[[{"content_id":422359,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"پس از شهید سنوار\r\nچه کسی بار خون غزه را به دوش می‌کشد؟","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"","content_summary_fill":0,"content_body":" \r\n\r\nپس از دو سال از عروج یحیی سنوار به عنوان رزمنده‌ای که تا آخرین گلوله جنگید، پرسش درباره او دیگر پرسشی پیرامون سرگذشت یک فرد نیست، بلکه درباره زلزله‌ای استراتژیک است که نقشه آگاهی جهانی را بازآرایی کرد و نظام بین‌الملل و نخبگان منطقه را در برابر آینه‌ی حقیقت عریانی قرار داد که دهه‌ها از دیدن آن گریزان بودند. در هفتم اکتبر، نه تنها دژ امنیتی صهیونیست‌ها به لرزه در آمد، بلکه نظامی کامل از تبانی، روایت‌های دروغین و سیاست‌های مدیریت بحران به‌جای حل آن، فروپاشید. امروز، در حالی که درگیری همچنان طوفانی و پرالتهاب است و رژیم اشغالگر در باتلاق خسارت‌های خود، فرسایش بازدارندگی‌اش و رسوایی نسل‌کشی‌اش در دادگاه‌ها و خیابان‌های جهان دست‌وپا می‌زند، پاسخ به پرسش بنیادین با وضوحی قاطع جلوه‌گر می‌شود: چه کسی بار خون غزه را به دوش می‌کشد؟ و چه کسی در خندق جنایت با ارتکاب، تبانی یا تماشا ایستاده است؟\r\n\r\n \r\n\r\nتوهم «صلح» و مرگ تدریجی\r\n\r\nفلسطین پیش از هفت اکتبر نه از صلحی برخوردار بود و نه در مسیری سیاسی حرکت می‌کرد که به آزادی یا تشکیل دولت ختم شود؛ بلکه زیر بار مهندسی دقیقی از مرگ تدریجی نفس می‌کشد: شهرک‌سازی‌های فزاینده‌ای که کرانه باختری و قدس را با سرعتی بی‌سابقه می‌بلعید، محاصره خفقان‌آوری که غزه را به بزرگ‌ترین زندان روبه‌باز تاریخ مدرن تبدیل کرده بود، و روند شتابان عادی‌سازی منطقه‌ای که برای نابودی مسئله‌ی زمین و ملت و جایگزینی آن با خرده‌ریزهای «صلح اقتصادی» طراحی شده بود. این جنایت با لطافتِ تمام از طریق تبدیل یک ملت اصیل به «جمعیت مازاد» و جستجوی انبارهای انسانی برای آنان در خارج از جغرافیا و تاریخ، به پیش می‌رفت.\r\n\r\nدر چنین صحنه‌ای، انفجار ۷ اکتبر نه یک ماجراجویی منزوی، بلکه کنشی رهایی‌بخش و واکنشی وجودی در برابر تلاش برای نابودیِ تمام‌عیار بود. آری؛ هزینه‌ها سنگین و خونین بود؛ اما در تاریخ جنبش‌های آزادی‌بخش ملی و استعمار شهرک‌ساز جایگزین‌گر — از الجزایر و ویتنام تا آفریقای جنوبی — دیوار هژمونی هرگز با تمنا یا انتظار فرو نریخته است، و آزادی هدیه‌ای پیشکش‌شده بر مذبح سازش نبوده، بلکه ستاندنی است از طریق تکانه‌های استراتژیک بزرگی که مسئله فلسطین را بار دیگر و علیرغم میل نظام سلطه و اراده‌اش تحمیل کند.\r\n\r\n \r\n\r\nجنایت از آن متجاوز است، و خذلان از آن تماشاگران\r\n\r\nخلط مبحث در تعیین مسئولیت خون‌ها، خطایی بی‌گناهانه نیست، بلکه سقفی از انحطاط اخلاقی و تبانی مستقیم در ملامت قربانی است:\r\n\r\n \r\n\r\n۱. مسئولیت نسل‌کشی و ویرانی: به‌طور کامل و بدون هیچ‌گونه اما و اگر، بر عهده اشغالگران صهیونیست و رهبران آن‌هاست که بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها و پناهگاه‌ها را بمباران کردند، و گرسنگی و کوچ اجباری را به عنوان سلاح جنگی به کار گرفتند؛ و همچنین بر عهده‌ی نظام حامی غربی—به‌ویژه دولت آمریکا و شرکایش در برلین و لندن—است که ماشین کشتار را با ده‌ها هزار تن بمب تغذیه کردند و پوشش سیاسی و دیپلماتیک را از طریق وتو برای مختل کردن هرگونه تلاش جهت آتش‌بس فراهم آوردند. سنوار نه اشغالگران را به غزه آورد، نه اردوگاه مرگ را طراحی کرد و نه تن متلاشی شده‌ی کودکان را زیر بمب‌ها قرار داد؛ او فرزند اردوگاهی بود که در دفاع از قدس، زمین و ملت خود در برابر اشغالگری ۷۶ ساله ایستاد.\r\n\r\n \r\n\r\n۲. جنایت تماشا و قعود: بر عهده‌ی تمامی کسانی است که ابزار اعمال فشار و تأثیرگذاری را در اختیار داشتند—از دولت‌ها، نظام‌ها و ارتش‌ها—اما ترجیح دادند در مقام ناظر منفعل و بی‌طرف در برابر یکی از هولناک‌ترین جنایات عصر حاضر بایستند و غزه را تنها بگذارند تا در سنگر اول دفاع از کرامت امت اسلامی، خونِ تنش قطره‌قطره ریخته شود، به این توهم که سلامت را می‌توان با چشم‌پوشی از جبهه مقدم به دست آورد.\r\n\r\n \r\n\r\nفروپاشی اخلاقی نظام غرب\r\n\r\nطوفان الاقصی آخرین نقاب را از چهره‌ی گفتمان «ارزش‌های جهانی» و حقوق بشر غربی فرو کشید و آن را به ابزاری انتخابی بدل ساخت که بر اساس منافع ژئوپلیتیک خیاطی شده است. سوگواریِ برنامه‌ریزی‌شده بر رویدادهای فردی در پایتخت‌های رقیبان بین‌المللی و بسیج تریبون‌ها و تحریم‌ها برای آن، در برابر سکوت مرگبار و تبانی آشکار در برابر شهادت ده‌ها هزار زن و کودک و گرسنگی دادن به یک ملت تمام‌عیار در غزه قرار می‌گیرد. در اینجا مسئله با وضوحی غیرقابل انکار آشکار شد: حقوق بشر در معیار غربی، امتیازی استعماری است که مجاهد آن را سزاوار نیست، و عدالت بین‌المللی در مرزهای هم‌پیمان صهیونیست متوقف می‌شود، حتی اگر دادگاه‌های لاهه او را تحت پیگرد قرار دهند و اتهامات نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی را بر او ثابت کنند.\r\n\r\n \r\n\r\nسیاسی کردن سکوت و ملامت مستضعفان\r\n\r\nاگر دشمنی استعمار غرب در بستر تاریخی‌اش قابل فهم باشد، اما دردناک‌ترین خذلان از درون جبهه عربی و اسلامی سر برآورد؛ به‌ویژه از سوی آن نخبگان فکری و شریعت‌مداری که رضایت دادند پژواک اراده‌های آرام‌سازی یا ابزاری برای توجیهادِ اهمال و جرم‌انگاری مقاومت باشند.\r\n\r\n \r\n\r\nبه‌جای بسیج امت برای یاری مظلومان و فشار جهت پایان دادن به فاجعه، صداها و تریبون‌هایی به میدان آمدند تا اتهامات «بی‌احتیاطی» و «به هلاکت انداختن خود» را توزیع کنند و بهانه‌های «حقن دماء» (حفظ خون‌ها) را در غیر جای خود مطرح نمایند—گویی حفظ خون به معنای تسلیم کردن گردن به تیغ جلاد است نه شکستن تیغه آن. خطرناک‌تر از آن، دوگانگی رسوا در گفتمان جهاد و یاری‌رسانی است؛ جایی که جوانان و فتواها برای میدان‌های درگیری فرقه‌ای و داخلی بسیج می‌شوند و پرچم‌های خشم در معراِ تفرقه‌افکنی افراشته می‌گردند، اما نام فلسطین محو می‌شود یا با احتیاط و به حاشیه‌رانده شدن با آن برخورد می‌شود و واجبِ یاری به موعظه‌ای سرد در باب صبر و تسلیم در برابر نسل‌کشی بدل می‌گردد. این فقهِ مقاصد شریعت نیست، بلکه بهره‌برداری سخیف از دین به عنوان مسکنی برای ضمیر قاعدین (نشسته‌گان در خانه) و سرپوشی بر منافع نظام‌هایی است که ترجیح دادند در زمان ذبح شدن ملتی که از کرامت امت دفاع می‌کند، خود را کنار بکشند.\r\n\r\n \r\n\r\nمیراث مقاومت و عقب‌نشینی اشغالگران\r\n\r\nتلاش برای محدود کردن نبرد ۷ اکتبر در هزینه‌ی دردِ مستقیم، خوانی ناقص است که انسان را از درک مسیر استراتژیک وسیع‌تر بازمی‌دارد. رویدادها هنوز به پایان نرسیده‌اند، نبرد همچنان جریان دارد و گشوده است و پیامدهای آن هر روز تأکید می‌کند که پروژه صهیونیستی وارد مرحله‌ای بی‌سابقه از فرسایش شده است:\r\n\r\n \r\n\r\nدر جبهه نظامی و امنیتی: اسطوره‌ی برتری و بازدارندگی مطلق فرو ریخت، اشغالگر علی‌رغم ویرانی‌های هولناک از تحقق هر یک از اهداف استراتژیک اعلام‌شده‌ی خود بازماند و امروز در تمامی جبهه‌ها با فرسایشی دائمی روبه‌روست.\r\n\r\n \r\n\r\nدر جبهه سیاسی و بین‌المللی: این رژیم منزوی شده و به عنوان دولتی آپارتاید و نسل‌کش طرد گردیده است، تمام ادعاهای اخلاقی و مظلومیت تاریخیِ خود را که برای توجیه وجودش به آن متکی بود از دست داده، تا جایی که درهای پیگرد قانونی بین‌المللی به روی رهبرانش گشوده شده و شبکه‌های عادی‌سازی که قرار بود او را بر روی ویرانه‌های فلسطین در منطقه ادغام کنند، دچار فروپاشی گشته‌اند.\r\n\r\n\r\n\t\r\n\t \r\n\r\n\t \r\n\tو اما واپسین لحظات زندگی سنوار در تل السلطان—در حالی که رزمنده‌ای با جلیقه نظامی بود، تا آخرین نفس از تسلیم شدن سرباز زد و با دست‌کم گرفتن پهپادهای اشغالگر، عصای خود را به سوی آن‌ها پرتاب کرد—نه تنها صحنه‌ای اسطوره‌ای برای تاریخ بود، بلکه تجسم عینیِ جوهر این نبرد به شمار می‌رفت: ردِ سرسپردگی به مرگِ حقارت‌بار، در هم شکستن روایت وادادگی، و اثبات این حقیقت که ملت‌های زنده تا زمانی که مقاومت می‌کنند، هرگز نمی‌میرند.\r\n\r\n\r\n \r\n\r\nنتیجه‌گیری\r\n\r\nیحیی سنوار تنها رهبر یک جنبش نبود، بلکه جرقه‌ی انفجاری بود برای بازگرداندن حیات به کالبدی که می‌خواستند مسئله فلسطین در آن دفن شود. امروز، پس از گذشت دو سال:\r\n\r\n \r\n\r\nمسئولیت خون و ویرانی: تنها بر عهده‌ی اشغالگران اسرائیلی و شرکای غربی‌شان است که سلاح و مشروعیت به آنان بخشیدند.\r\n\r\n \r\n\r\nمسئولیت اخلاقی و تاریخی: بر دوش همه‌ی کسانی است که کوتاهی کردند، تبانی نمودند، تماشاگر ماندند، یا قلم و تریبون خود را در خدمت ملامت قربانی و تبرئه‌ی قاتل به کار گرفتند.\r\n\r\n \r\n\r\nفلسطین امروز، علیرغم فداکاری‌های بزرگ و زخم‌های عمیق، به جایگاه طبیعی خود بازمی‌گردد. قطب نمای درگیری جهانی میان منطق رهایی‌بخشی و منطق سلطه.  اشغالگران، هرچند در قساوت خود پیشروی کنند، با حقیقتی بازگشت‌ناپذیر روبه‌رویند: مسیر پاکسازی و حذف برای همیشه در هم شکسته است و خونی که در غزه به زمین ریخته شد، هدر نرفت، بلکه آغازگر پایان پروژه‌ای استعماری شد که تمامی دلایل بقا و اخلاقیات خود را از دست داده و در برابر تاریخ عریان ایستاده است.\r\n\r\n \r\n\r\nانتهای پیام\/20\r\n\r\n ","content_html":"

 <\/p>\r\n\r\n

پس از دو سال از عروج یحیی سنوار به عنوان رزمنده‌ای که تا آخرین گلوله جنگید، پرسش درباره او دیگر پرسشی پیرامون سرگذشت یک فرد نیست، بلکه درباره زلزله‌ای استراتژیک است که نقشه آگاهی جهانی را بازآرایی کرد و نظام بین‌الملل و نخبگان منطقه را در برابر آینه‌ی حقیقت عریانی قرار داد که دهه‌ها از دیدن آن گریزان بودند. در هفتم اکتبر، نه تنها دژ امنیتی صهیونیست‌ها به لرزه در آمد، بلکه نظامی کامل از تبانی، روایت‌های دروغین و سیاست‌های مدیریت بحران به‌جای حل آن، فروپاشید. امروز، در حالی که درگیری همچنان طوفانی و پرالتهاب است و رژیم اشغالگر در باتلاق خسارت‌های خود، فرسایش بازدارندگی‌اش و رسوایی نسل‌کشی‌اش در دادگاه‌ها و خیابان‌های جهان دست‌وپا می‌زند، پاسخ به پرسش بنیادین با وضوحی قاطع جلوه‌گر می‌شود: چه کسی بار خون غزه را به دوش می‌کشد؟ و چه کسی در خندق جنایت با ارتکاب، تبانی یا تماشا ایستاده است؟<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

توهم «صلح» و مرگ تدریجی<\/strong><\/p>\r\n\r\n

فلسطین پیش از هفت اکتبر نه از صلحی برخوردار بود و نه در مسیری سیاسی حرکت می‌کرد که به آزادی یا تشکیل دولت ختم شود؛ بلکه زیر بار مهندسی دقیقی از مرگ تدریجی نفس می‌کشد: شهرک‌سازی‌های فزاینده‌ای که کرانه باختری و قدس را با سرعتی بی‌سابقه می‌بلعید، محاصره خفقان‌آوری که غزه را به بزرگ‌ترین زندان روبه‌باز تاریخ مدرن تبدیل کرده بود، و روند شتابان عادی‌سازی منطقه‌ای که برای نابودی مسئله‌ی زمین و ملت و جایگزینی آن با خرده‌ریزهای «صلح اقتصادی» طراحی شده بود. این جنایت با لطافتِ تمام از طریق تبدیل یک ملت اصیل به «جمعیت مازاد» و جستجوی انبارهای انسانی برای آنان در خارج از جغرافیا و تاریخ، به پیش می‌رفت.<\/p>\r\n\r\n

در چنین صحنه‌ای، انفجار ۷ اکتبر نه یک ماجراجویی منزوی، بلکه کنشی رهایی‌بخش و واکنشی وجودی در برابر تلاش برای نابودیِ تمام‌عیار بود. آری؛ هزینه‌ها سنگین و خونین بود؛ اما در تاریخ جنبش‌های آزادی‌بخش ملی و استعمار شهرک‌ساز جایگزین‌گر — از الجزایر و ویتنام تا آفریقای جنوبی — دیوار هژمونی هرگز با تمنا یا انتظار فرو نریخته است، و آزادی هدیه‌ای پیشکش‌شده بر مذبح سازش نبوده، بلکه ستاندنی است از طریق تکانه‌های استراتژیک بزرگی که مسئله فلسطین را بار دیگر و علیرغم میل نظام سلطه و اراده‌اش تحمیل کند.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

جنایت از آن متجاوز است، و خذلان از آن تماشاگران<\/strong><\/p>\r\n\r\n

خلط مبحث در تعیین مسئولیت خون‌ها، خطایی بی‌گناهانه نیست، بلکه سقفی از انحطاط اخلاقی و تبانی مستقیم در ملامت قربانی است:<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

۱. مسئولیت نسل‌کشی و ویرانی:<\/strong> به‌طور کامل و بدون هیچ‌گونه اما و اگر، بر عهده اشغالگران صهیونیست و رهبران آن‌هاست که بیمارستان‌ها، دانشگاه‌ها و پناهگاه‌ها را بمباران کردند، و گرسنگی و کوچ اجباری را به عنوان سلاح جنگی به کار گرفتند؛ و همچنین بر عهده‌ی نظام حامی غربی—به‌ویژه دولت آمریکا و شرکایش در برلین و لندن—است که ماشین کشتار را با ده‌ها هزار تن بمب تغذیه کردند و پوشش سیاسی و دیپلماتیک را از طریق وتو برای مختل کردن هرگونه تلاش جهت آتش‌بس فراهم آوردند. سنوار نه اشغالگران را به غزه آورد، نه اردوگاه مرگ را طراحی کرد و نه تن متلاشی شده‌ی کودکان را زیر بمب‌ها قرار داد؛ او فرزند اردوگاهی بود که در دفاع از قدس، زمین و ملت خود در برابر اشغالگری ۷۶ ساله ایستاد.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

۲. جنایت تماشا و قعود:<\/strong> بر عهده‌ی تمامی کسانی است که ابزار اعمال فشار و تأثیرگذاری را در اختیار داشتند—از دولت‌ها، نظام‌ها و ارتش‌ها—اما ترجیح دادند در مقام ناظر منفعل و بی‌طرف در برابر یکی از هولناک‌ترین جنایات عصر حاضر بایستند و غزه را تنها بگذارند تا در سنگر اول دفاع از کرامت امت اسلامی، خونِ تنش قطره‌قطره ریخته شود، به این توهم که سلامت را می‌توان با چشم‌پوشی از جبهه مقدم به دست آورد.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

فروپاشی اخلاقی نظام غرب<\/strong><\/p>\r\n\r\n

طوفان الاقصی آخرین نقاب را از چهره‌ی گفتمان «ارزش‌های جهانی» و حقوق بشر غربی فرو کشید و آن را به ابزاری انتخابی بدل ساخت که بر اساس منافع ژئوپلیتیک خیاطی شده است. سوگواریِ برنامه‌ریزی‌شده بر رویدادهای فردی در پایتخت‌های رقیبان بین‌المللی و بسیج تریبون‌ها و تحریم‌ها برای آن، در برابر سکوت مرگبار و تبانی آشکار در برابر شهادت ده‌ها هزار زن و کودک و گرسنگی دادن به یک ملت تمام‌عیار در غزه قرار می‌گیرد. در اینجا مسئله با وضوحی غیرقابل انکار آشکار شد: حقوق بشر در معیار غربی، امتیازی استعماری است که مجاهد آن را سزاوار نیست، و عدالت بین‌المللی در مرزهای هم‌پیمان صهیونیست متوقف می‌شود، حتی اگر دادگاه‌های لاهه او را تحت پیگرد قرار دهند و اتهامات نسل‌کشی و پاک‌سازی قومی را بر او ثابت کنند.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

سیاسی کردن سکوت و ملامت مستضعفان<\/strong><\/p>\r\n\r\n

اگر دشمنی استعمار غرب در بستر تاریخی‌اش قابل فهم باشد، اما دردناک‌ترین خذلان از درون جبهه عربی و اسلامی سر برآورد؛ به‌ویژه از سوی آن نخبگان فکری و شریعت‌مداری که رضایت دادند پژواک اراده‌های آرام‌سازی یا ابزاری برای توجیهادِ اهمال و جرم‌انگاری مقاومت باشند.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

به‌جای بسیج امت برای یاری مظلومان و فشار جهت پایان دادن به فاجعه، صداها و تریبون‌هایی به میدان آمدند تا اتهامات «بی‌احتیاطی» و «به هلاکت انداختن خود» را توزیع کنند و بهانه‌های «حقن دماء» (حفظ خون‌ها) را در غیر جای خود مطرح نمایند—گویی حفظ خون به معنای تسلیم کردن گردن به تیغ جلاد است نه شکستن تیغه آن. خطرناک‌تر از آن، دوگانگی رسوا در گفتمان جهاد و یاری‌رسانی است؛ جایی که جوانان و فتواها برای میدان‌های درگیری فرقه‌ای و داخلی بسیج می‌شوند و پرچم‌های خشم در معراِ تفرقه‌افکنی افراشته می‌گردند، اما نام فلسطین محو می‌شود یا با احتیاط و به حاشیه‌رانده شدن با آن برخورد می‌شود و واجبِ یاری به موعظه‌ای سرد در باب صبر و تسلیم در برابر نسل‌کشی بدل می‌گردد. این فقهِ مقاصد شریعت نیست، بلکه بهره‌برداری سخیف از دین به عنوان مسکنی برای ضمیر قاعدین (نشسته‌گان در خانه) و سرپوشی بر منافع نظام‌هایی است که ترجیح دادند در زمان ذبح شدن ملتی که از کرامت امت دفاع می‌کند، خود را کنار بکشند.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

میراث مقاومت و عقب‌نشینی اشغالگران<\/strong><\/p>\r\n\r\n

تلاش برای محدود کردن نبرد ۷ اکتبر در هزینه‌ی دردِ مستقیم، خوانی ناقص است که انسان را از درک مسیر استراتژیک وسیع‌تر بازمی‌دارد. رویدادها هنوز به پایان نرسیده‌اند، نبرد همچنان جریان دارد و گشوده است و پیامدهای آن هر روز تأکید می‌کند که پروژه صهیونیستی وارد مرحله‌ای بی‌سابقه از فرسایش شده است:<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

در جبهه نظامی و امنیتی:<\/strong> اسطوره‌ی برتری و بازدارندگی مطلق فرو ریخت، اشغالگر علی‌رغم ویرانی‌های هولناک از تحقق هر یک از اهداف استراتژیک اعلام‌شده‌ی خود بازماند و امروز در تمامی جبهه‌ها با فرسایشی دائمی روبه‌روست.<\/p>\r\n\r\n

 <\/p>\r\n\r\n

در جبهه سیاسی و بین‌المللی:<\/strong> این رژیم منزوی شده و به عنوان دولتی آپارتاید و نسل‌کش طرد گردیده است، تمام ادعاهای اخلاقی و مظلومیت تاریخیِ خود را که برای توجیه وجودش به آن متکی بود از دست داده، تا جایی که درهای پیگرد قانونی بین‌المللی به روی رهبرانش گشوده شده و شبکه‌های عادی‌سازی که قرار بود او را بر روی ویرانه‌های فلسطین در منطقه ادغام کنند، دچار فروپاشی گشته‌اند.<\/p>\r\n\r\n