرائیل با ایران رو به افزایش است؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">آیا واشنگتن و تل&zwnj;آویو به دنبال دور کردن گروه&zwnj;های عراقی از هرگونه معادله احتمالی بازدارندگی منطقه&zwnj;ای نیستند؟ آیا اختلافات داخلی و پرونده&zwnj;های امنیتی و اقتصادی برای تضعیف این نیروها، پیش از هر تحول نظامی در منطقه، مورد بهره&zwnj;برداری قرار نمی&zwnj;گیرند؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">خطر تنها به هدف قرار دادن یک گروه یا یک فرمانده محدود نمی&zwnj;شود؛ بلکه به تلاش برای تغییر موازنه قدرت در داخل عراق نیز گسترش می&zwnj;یابد؛ به&zwnj;گونه&zwnj;ای که شیعیان عراق در برابر معادله&zwnj;ای نابرابر قرار گیرند که در آن، سلاح، تصمیم&zwnj;گیری و پوشش سیاسی و رسانه&zwnj;ای در اختیار طرف&zwnj;هایی باشد که پس از سقوط رژیم صدام، در چارچوب محاسبات همسو با منافع آمریکا و اسرائیل، نماینده تروریسم آشکار علیه شیعیان در عراق بوده&zwnj;اند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">ما با تحقیق مخالف نیستیم و از هیچ&zwnj;کس در برابر قانون حمایت نمی&zwnj;کنیم؛ اما نمی&zwnj;پذیریم که تحقیقات به ابزاری برای تسویه&zwnj;حساب سیاسی تبدیل شوند، رسانه جایگزین دستگاه قضایی شود، خون قربانیان برای شعله&zwnj;ور کردن فتنه مورد سوءاستفاده قرار گیرد و در برخورد با سلاح و فرماندهان امنیتی، معیارهای دوگانه اعمال شود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این&zwnj;ها همان فنون آشوب نرم هستند که درباره آن&zwnj;ها هشدار می&zwnj;دهم: گزارشی از جرف&zwnj;النصر به بیرون درز می&zwnj;کند؛ دروغ قاچاق نفت به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;شود؛ اتهاماتی تکرار می&zwnj;شوند که پیش&zwnj;تر در پرونده پالایشگاه بیجی نیز شاهد آن&zwnj;ها بودیم؛ حادثه قتلی در بیروت به ابزاری برای بسیج فرقه ای تبدیل می&zwnj;شود؛ روایت&zwnj;هایی مبهم درباره سرنوشت متهمان منتشر می&zwnj;شوند و تصمیم&zwnj;های برکناری در بابل پرسش&zwnj;ها و ابهاماتی برمی&zwnj;انگیزند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">ممکن است بازیگران و ابزارها متفاوت باشند، اما هم&zwnj;پوشانی نتایج و اهداف، موضوعی است که باید با دقت مورد بررسی قرار گیرد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">آشوب همیشه به تانک یا هواپیما نیاز ندارد؛ گاهی با انتشار یک گزارش آغاز می&zwnj;شود، با طرح یک اتهام گسترش می&zwnj;یابد، دروغ از طریق تکرار به حقیقتی رسانه&zwnj;ای تبدیل می&zwnj;شود، با یک کارزار تبلیغاتی مدیریت می&zwnj;شود، با یک تصمیم اداری یا سیاسی به اجرا درمی&zwnj;آید و سرانجام به فتنه و درگیری می&zwnj;انجامد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">کسی که نتواند این جزئیات را در کنار یکدیگر بخواند، ممکن است زمانی با واقعیتی ساخته&zwnj;وپرداخته&zwnj;شده روبه&zwnj;رو شود که دیگر راه بازگشتی برای اصلاح اشتباهات وجود ندارد؛ درست همان هنگام که کار از کار گذشته است.<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">انتهای پیام\/ م.ر<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-11-16 13:23:26","content_date_event":"2026-11-16 13:23:26","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-11-16 13:39:25","content_date_register":"2026-11-16 13:30:41","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":7,"eid":7,"attach_title":"گزارش تحلیلی از آخرین تحولات عراق؛\r\n\r\nاز جرف‌النصر تا بیروت؛ پروژه مهندسی آشوب نرم و تلاش برای تضعیف مقاومت عراق \r\n 2","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_150_100.webp","300":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_300_200.webp","400":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_400_267.webp","600":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_547_365.jpeg","900":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_547_365.jpeg","1200":".\/cache\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768_547_365.jpeg"},"ext":"jpeg","file_media":1,"token":2766044768,"files":{"original":{"url":".\/file\/2\/attach\/202611\/576681_2766044768.jpeg","width":547,"height":365,"size":0}}}]}]]