یادداشت اختصاصی خبرگزاری قدس
وقتی اروپا ارزشهای خود را قربانیِ تبانی میکند
نقشِ اروپا شرمآورتر است؛ چون ادعای پایبندی به ارزشهای انسانی را دارد، بیانیههای محکومیتِ پرطمطراق صادر میکند و سپس به یک «پشت دستی سبک به دستِ وزیر» اکتفا میکند، در حالی که شراکتِ استراتژیکِ کاملش با نظامی که او ریاست میکند، ادامه دارد.
خبرگزاری قدس (قدسنا)
خطاب به رهبران سیاسی در قاره پیر، و افکار عمومی اروپا که دیگر فریبِ ظواهر را نمیخورند:
هر بار که پردهای جدید از وحشیگریِ عیانِ اسرائیل کنار میرود، پایتختهای اروپایی به سناریوی تکراری خود پناه میبرند: صدور بیانیهای محکومیتآمیز و سپس اعمال تحریمهای نمادین علیه «ایتامار بنگویر»، وزیر امنیت داخلی. گویی او «گوسفندی سیاه» و جداافتاده از گله است، یا «عنصری خودسر» که خلاف قواعدِ نظامی که به آن تعلق دارد عمل میکند. سپس همهچیز به روال عادی بازمیگردد: قراردادهای تسلیحاتی، همکاریهای امنیتی و جریانِ گازِ اسرائیل.
این استراتژی اروپایی دیگر کسی را فریب نمیدهد. این تنها یک «استاندارد دوگانه» نیست؛ بلکه یک عملیاتِ وجدانشوییِ جمعی و تبانیِ ساختاری است که به سیاستهای سیستماتیکِ نسلکشی، پوشش میدهد و خود را در لباسِ فریبندهی «پاسخگویی فردی» پنهان میکند.
اول: بنگویر استثنا نیست؛ او صادقانهترین چهرهی این نظام است
تلاش برای جدا کردنِ بنگویر از نهادهای دولتی رژیم صهیونیستی، مغالطهای سیاسی و سادهلوحانه است.
تمام آنچه او انجام میدهد:
قانون «اعدام اسرا» که با اکثریت قاطع در کنست تصویب شد.
تبدیل زندانها به اتاقهای شکنجه که در دوران او بیش از ۱۳۰ اسیر در آنها جان باختند.
مجوز کشتن کودکان در کرانه باختری و قدس.
تسلیح صدها هزار شهرکنشین و تبدیل آنها به شبهنظامیانِ سازمانیافته.
یورش به مسجدالاقصی با حفاظت رسمی.
تمامی این اقدامات بدون حمایتِ کاملِ نخستوزیر، ارتش، قوه قضائیه و تمامی ارکان کنست، امکانپذیر نبود. بنگویر خودسر نیست؛ او «چهرهی شجاعِ» رژیم صهیونیستی است که نقاب از رویِ دستورکاری برداشته که سالها در اتاقهای دربسته تحت عناوین «امنیت» و «ضرورت» اجرا میشد. سکوتِ سایر نهادهای صهیونیستی در برابر اقدامات او، گواهی بر همسوییِ مطلق است، نه اختلافنظر.
دوم: استانداردهای دوگانه – آزمونِ ایران به مثابه آینهای رسوا
بیایید صادق باشیم: اروپا با هر خطای فردی در ایران یا روسیه چگونه برخورد میکند؟ اگر یک مأمور پلیس در مواجهه با یک موقعیت اشتباه کند، شما کل رهبریِ آن کشور را مسئول میدانید، بانک مرکزی، وزارت نفت و فرماندهان سپاه را تحریم میکنید و نظام را به عنوان کل، به اتهام «جنایت علیه بشریت» محاکمه میکنید.
اما در مورد رژیم صهیونیستی: وزیری که به کشتن، گرسنگی دادن و شکنجهی اسرا میبالد و دولتی پشت سرش از او حمایت میکند و به او اختیارات میدهد، اروپا تنها به یک «منعِ سفر» برای شخصِ وزیر اکتفا میکند و همچنان به خریدِ گاز از میدانهای «لویاتان» که توسط ناوهای جنگی اروپایی محافظت میشود، ادامه میدهد.
این فقط استاندارد دوگانه نیست؛ این یک ورشکستگیِ اخلاقیِ سازمانیافته و اعمالِ سیاستِ «قدرت، خود را حفظ میکند و ضعیفان مجازات میشوند» است.
سوم: تحریمِ «فقط بنگویر» – پاکیزگیِ نمادین به بهایی ناچیز
محدود کردنِ تحریمها به شخص بنگویر، در حالی که سایر ارکان نظام صهیونیستی (نخستوزیر، وزیر جنگ، رئیس ستاد ارتش و رئیس دیوان عالی) از هرگونه پاسخگویی مصون هستند، به مثابه تلاش برای خاموش کردنِ آتشی هولناک با پاشیدن مشتی آب بر روی یک جرقه کوچک است.
این استراتژی دو کارکرد دارد:
۱. برای اروپا: به دولتهای اروپایی پوششی میدهد تا بگویند «ما کاری انجام دادیم» و خشم افکار عمومی را فرو بنشانند.
۲. برای رژیم صهیونیستی: این پیام را میفرستد که «شما در امان هستید، فقط آن چهرهی مزاحم را تغییر دهید»، که خود، سایرِ اعضای نظام را به افراطگراییِ بیشتر تشویق میکند.
چهارم: آمریکا حامی بزرگ، و اروپا شریکِ ساکت
ادعا نمیکنیم که اروپا به تنهایی مسئول است. آمریکا حامیِ بزرگِ این جنایت ها است: ۳.۸ میلیارد دلار کمک سالانه، وتو در شورای امنیت برای حمایت از جنایتکاران جنگی، و استقبال از خودِ بنگویر در کنگره با تشویقِ گرمِ جمهوریخواهان.
اما نقشِ اروپا شرمآورتر است؛ چون ادعای پایبندی به ارزشهای انسانی را دارد، بیانیههای محکومیتِ پرطمطراق صادر میکند و سپس به یک «پشت دستی سبک به دستِ وزیر» اکتفا میکند، در حالی که شراکتِ استراتژیکِ کاملش با نظامی که او ریاست میکند، ادامه دارد.
اروپا امروز همان «شاهدِ ساکت» است که جنایت را با چشمان خود میبیند، سپس چشمانش را میبندد و میگوید «چیزی ندیدم»، و به امضای قراردادهای گاز و سلاح ادامه میدهد.
خلاصه: یا عدالت برای همه، یا افشایِ نفاق برای همیشه
اگر اروپا در حفظ «نظام بینالمللیِ مبتنی بر قواعد» و ایمان به «جهانی بودنِ حقوق بشر» صادق است، امروز تنها دو راه بیشتر ندارد:
گزینه اول: برخورد با رژیم صهیونیستی همانگونه که با هر کشور دیگری برخورد میکند. اعمال تحریمهای جامع علیه نهادهای نظامی که اشغالگری و نسلکشی را مدیریت میکنند، توقفِ صادرات سلاح، تحریم شهرکها و پیشبردِ محاکمهی رهبران اسرائیل در دیوان کیفری بینالمللی نه به عنوان فرد، بلکه به عنوان یک دولتِ مسئول.
گزینه دوم: اعترافِ صریح به اینکه «ارزشها» تنها شعار بودهاند، اینکه «حقوق بشر» شاملِ متحدانِ واشنگتن نمیشود و اروپا به سادگی انتخاب کرده که به جایِ طرفِ عدالت بودن، شریکِ جنایت باشد.
اما ادامه دادن به «مجازاتِ فقط بنگویر» در حالی که کلِ ماشینِ جنایت با حداکثر توان کار میکند، چیزی جز توهمِ پاسخگویی نیست؛ که خود پستترین شکلِ تبانی است.
یا عدالت برای همه، یا نقابِ نفاقِ اروپایی برای همیشه کنار برود.
انتهای پیام/20