بولتن تحلیلی درباره آخرین تحولات فلسطین و جبهه مقاومت؛
شکست راهبرد جنگ و فشار حداکثری دولت آمریکا در برابر مقاومت و اراده مردمی منطقه
مرکز اسناد و مطالعات راهبردی جمعیت دفاع از ملت فلسطین در گزارشی تحولات یک هفته اخیر مساله فلسطین و کشورهای محور مقاومت را مورد بررسی قرار داد.
به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا)، مشروح گزارش هفتگی مرکز اسناد و مطالعات راهبردی جمعیت دفاع از ملت فلسطین درباره تحولات فلسطین و جبهه مقاومت به شرح زیر است؛
محور غزه و لبنان: فاجعه و بحران انسانی در غزه و لبنان
توده هوای کم‌فشار که در ایران بارندگی‌های زیادی داشت،در غزه و لبنان فاجعه آفرید. در غزه ۷۰ هزار چادر آوارگان از بین رفت و چند هزار نفر در سرما بدون پوشش ماندند. همچنین دفتر اطلاع‌رسانی دولت غزه از وخامت شرایط انسانی آوارگان فلسطینی در پی آغاز نخستین سامانه بارشی فصل خبر داد و اعلام کرد بارندگی شدید و ریزش توده بزرگی از شن در شهر دیرالبلح، پنج فلسطینی از جمله زنان و کودکان را به شهادت رسانده و دو نفر دیگر را مفقود کرده است.
شمار دیگری نیز در این حوادث زخمی شده‌اند. محاصره مستمر، ادامه جنگ و محدودیت‌های رژیم صهیونیستی در تعیین مناطق استقرار آوارگان و جابه‌جایی «خط زرد» از عوامل اصلی بروز این وضعیت است لذا این سیاست‌ها، فلسطینیان را به سکونت در مناطق پرخطر و فاقد امکانات اولیه زندگی وادار کرده است.
در لبنان نیز حدود ۸۰۰ هزار شیعه آواره در مدارس و چادرها از شرایط بارندگی آسیب جدی دیدند.رژیم صهیونیستی حدود ۳۰ هزار خانه مردم شیعه جنوب لبنان را تخریب کرده تا در مراحل پس از جنگ قادر به بازگشت به جنوب لبنان نباشند.توجه به آوارگان جنگ در غزه و لبنان از باب همبستگی اسلامی، چه در ابعاد معنوی و اعلام همبستگی و چه در ابعاد مادی و کمک به آنان لازم و ضروری است.
تحلیل کلان: این بحران را می‌توان از چند منظر تحلیل کرد:
ابعاد فاجعه انسانی: تخریب ۷۰ هزار چادر در غزه و آسیب به ۸۰۰ هزار آواره در لبنان، بحرانی انسانی در مقیاس بی‌سابقه است که با سرمای زمستان تشدید شده است.
راهبرد تخریب سیستماتیک: تخریب ۳۰ هزار خانه شیعه در جنوب لبنان، نشان‌دهنده راهبرد صهیونیستی برای جلوگیری از بازگشت آوارگان و تغییر ترکیب جمعیتی منطقه است - اقدامی که مصداق پاک‌سازی قومی و جنایت جنگی است.
مسئولیت اسلامی و انسانی: ضرورت همبستگی اسلامی در دو بعد معنوی (اعلام محکومیت و همدردی) و مادی (کمک‌های اضطراری) بیش از پیش احساس می‌شود. نهادهای بین‌المللی و کشورهای اسلامی باید فشار برای توقف تخریب و تسهیل بازگشت آوارگان را در دستور کار قرار دهند.
پیامدهای راهبردی: ادامه بحران آوارگان می‌تواند به بی‌ثباتی بلندمدت در منطقه و افزایش فشار بر زیرساخت‌های کشورهای منطقه منجر شود.
جمع‌بندی: فاجعه انسانی در غزه و لبنان، نتیجه مستقیم سیاست‌های تخریبی رژیم صهیونیستی و بی‌توجهی جامعه بین‌المللی است. تخریب ۳۰ هزار خانه در جنوب لبنان، راهبردی برای جلوگیری از بازگشت آوارگان و تغییر ترکیب جمعیتی است. همبستگی اسلامی در ابعاد معنوی و مادی، وظیفه‌ای فوری و ضروری است.
سوال کلیدی: جامعه بین‌المللی و کشورهای اسلامی چه اقدام عملی می‌توانند برای توقف تخریب سیستماتیک و تسهیل بازگشت آوارگان غزه و لبنان انجام دهند؟
محور عراق: : بسته شدن گذرگاه مرزی شیب در برابر چذابه؛ تظاهرات گسترده در استان میسان و هشدار جریان‌های مقاومت نسبت به تبعیت دولت عراق از آمریکا
دولت عراق به ریاست علی الزیدی، تحت فشار آمریکا، اقدام به بستن گذرگاه مرزی «شیب» (در مقابل گذرگاه چذابه ایران) کرد؛ اقدامی که با اعتراض شدید و تظاهرات روزانه مردم استان میسان روبه‌رو شد. معترضان دولت را متهم می‌کنند که با تعطیل کردن این گذرگاه، معیشت مردم را مختل کرده، علیه یک دولت همسایه و متحد (ایران) اقدام نموده و در عرضه محصولات کشاورزی استان اختلال ایجاد کرده است. این نخستین بار نیست که دولت عراق در اجرای سیاست‌های ضد ایرانی با مقاومت مردمی مواجه و ناچار به عقب‌نشینی می‌شود؛ پیش‌تر نیز در پرونده فرودگاه نجف و گذرگاه شلمچه چنین الگویی تکرار شده بود. جریان‌های مقاومت عراق نیز این اقدام را مغایر منافع و امنیت ملی عراق دانسته، دولت را به تبعیت از آمریکا متهم کرده و خواستار استقلال در تصمیم‌گیری، شفافیت در برابر اتهامات فساد (خصوصاً در ارتباط با وابستگان به نخست‌وزیر) و موضع‌گیری مستند شده‌اند. هم‌زمان، پرواز جنگنده‌ها و هواگردهای آمریکایی، اماراتی و اسرائیلی در آسمان عراق به‌عنوان نقض حاکمیت ملی و نقض توافق خروج نظامی آمریکا تلقی شده و بر ضرورت توقف همکاری پنهان و آشکار با واشنگتن تأکید می‌شود.
تحلیل کلان: الگوی تکرارشونده «فشار- عقب‌نشینی»:تجربه سه پرونده فرودگاه نجف،گذرگاه شلمچه و اکنون گذرگاه شیب نشان می‌دهد که دولت عراق در اجرای سیاست‌های مرزی ضد ایرانی، فاقد پشتوانه اجتماعی و حتی هماهنگی درون‌دولتی است و در برابر هزینه‌های سیاسی- معیشتی، ناچار به عقب‌نشینی می‌شود. این الگو بیانگر شکاف میان «الزامات امنیتی- دیپلماتیک تحمیلی از بیرون» و «منافع اقتصادی- اجتماعی محلی» است.
اقتصاد مرزی به‌مثابه نقطه شکست: استان میسان و گذرگاه شیب، واجد کارکرد حیاتی در تجارت مرزی و عرضه محصولات کشاورزی است. بستن گذرگاه نه یک اقدام فنی، بلکه مداخله در سازوکار معیشت مرزنشینان تلقی می‌شود؛ از این‌رو اعتراضات از سطح مطالبات صنفی فراتر رفته و رنگ سیاسی–ضدآمریکایی گرفته است.
مقاومت به‌عنوان بازیگرتعیین کننده: جریان‌های مقاومت عراق با پیوند دادن سه مسئله «تبعیت از آمریکا»، «فساد دولتی» و «نقض حاکمیت ملی در آسمان عراق»،یک ائتلاف گفتمانی شکل داده‌اند که دولت الزیدی را در وضعیت مشروعیت‌زدایی قرار می‌دهد. تأکید بر فساد وابستگان به نخست‌وزیر، ابعاد درون‌دولتی و شخصی‌تر به خود گرفته و فضای مانور دولت را محدودتر می‌کند.
مسئله حاکمیت و تناقض راهبردی: ادعای خروج نظامی آمریکا در حالی مطرح می‌شود که حضور هواگردهای آمریکایی، اماراتی و اسرائیلی در آسمان عراق، تناقض آشکار این ادعا و نقض حاکمیت ملی است. این تناقض، برگ برنده گفتمانی مقاومت و ابزار فشار افکار عمومی است.
پیامدهای منطقه‌ای: تداوم این چرخه، هم هزینه اقتصادی برای استان‌های مرزی ایجاد می‌کند و هم اعتبار دولت عراق را در ایفای نقش متوازن میان واشنگتن و تهران کاهش می‌دهد؛ در سطح منطقه‌ای نیز می‌تواند به بی‌اعتمادی نسبت به پایداری تعهدات بغداد دامن بزند.
جمع‌بندی: بستن گذرگاه شیب، نمودی از کشمکش ساختاری میان فشارهای بیرونی (آمریکا) و الزامات درونی (معیشت مرزنشینان، اقتدار دولت و حاکمیت ملی) است. دولت الزیدی در این پرونده با ائتلافی از اعتراضات مردمی و فشار جریان‌های مقاومت مواجه شده که هزینه سیاسی اجرای سیاست ضد ایرانی را از هزینه عقب‌نشینی بالاتر برده است. تکرار این الگو در سه پرونده، نشان‌دهنده ضعف ظرفیت دولت در مدیریت هم‌زمان تعهدات خارجی و رضایت داخلی است.در بعد حاکمیتی نیز تناقض میان ادعای خروج نظامی آمریکا و پرواز هواگردهای خارجی، مشروعیت دولت را بیش از پیش تحت فشار قرار داده است. پیش‌بینی می‌شود در کوتاه‌مدت دولت ناچار به عقب‌نشینی یا اتخاذ سازوکار جبرانی برای گذرگاه شیب شود، اما در میان‌مدت، مسئله فساد و شفافیت تصمیم‌گیری به کانون تنش میان دولت و جریان‌های مقاومت تبدیل خواهد شد.
سوال کلیدی: دولت عراق تا چه حد می‌تواند میان الزامات امنیتی تحمیلی آمریکا و منافع معیشتی- حاکمیتی داخلی (به‌ویژه در استان‌های مرزی) توازن برقرار کند و آیا تداوم الگوی «فشار- عقب‌نشینی» به بازتعریف راهبردی سیاست خارجی بغداد و استقلال تصمیم‌گیری آن خواهد انجامید؟
محور انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا: شکست تاریخی حزب جمهوری‌خواه در انتخابات میان‌دوره‌ای؛ «نه بزرگ» آمریکایی‌ها به جنگ و سیاست‌های ترامپ
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا با شکست سنگین حزب جمهوری‌خواه به پایان رسید. دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان ۲۵۴ کرسی،جمهوری‌خواهان ۱۶۲ کرسی و مستقل‌ها ۱۹ کرسی کسب کردند.در مجلس سنا نیز دموکرات‌ها با ۵۴ کرسی در برابر ۴۶ کرسی جمهوری‌خواهان،اکثریت را به دست گرفتند.این شکست در چهار دهه گذشته بی‌سابقه توصیف شده و نظرسنجی‌ها علت اصلی آن را جنگ ترامپ علیه ایران،گرانی و تورم ناشی از موفقیت ایران در مدیریت تنگه هرمز، حمایت از اسرائیل و عمل‌نکردن به وعده‌های انتخاباتی دانسته‌اند.ترامپ و ونس (معاون رئیس‌جمهور) نیز این عوامل را تأیید کردند.در سطح ایالتی نیز دموکرات‌ها در ایالت‌های جمهوری‌خواه‌سنتی مانند تگزاس، فلوریدا و اوهایو پیروز شدند.برای اولین بار تعداد قابل توجهی از نمایندگان مسلمان وارد دو مجلس شدند.سقوط ۲.۵ تریلیون دلاری بورس آمریکا (عمدتاً در حوزه هوش مصنوعی) در یک روز،از پیامدهای اقتصادی این شکست بود.
در درون حزب جمهوری‌خواه بازار اتهام‌زنی گرم است و احتمال قربانی‌شدن وزیر دفاع و استعفای روبیو (وزیر خارجه) برای فاصله‌گرفتن از ترامپ مطرح می‌شود.
تحلیل کلان: این انتخابات را می‌توان نقطه عطفی در معادلات سیاسی داخلی آمریکا و بازتاب شکست سیاست خارجی تهاجمی ترامپ دانست. چند لایه تحلیلی قابل ارائه است:
شکست جنگ‌محوری در افکار عمومی: برخلاف تصور رایج، جامعه آمریکایی هزینه‌های جنگ را به‌طور ملموس (تورم، گرانی، سقوط بورس) حس کرده و در صندوق رأی پاسخ داده است. این امر نشان‌دهنده محدودیت‌های داخلی برای ماجراجویی‌های نظامی آمریکا در دوره ترامپ است.
بحران درون‌حزبی جمهوری‌خواهان: فاصله‌گرفتن اعضای حزب از ترامپ و اتهام‌زنی متقابل، نشانه آغاز فروپاشی ائتلاف ترامپیسم است. احتمال استعفای روبیو و سناریوی نامزدی او در انتخابات آتی، همچنین ونس، از نشانه‌های بازآرایی قدرت درون حزب است.
پیامدهای اقتصادی و فناورانه: سقوط ۲.۵ تریلیون دلاری بورس، به‌ویژه در حوزه هوش مصنوعی، ضربه‌ای به اقتصاد دانش‌بنیان آمریکا وارد کرده و می‌تواند مزیت رقابتی این کشور را در بلندمدت تحت تأثیر قرار دهد.
تغییر ترکیب نمایندگی: ورود نمایندگان مسلمان به کنگره، هرچند نمادین، می‌تواند در آینده بر گفتمان سیاست خارجی آمریکا در قبال جهان اسلام اثرگذار باشد.
جمع‌بندی: شکست انتخاباتی جمهوری‌خواهان، بازتابی از نارضایتی عمیق جامعه آمریکا از هزینه‌های جنگ و سیاست‌های اقتصادی ترامپ است. این نتیجه، فضای سیاسی آمریکا را به سمت محدودسازی ماجراجویی‌های نظامی سوق داده و زمینه را برای فعال‌شدن دیپلماسی و میانجی‌گری فراهم کرده است. با این حال، ویژگی‌های شخصیتی ترامپ و لجاجت‌های او را نمی‌توان نادیده گرفت.
سوال کلیدی: آیا شکست انتخاباتی ترامپ می‌تواند به تغییر پایدار در راهبرد آمریکا در قبال ایران و منطقه منجر شود، یا صرفاً تاکتیکی موقت در آستانه انتخابات ریاست‌جمهوری آتی است؟
محور جنگ تحمیلی سوم (پیامدهای انتخابات بر جنگ و دیپلماسی):نه بزرگِ آمریکایی‌ها به جنگ؛ شتاب‌گیری دیپلماسی میانجی‌گران و طرح فشرده قطر برای پایان جنگ
شکست ترامپ در انتخابات، گرایشات جنگی او را محدود کرده و زمینه افزایش فعالیت میانجی‌گران (قطر و پاکستان) را فراهم ساخته است. قطر طرح ۷ ماده‌ای ایران را از هفت روز به دو روز فشرده کرده است: در روز اول، آمریکا پایان جنگ در همه جبهه‌ها از جمله لبنان را اعلام و تحریم‌های نفتی، پتروشیمی و فرآورده‌های نفتی را تعلیق کرده و بخشی از پول‌های بلوکه‌شده را آزاد می‌کند؛ در روز دوم،ایران تنگه هرمز را بر اساس توافق با عمان و سازوکارهای تعریف‌شده بازخواهد کرد و دور بعد مذاکرات هسته‌ای آغاز می‌شود.
سفر سردار رضایی به مسکو و گفتگوی چند ساعته با پوتین نیز به گفته تحلیلگران با مذاکرات ارتباط داشته است. ترامپ اخیراً اعلام کرده محاصره دریایی را ادامه و به مرزهای زمینی گسترش خواهد داد، ولی فعلاً به جنگ برنمی‌گردد.
تحلیل کلان: این تحولات را می‌توان در چارچوب «دیپلماسی اجبار متقابل» تحلیل کرد:
محدودسازی جنگ‌طلبی ترامپ: نتیجه انتخابات، هزینه سیاسی جنگ برای ترامپ را به‌شدت بالا برده و او را ناچار به عقب‌نشینی تاکتیکی کرده است. اعلام ادامه محاصره دریایی، تلاشی برای حفظ وجهه «قدرت» بدون ورود به جنگ تمام‌عیار است.
فعال‌شدن میانجی‌گران: قطر و پاکستان به‌عنوان بازیگران دیپلماتیک فعال شده‌اند. فشرده‌سازی طرح ۷ ماده‌ای از هفت روز به دو روز، نشان‌دهنده فوریت و احتمال نزدیک‌بودن توافق است.
سفر سردار رضایی به مسکو: گفتگوی چهار ساعته با پوتین فراتر از انتقال نامه رهبری ارزیابی می‌شود و احتمال هماهنگی راهبردی ایران و روسیه در قبال توافق و ترتیبات امنیتی منطقه را مطرح می‌کند.
سناریوهای پیش‌رو: (الف) توافق سریع و پایان جنگ؛ (ب) توافق جزئی و ادامه تنش در برخی جبهه‌ها؛ (ج) بازگشت ترامپ به جنگ پس از فروکش کردن فشار انتخابات. احتمال جنگ با توجه به ویژگی‌های فردی ترامپ منتفی نیست، اما فعلاً وزن سناریوهای (الف) و (ب) بیشتر است.
جمع‌بندی: شکست انتخاباتی ترامپ، پنجره دیپلماتیکی گشوده که می‌تواند به پایان جنگ و آغاز مذاکرات هسته‌ای منجر شود. طرح فشرده قطر و سفر سردار رضایی به مسکو، نشانه‌های جدی‌بودن این پنجره است. با این حال، لجاجت ترامپ و احتمال بازگشت او به جنگ، ریسک اصلی پیش‌رو است.
سوال کلیدی: آیا طرح دو روزه قطر می‌تواند به توافقی پایدار منجر شود، یا ترامپ پس از عبور از فشار انتخابات،به سناریوی جنگ بازخواهد گشت؟
محور انتخابات رژیم صهیونیستی و چالش تشکیل دولت جدید: شکست جدید نتانیاهو؛ مأموریت آیزنکوت برای تشکیل کابینه و چالش بی‌سابقه حضور فلسطینی‌ها در ائتلاف
پس از شکست بزرگ نتانیاهو و جریان راست در انتخابات پارلمانی، آیزنکوت مأمور تشکیل کابینه جدید شد. در دیدار رؤسای فراکسیون‌های پیروز با رئیس رژیم، نمایندگان اکثریت (۶۷ کرسی از ۱۲۰) توصیه کردند آیزنکوت مأمور تشکیل کابینه باشد. در میان این اکثریت، ۱۹ نماینده فلسطینی حضور دارند که بدون آنها ائتلاف اکثریت خود را از دست خواهد داد. حزب اسرائیل بیتنا به رهبری لیبرمن (۷ نماینده) با حضور احزاب عربی در کابینه مخالفت کرده و ممکن است از ائتلاف خارج شود. حتی بدون این حزب، ائتلاف با ۶۰ کرسی می‌تواند کابینه را تشکیل دهد، ولی اختلافات احتمال فروپاشی ائتلاف را بالا می‌برد. مشارکت فلسطینی‌ها در کابینه برای اولین بار با مخالفت همه صهیونیست‌ها مواجه است و فلسطینی‌ها حاضر به رأی دادن به کابینه بدون امتیاز نیستند.
تحلیل کلان: این تحولات را می‌توان از چند منظر تحلیل کرد:
بحران مشروعیت در رژیم صهیونیستی:شکست نتانیاهو و جریان راست، نشان‌دهنده انشقاق عمیق در جامعه صهیونیستی و ناتوانی در تشکیل ائتلاف پایدار است. حضور ۱۹ نماینده فلسطینی در اکثریت پارلمانی، بی‌سابقه و چالش‌برانگیز است.
تناقض ساختاری: از یک سو، نمایندگان عرب (اصطلاحا عرب 48) برای اولین بار در موقعیت تعیین‌کننده قرار گرفته‌اند؛ از سوی دیگر،همه احزاب صهیونیستی با مشارکت آنها در کابینه مخالفند. این تناقض، تشکیل کابینه را به فرآیندی شکننده تبدیل می‌کند.
سناریوهای پیش‌رو: (الف) تشکیل کابینه اقلیت با حمایت بیرونی فلسطینی‌ها؛ (ب) فروپاشی ائتلاف و برگزاری انتخابات مجدد؛ (ج) تشکیل کابینه وحدت ملی بدون فلسطینی‌ها که با توجه به ترکیب پارلمان دشوار است.
پیامدهای منطقه ای: بی‌ثباتی سیاسی در رژیم صهیونیستی، توانایی آن را در پیشبرد سیاست‌های تهاجمی (مانند جنگ غزه و لبنان) کاهش می‌دهد و می‌تواند به نفع جبهه مقاومت باشد.
جمع‌بندی: شکست نتانیاهو و مأموریت آیزنکوت، رژیم صهیونیستی را در یکی از پیچیده‌ترین بحران‌های سیاسی خود قرار داده است. حضور تعیین‌کننده فلسطینی‌ها در پارلمان، معادله‌ای بی‌سابقه ایجاد کرده که تشکیل کابینه پایدار را دشوار و احتمال فروپاشی ائتلاف را بالا می‌برد.
سوال کلیدی: آیا آیزنکوت می‌تواند با وجود مخالفت صهیونیست‌ها با حضور فلسطینی‌ها، کابینه‌ای پایدار تشکیل دهد، یا رژیم صهیونیستی به سمت انتخابات مجدد و بحران سیاسی عمیق‌تر حرکت خواهد کرد؟
محورجنگ یمن: پیشروی انصارالله در مآرب و حمله به تأسیسات مالی عربستان؛ آتش‌بس در سایه زورآزمایی
عملیات جنگی میان صنعا و عربستان و مزدورانش ادامه دارد و انصارالله در همه جبهه‌ها پیشروی کرده و موفق شده جبهه مآرب را نیز باز کند.در صورت آزادسازی مآرب، صنعا بر چاه‌های نفت سلطه پیدا خواهد کرد که تحولی بزرگ در جنگ است. حملات موشکی به عربستان در پاسخ به بمباران هوایی سعودی ادامه دارد و اخیراً علاوه بر فرودگاه‌ها و تأسیسات نفتی و پتروشیمی،تأسیسات مالی و اقتصادی (مرکز مالی ملک عبدالله ریاض)نیز هدف قرار گرفته شده است.
گفتگوهای غیرمستقیم میان عربستان و دولت یمن در جریان است و عربستان طالب آتش‌بس است. انصارالله عدم دخالت در امور داخلی یمن را شرط پایان جنگ اعلام کرده است. گفته شده در صورت توافق،عربستان ده میلیارد دلار کمک مالی خواهد کرد، در حالی که انصارالله درخواست ۵۱ میلیارد دلار غرامت جنگی دارد.
تحلیل کلان: تحولات یمن را می‌توان در چارچوب «معادله قدرت میدانی و دیپلماسی» تحلیل کرد:
تغییر موازنه میدانی:پیشروی انصارالله در مآرب و تسلط احتمالی بر چاه‌های نفت، می‌تواند موازنه قدرت را به‌طور جدی به نفع صنعا تغییر دهد و اهرم فشار دیپلماتیک انصارالله را تقویت کند.
راهبرد فرسایشی: حملات به تأسیسات مالی و اقتصادی عربستان، نشان‌دهنده گسترش دامنه جنگ به زیرساخت‌های حیاتی و افزایش هزینه‌های اقتصادی برای ریاض است.
دیپلماسی در سایه زور: عربستان طالب آتش‌بس است، اما اختلاف بر سر مبلغ غرامت (۱۰ میلیارد دلار پیشنهادی عربستان در برابر ۵۱ میلیارد دلار درخواستی انصارالله) و شرط عدم دخالت، نشان‌دهنده فاصله زیاد مواضع است.
سناریوهای پیش‌رو: (الف) توافق آتش‌بس با میانجی‌گری عمان یا سازمان ملل؛ (ب) ادامه جنگ فرسایشی و پیشروی بیشتر انصارالله؛ (ج) توافق جزئی و ادامه تنش در برخی جبهه‌ها.
جمع‌بندی: انصارالله با پیشروی میدانی و گسترش حملات به زیرساخت‌های اقتصادی عربستان، دست برتر را در معادله جنگ یمن به دست آورده است. عربستان در موضع ضعف به دنبال آتش‌بس است، اما فاصله زیاد در شرایط توافق، احتمال دستیابی به صلح پایدار را در کوتاه‌مدت کاهش می‌دهد.
سوال کلیدی: آیا انصارالله می‌تواند با تسلط بر مآرب و چاه‌های نفت، عربستان را به پذیرش شرایط خود برای آتش‌بس وادار کند، یا جنگ فرسایشی به مرحله جدیدی وارد خواهد شد؟
جمع‌بندی کلی:
تحولات بررسی‌شده در این بولتن، همگی در یک نقطه به هم می‌پیوندند: شکست راهبرد جنگ و فشار حداکثری در برابر مقاومت و اراده مردمی. شکست انتخاباتی ترامپ،بحران سیاسی در رژیم صهیونیستی،پیشروی انصارالله در یمن و فاجعه انسانی در غزه و لبنان، همگی نشان‌دهنده تغییر موازنه قدرت به نفع جبهه مقاومت و ناکارآمدی راهبردهای نظامی آمریکا و متحدانش در منطقه است. پنجره دیپلماتیک گشوده‌شده،فرصتی تاریخی برای تثبیت دستاوردهای مقاومت و پایان دادن به جنگ است، اما ریسک بازگشت ترامپ به جنگ و بی‌ثباتی سیاسی در رژیم صهیونیستی،تهدیدهای پیش‌رو را جدی نگه می‌دارد.
انتهای پیام/م.ت/