[[{"content_id":417418,"content_number":0,"portal_id":2,"lang_id":"fa","content_title":"نکبت فلسطین: جنایتی مستمر که مشمول مرور زمان نمی‌شود","content_rtitr":"","content_short_title":null,"content_summary":"نکبت فلسطین دیگر صرفاً یک خاطره تاریخی نیست که فلسطینی‌ها هر سال آن را به یاد آورند، بلکه واقعیتی زنده است که هر روز در قالب‌های مختلفی از کشتار، آوارگی و شهرک‌سازی تکرار می‌شود.","content_summary_fill":1,"content_body":"\r\nخبرگزاری قدس (قدسنا)؛ گروه گزارش و تحقیق\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\n&nbsp;در چهاردهم ماه مه هر سال، فلسطینی&zwnj;ها تنها برای بازخوانی گذشته نمی&zwnj;ایستند، بلکه حال را نیز مرور می&zwnj;کنند؛ زیرا نکبت رویدادی نبود که در سال ۱۹۴۸ پایان یافته باشد، بلکه به نظامی مستمر از ریشه&zwnj;کن&zwnj;سازی و سلطه تبدیل شده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nهفتاد و هشت سال پیش، فلسطین تاریخی حدود ۱.۴ میلیون فلسطینی را در بیش از ۱۳۰۰ شهر و روستا در خود جای داده بود. اما تنها در چند ماه از سال ۱۹۴۸، نزدیک به ۹۵۷ هزار فلسطینی به اجبار از خانه و سرزمین خود رانده شدند؛ یعنی حدود دو سوم ملت فلسطین در آن زمان. همچنین ۷۷۴ شهر و روستا به دست گروه&zwnj;های صهیونیستی سقوط کرد و ۵۳۱ مورد از آن&zwnj;ها به طور کامل ویران شد، در حالی که بیش از ۷۰ قتل&zwnj;عام رخ داد که به شهادت بیش از ۱۵ هزار فلسطینی انجامید.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین کوچ اجباری، آن&zwnj;گونه که روایت صهیونیستی تلاش می&zwnj;کند نشان دهد، مهاجرتی داوطلبانه نبود؛ بلکه یک پروژه سازمان&zwnj;یافته پاکسازی قومی بود که هدف آن ریشه&zwnj;کن کردن یک ملت از سرزمینش بود. مورخ اسرائیلی، ایلان پاپه، این رویداد را &laquo;بزرگ&zwnj;ترین عملیات پاکسازی قومی در خاورمیانه در قرن بیستم&raquo; توصیف کرده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاما فاجعه فلسطین در مرزهای سال ۱۹۴۸ متوقف نشد. با گذشت دهه&zwnj;ها، نکبت به واقعیتی دائمی تبدیل شد که هر روز در سرزمین&zwnj;های اشغالی تجدید می&zwnj;شود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nامروز، پس از گذشت هفتاد و هشت سال، فلسطینی&zwnj;ها فصل&zwnj;های تازه&zwnj;ای از نکبت را تجربه می&zwnj;کنند؛ به&zwnj;ویژه در نوار غزه که از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ به یکی از خونین&zwnj;ترین صحنه&zwnj;های جنگ در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. برآوردها تا بهار ۲۰۲۶ نشان می&zwnj;دهد که بیش از ۷۲ هزار فلسطینی به شهادت رسیده و بیش از ۱۷۲ هزار نفر زخمی شده&zwnj;اند، در حالی که حدود دو میلیون نفر از مجموع ۲.۲ میلیون ساکن غزه آواره شده&zwnj;اند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nفاجعه تنها به تلفات انسانی محدود نمانده است. بیش از ۱۹۸ هزار ساختمان آسیب دیده و بیش از ۱۰۲ هزار ساختمان به طور کامل ویران شده&zwnj;اند، در حالی که ده&zwnj;ها هزار کودک یا زیر بمباران جان باخته&zwnj;اند یا قربانی شرایط فاجعه&zwnj;بار انسانی شده&zwnj;اند. با فروپاشی زیرساخت&zwnj;ها، گسترش بیماری&zwnj;ها و کمبود آب و سوخت، بسیاری از ناظران غزه را بزرگ&zwnj;ترین فاجعه انسانی عصر معاصر توصیف می&zwnj;کنند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nدر کرانه باختری نیز وضعیت دست کمی از غزه ندارد. از سال ۲۰۲۵، این منطقه شاهد بزرگ&zwnj;ترین موج آوارگی از زمان جنگ ۱۹۶۷ بوده است؛ به&zwnj;گونه&zwnj;ای که حدود ۴۰ هزار فلسطینی مجبور به ترک خانه&zwnj;های خود شده&zwnj;اند؛ بیشتر آن&zwnj;ها از اردوگاه&zwnj;های جنین، نور شمس و طولکرم. همچنین حملات شهرک&zwnj;نشینان به شکلی بی&zwnj;سابقه افزایش یافته و بالاترین میزان آسیب به فلسطینی&zwnj;ها در دو دهه اخیر ثبت شده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nدر کنار این تحولات، شهرک&zwnj;سازی اسرائیل با سرعتی فزاینده ادامه دارد. تا پایان سال ۲۰۲۴، شمار شهرک&zwnj;نشینان در کرانه باختری به حدود ۷۷۸ هزار نفر رسیده بود که در صدها شهرک و پایگاه نظامی پراکنده&zwnj;اند. تنها در سال ۲۰۲۵، مقامات اشغالگر بیش از ۵۵۷۰ دونم از اراضی فلسطینی را مصادره کردند و در سال ۲۰۲۶ نیز ساخت ده&zwnj;ها شهرک جدید تصویب شد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین واقعیت&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که شهرک&zwnj;سازی یک سیاست موقت نیست، بلکه جوهر پروژه صهیونیستی است که بر کنترل زمین و حذف ساکنان اصلی آن استوار شده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nپیامدهای این پروژه دیگر تنها به فلسطین محدود نمانده است. طی دهه&zwnj;های گذشته، درگیری&zwnj;های مرتبط با آن به بخش&zwnj;های مختلف خاورمیانه گسترش یافته؛ لبنان بارها شاهد جنگ بوده، سوریه هدف حملات مکرر قرار گرفته و تنش&zwnj;های منطقه&zwnj;ای در جبهه&zwnj;های مختلف افزایش یافته است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nبا این حال، تداوم این وضعیت بدون حمایت گسترده بین&zwnj;المللی ممکن نبود. ایالات متحده آمریکا از زمان تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، اصلی&zwnj;ترین متحد سیاسی و نظامی آن بوده است. واشنگتن سالانه حدود ۳.۸ میلیارد دلار کمک نظامی به اسرائیل ارائه می&zwnj;دهد و بارها در شورای امنیت سازمان ملل با استفاده از حق وتو مانع صدور قطعنامه&zwnj;هایی علیه سیاست&zwnj;های اسرائیل شده است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nانگلیس نیز که با صدور اعلامیه بالفور در سال ۱۹۱۷ زمینه تأسیس دولت یهودی را فراهم کرد، همچنان از نگاه بسیاری از پژوهشگران شریک تاریخی &laquo;گناه نخستین&raquo; مسئله فلسطین به شمار می&zwnj;رود. در همین حال، چندین کشور اروپایی با وجود افزایش انتقادها نسبت به رفتار اسرائیل در سرزمین&zwnj;های اشغالی، همچنان حمایت سیاسی و نظامی خود را ادامه می&zwnj;دهند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nبا این وجود، سال&zwnj;های اخیر شاهد تحول قابل توجهی در افکار عمومی جهان بوده است. تصاویر منتشرشده از غزه و گسترش گسترده شبکه&zwnj;های اجتماعی، انحصار روایت سنتی از این درگیری را شکسته است. دانشگاه&zwnj;های آمریکا و اروپا اکنون صحنه اعتراضات گسترده دانشجویی هستند که خواستار توقف جنگ و پایان اشغالگری&zwnj;اند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nجنبش جهانی تحریم اسرائیل (BDS) نیز گسترش بیشتری یافته و اکثریت بزرگی از کشورهای عضو سازمان ملل به تقویت شناسایی بین&zwnj;المللی کشور فلسطین رأی داده&zwnj;اند. نظرسنجی&zwnj;ها در بسیاری از کشورهای غربی نیز نشان&zwnj;دهنده تغییر تدریجی دیدگاه افکار عمومی، به&zwnj;ویژه در میان نسل جوان، است.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاین تحولات یک حقیقت ساده را آشکار می&zwnj;کند: روایتی که دهه&zwnj;ها توانسته بود اسرائیل را در جایگاه قربانی معرفی کند، دیگر در برابر حجم رنج و مصیبت فلسطینی&zwnj;ها تاب مقاومت ندارد.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nبا وجود همه آنچه در دهه&zwnj;های گذشته رخ داده، فلسطینی&zwnj;ها از تاریخ محو نشدند؛ برخلاف آنچه بسیاری در میانه قرن بیستم تصور می&zwnj;کردند. مردمی که خانه&zwnj;های خود را از دست دادند، نامشان را حفظ کردند؛ آنان که سرزمینشان را از دست دادند، حافظه تاریخی خود را نگه داشتند؛ و کسانی که پشت دیوارها و سیم&zwnj;های خاردار زندگی کردند، مسئله خود را به جهان منتقل کردند.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nاز این رو، نکبت دیگر تنها یک تراژدی ملی فلسطینی نیست، بلکه به آزمونی اخلاقی برای کل جهان تبدیل شده است. مسئله دیگر صرفاً یک نزاع سیاسی یا اختلاف بر سر مرزها نیست، بلکه پرسشی عمیق&zwnj;تر مطرح است: آیا نظام بین&zwnj;المللی که از عدالت و حقوق بشر سخن می&zwnj;گوید، توان مواجهه با این فاجعه مستمر را دارد؟\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nپس از گذشت هفتاد و هشت سال، فلسطینی&zwnj;ها همچنان تأکید می&zwnj;کنند که نکبت پایان نیافته است و حق آنان برای بازگشت و تعیین سرنوشت، مشمول مرور زمان نمی&zwnj;شود.\r\n\r\n&nbsp;\r\n\r\nعدالت شاید به تأخیر بیفتد، اما ـ آن&zwnj;گونه که فلسطینی&zwnj;ها می&zwnj;گویند ـ هرگز نمی&zwnj;میرد.\r\n\r\nانهای پیام\/ 24","content_html":"<p dir=\"RTL\"><br \/>\r\nخبرگزاری قدس (قدسنا)؛ گروه گزارش و تحقیق<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;در چهاردهم ماه مه هر سال، فلسطینی&zwnj;ها تنها برای بازخوانی گذشته نمی&zwnj;ایستند، بلکه حال را نیز مرور می&zwnj;کنند؛ زیرا نکبت رویدادی نبود که در سال ۱۹۴۸ پایان یافته باشد، بلکه به نظامی مستمر از ریشه&zwnj;کن&zwnj;سازی و سلطه تبدیل شده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">هفتاد و هشت سال پیش، فلسطین تاریخی حدود ۱.۴ میلیون فلسطینی را در بیش از ۱۳۰۰ شهر و روستا در خود جای داده بود. اما تنها در چند ماه از سال ۱۹۴۸، نزدیک به ۹۵۷ هزار فلسطینی به اجبار از خانه و سرزمین خود رانده شدند؛ یعنی حدود دو سوم ملت فلسطین در آن زمان. همچنین ۷۷۴ شهر و روستا به دست گروه&zwnj;های صهیونیستی سقوط کرد و ۵۳۱ مورد از آن&zwnj;ها به طور کامل ویران شد، در حالی که بیش از ۷۰ قتل&zwnj;عام رخ داد که به شهادت بیش از ۱۵ هزار فلسطینی انجامید<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این کوچ اجباری، آن&zwnj;گونه که روایت صهیونیستی تلاش می&zwnj;کند نشان دهد، مهاجرتی داوطلبانه نبود؛ بلکه یک پروژه سازمان&zwnj;یافته پاکسازی قومی بود که هدف آن ریشه&zwnj;کن کردن یک ملت از سرزمینش بود. مورخ اسرائیلی، ایلان پاپه، این رویداد را &laquo;بزرگ&zwnj;ترین عملیات پاکسازی قومی در خاورمیانه در قرن بیستم&raquo; توصیف کرده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">اما فاجعه فلسطین در مرزهای سال ۱۹۴۸ متوقف نشد. با گذشت دهه&zwnj;ها، نکبت به واقعیتی دائمی تبدیل شد که هر روز در سرزمین&zwnj;های اشغالی تجدید می&zwnj;شود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">امروز، پس از گذشت هفتاد و هشت سال، فلسطینی&zwnj;ها فصل&zwnj;های تازه&zwnj;ای از نکبت را تجربه می&zwnj;کنند؛ به&zwnj;ویژه در نوار غزه که از هفتم اکتبر ۲۰۲۳ به یکی از خونین&zwnj;ترین صحنه&zwnj;های جنگ در قرن بیست و یکم تبدیل شده است. برآوردها تا بهار ۲۰۲۶ نشان می&zwnj;دهد که بیش از ۷۲ هزار فلسطینی به شهادت رسیده و بیش از ۱۷۲ هزار نفر زخمی شده&zwnj;اند، در حالی که حدود دو میلیون نفر از مجموع ۲.۲ میلیون ساکن غزه آواره شده&zwnj;اند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">فاجعه تنها به تلفات انسانی محدود نمانده است. بیش از ۱۹۸ هزار ساختمان آسیب دیده و بیش از ۱۰۲ هزار ساختمان به طور کامل ویران شده&zwnj;اند، در حالی که ده&zwnj;ها هزار کودک یا زیر بمباران جان باخته&zwnj;اند یا قربانی شرایط فاجعه&zwnj;بار انسانی شده&zwnj;اند. با فروپاشی زیرساخت&zwnj;ها، گسترش بیماری&zwnj;ها و کمبود آب و سوخت، بسیاری از ناظران غزه را بزرگ&zwnj;ترین فاجعه انسانی عصر معاصر توصیف می&zwnj;کنند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">در کرانه باختری نیز وضعیت دست کمی از غزه ندارد. از سال ۲۰۲۵، این منطقه شاهد بزرگ&zwnj;ترین موج آوارگی از زمان جنگ ۱۹۶۷ بوده است؛ به&zwnj;گونه&zwnj;ای که حدود ۴۰ هزار فلسطینی مجبور به ترک خانه&zwnj;های خود شده&zwnj;اند؛ بیشتر آن&zwnj;ها از اردوگاه&zwnj;های جنین، نور شمس و طولکرم. همچنین حملات شهرک&zwnj;نشینان به شکلی بی&zwnj;سابقه افزایش یافته و بالاترین میزان آسیب به فلسطینی&zwnj;ها در دو دهه اخیر ثبت شده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">در کنار این تحولات، شهرک&zwnj;سازی اسرائیل با سرعتی فزاینده ادامه دارد. تا پایان سال ۲۰۲۴، شمار شهرک&zwnj;نشینان در کرانه باختری به حدود ۷۷۸ هزار نفر رسیده بود که در صدها شهرک و پایگاه نظامی پراکنده&zwnj;اند. تنها در سال ۲۰۲۵، مقامات اشغالگر بیش از ۵۵۷۰ دونم از اراضی فلسطینی را مصادره کردند و در سال ۲۰۲۶ نیز ساخت ده&zwnj;ها شهرک جدید تصویب شد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این واقعیت&zwnj;ها نشان می&zwnj;دهد که شهرک&zwnj;سازی یک سیاست موقت نیست، بلکه جوهر پروژه صهیونیستی است که بر کنترل زمین و حذف ساکنان اصلی آن استوار شده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">پیامدهای این پروژه دیگر تنها به فلسطین محدود نمانده است. طی دهه&zwnj;های گذشته، درگیری&zwnj;های مرتبط با آن به بخش&zwnj;های مختلف خاورمیانه گسترش یافته؛ لبنان بارها شاهد جنگ بوده، سوریه هدف حملات مکرر قرار گرفته و تنش&zwnj;های منطقه&zwnj;ای در جبهه&zwnj;های مختلف افزایش یافته است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">با این حال، تداوم این وضعیت بدون حمایت گسترده بین&zwnj;المللی ممکن نبود. ایالات متحده آمریکا از زمان تأسیس اسرائیل در سال ۱۹۴۸، اصلی&zwnj;ترین متحد سیاسی و نظامی آن بوده است. واشنگتن سالانه حدود ۳.۸ میلیارد دلار کمک نظامی به اسرائیل ارائه می&zwnj;دهد و بارها در شورای امنیت سازمان ملل با استفاده از حق وتو مانع صدور قطعنامه&zwnj;هایی علیه سیاست&zwnj;های اسرائیل شده است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">انگلیس نیز که با صدور اعلامیه بالفور در سال ۱۹۱۷ زمینه تأسیس دولت یهودی را فراهم کرد، همچنان از نگاه بسیاری از پژوهشگران شریک تاریخی &laquo;گناه نخستین&raquo; مسئله فلسطین به شمار می&zwnj;رود. در همین حال، چندین کشور اروپایی با وجود افزایش انتقادها نسبت به رفتار اسرائیل در سرزمین&zwnj;های اشغالی، همچنان حمایت سیاسی و نظامی خود را ادامه می&zwnj;دهند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">با این وجود، سال&zwnj;های اخیر شاهد تحول قابل توجهی در افکار عمومی جهان بوده است. تصاویر منتشرشده از غزه و گسترش گسترده شبکه&zwnj;های اجتماعی، انحصار روایت سنتی از این درگیری را شکسته است. دانشگاه&zwnj;های آمریکا و اروپا اکنون صحنه اعتراضات گسترده دانشجویی هستند که خواستار توقف جنگ و پایان اشغالگری&zwnj;اند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">جنبش جهانی تحریم اسرائیل<span dir=\"LTR\"> (BDS) <\/span>نیز گسترش بیشتری یافته و اکثریت بزرگی از کشورهای عضو سازمان ملل به تقویت شناسایی بین&zwnj;المللی کشور فلسطین رأی داده&zwnj;اند. نظرسنجی&zwnj;ها در بسیاری از کشورهای غربی نیز نشان&zwnj;دهنده تغییر تدریجی دیدگاه افکار عمومی، به&zwnj;ویژه در میان نسل جوان، است<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">این تحولات یک حقیقت ساده را آشکار می&zwnj;کند: روایتی که دهه&zwnj;ها توانسته بود اسرائیل را در جایگاه قربانی معرفی کند، دیگر در برابر حجم رنج و مصیبت فلسطینی&zwnj;ها تاب مقاومت ندارد<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">با وجود همه آنچه در دهه&zwnj;های گذشته رخ داده، فلسطینی&zwnj;ها از تاریخ محو نشدند؛ برخلاف آنچه بسیاری در میانه قرن بیستم تصور می&zwnj;کردند. مردمی که خانه&zwnj;های خود را از دست دادند، نامشان را حفظ کردند؛ آنان که سرزمینشان را از دست دادند، حافظه تاریخی خود را نگه داشتند؛ و کسانی که پشت دیوارها و سیم&zwnj;های خاردار زندگی کردند، مسئله خود را به جهان منتقل کردند<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">از این رو، نکبت دیگر تنها یک تراژدی ملی فلسطینی نیست، بلکه به آزمونی اخلاقی برای کل جهان تبدیل شده است. مسئله دیگر صرفاً یک نزاع سیاسی یا اختلاف بر سر مرزها نیست، بلکه پرسشی عمیق&zwnj;تر مطرح است: آیا نظام بین&zwnj;المللی که از عدالت و حقوق بشر سخن می&zwnj;گوید، توان مواجهه با این فاجعه مستمر را دارد؟<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">پس از گذشت هفتاد و هشت سال، فلسطینی&zwnj;ها همچنان تأکید می&zwnj;کنند که نکبت پایان نیافته است و حق آنان برای بازگشت و تعیین سرنوشت، مشمول مرور زمان نمی&zwnj;شود<span dir=\"LTR\">.<\/span><\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">&nbsp;<\/p>\r\n\r\n<p dir=\"RTL\">عدالت شاید به تأخیر بیفتد، اما ـ آن&zwnj;گونه که فلسطینی&zwnj;ها می&zwnj;گویند ـ هرگز نمی&zwnj;میرد.<br \/>\r\n<br \/>\r\nانهای پیام\/ 24<\/p>","content_source":"","content_url":"","content_date_start":"2026-05-14 22:05:43","content_date_event":"2026-05-14 22:05:43","content_date_event_start":null,"content_date_event_end":null,"content_show_title_slider":1,"content_date_last_edit":"2026-05-14 22:07:27","content_date_register":"2026-05-14 22:07:27","content_columns":0,"content_show_img":1,"content_show_details":0,"content_show_related_img":0,"content_show_slider":1,"content_comment":1,"content_score":0,"tag_id":0,"score_average":null,"score_count":null,"score_date_last":null,"uid":43,"eid":0,"attach_title":"نکبت فلسطین: جنایتی مستمر که مشمول مرور زمان نمی‌شود","attaches":[{"sizes":{"150":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_150_84.webp","300":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_300_168.jpg","400":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_300_168.jpg","600":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_300_168.jpg","900":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_300_168.jpg","1200":".\/cache\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884_300_168.jpg"},"ext":"jpg","file_media":1,"token":1855777884,"files":{"original":{"url":".\/file\/2\/attach\/202605\/569960_1855777884.jpg","width":300,"height":168,"size":0}}}]}]]