دو ائتلاف متفاوت با مبانی سیاسی مشترک؛ اشتراک راهبردی آیزنکوت با نتانیاهو در قبال فلسطینیان چیست؟
رقابت آیزنکوت و نتانیاهو بر سر قدرت، لزوماً به معنای اختلاف بنیادین بر سر حق تعیین سرنوشت فلسطینیان نیست؛ با وجود رقابت میان دو اردوگاه، مواضع دو اردوگاه درباره مسئله فلسطین از همگرایی گسترده‌ای حکایت دارد.
به گزارش خبرگزاری قدس (قدسنا) به نقل از قدس الاخباریه، با وجود رقابت میان دو اردوگاه نتانیاهو و آیزنکوت، مواضع دو اردوگاه درباره مسئله فلسطین از همگرایی گسترده‌ای حکایت دارد؛ به‌ویژه در مخالفت با تشکیل کشور مستقل فلسطینی، تأکید بر یهودی‌بودن دولت و برخورد با فلسطینیان کرانه باختری و نوار غزه به‌عنوان گروهی که از حق تعیین سرنوشت محروم شده‌اند.
این سیاست در نحوه برخورد با فلسطینیان ساکن اراضی اشغالی در سال ۱۹۴۸ نیز آشکار است؛ شهروندانی که با تبعیض سیاسی مواجه‌اند و مشارکت آنها در فرایند تصمیم‌گیری با محدودیت‌ها و شروطی همراه است که فراتر از الزامات تحمیل‌شده بر سایر احزاب اسرائیلی است.
شروطی که آیزنکوت برای احزاب عربی به‌منظور مشارکت در دولت احتمالی خود مطرح کرده، بازتاب‌دهنده همین رویکرد است. او خواستار پذیرش سند استقلال رژیم اشغالگر، به رسمیت شناختن یهودی‌بودن آن، سربازی اجباری برای همگان و همچنین محکوم‌کردن مقاومت فلسطین و معرفی آن به‌عنوان تروریسم شده است.
این مطالبات از یک تناقض سیاسی آشکار پرده برمی‌دارد: احزاب عربی که خواهان مشارکت در عرصه سیاسی و مطالبه برابری حقوق هستند، با شروطی طردکننده مواجه می‌شوند؛ در حالی که احزاب راست افراطی، با وجود مواضع و سیاست‌هایشان در قبال فلسطینیان، آزادانه در روند تشکیل دولت مشارکت می‌کنند.
این تناقض با توجه به پیشینه نظامی آیزنکوت آشکارتر می‌شود. او رئیس پیشین ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی بوده، در جریان جنگ سال ۲۰۰۶ از دکترین ضاحیه حمایت کرده و در دوران جنگ نسل‌کشی علیه نوار غزه نیز عضو دولت اضطراری به ریاست نتانیاهو بوده است.
انتهای پیام/ م.ر